บทที่ 16

"คุณหยู ฉันจะทำให้ดีที่สุด" ดร. หลี่สวมหน้ากาก หันกลับและเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง

เลือดบนร่างกายของ Zhou Wei เปียกโชกผ้าปูที่นอนไปแล้ว และเขาก็ตกอยู่ในอาการโคม่าหลังจากให้ยาสลบแก่เขา ในช่วงเวลานี้ ดูเหมือนว่าเขาจะมีความฝันที่ยาวไกล

“เป็นอย่างไรบ้าง ดร.ลี่” เมื่อดร.ลี่ออกมาอีกครั้ง ผู้หญิงคนนั้นยังคงรอคำตอบสำหรับคำถามเดิมอย่างใจจดใจจ่อ

และเห็นได้ชัดว่าการแสดงออกของดร. ลี่ไม่หนักหนาเหมือนเมื่อก่อน แต่เขามีความรู้สึกอยากปล่อยวางภาระหนักในทันที "อย่ากังวล มิสหยู ชีวิตของเขาไม่ตกอยู่ในอันตรายอีกต่อไป"

"โอเค โอเค เยี่ยมมาก" ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดียวที่มีความสุข ผู้ชายที่อยู่ข้างๆ เขาตบมือและตะโกนอย่างมีความสุข ในที่สุดก้อนหินก้อนใหญ่ในหัวใจของเขาก็ร่วงลงสู่พื้น

ผู้หญิงคนนั้นชำเลืองมองชายคนนั้นและมองเขา และชายคนนั้นก็เข้าใจทันที

เดินเบา ๆ เดินไปด้านหน้าของดร. หลี่พร้อมกับบิดก้นของเขา "ดร. หลี่คุณก็รู้ว่าครอบครัวของเราหยูหยูเป็นคนแบบไหน ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงสื่อล่ะก็" เขาจงใจเงียบสนิท

"อืม ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้" ดร.ลี่รีบพูดด้วยความตกใจ เขาไม่ต้องการสร้างปัญหาให้ตัวเองเพราะเรื่องนี้ไม่มีใครโง่

ชายคนนั้นพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและทำท่าทางเชิญชวน "ได้โปรด ดร.ลี่"

ในห้อง Zhou Wei ยังคงโคม่า และหญิงสาวชื่อ Yu Yu เดินเข้ามาอย่างอ่อนโยน

เมื่อตอนที่ฉันอยู่ในรถตอนนี้ แสงสลัวเกินไป ฉันจึงมองไม่ชัด แต่จากการแต่งตัวของเขา เธอมักจะรู้สึกว่าเขาไม่หนุ่ม ตอนนี้แวบแรกเขาดูหล่อมาก .

ริมฝีปากบางของเธอเม้มแน่น คิ้วขมวดเช่นกัน และเธอก็นอนนิ่งๆ เหมือนเด็กผู้ชายหน้าตาดีในละครทีวี

เสื้อผ้าเปียกโชกไปด้วยเลือด เต็มไปด้วยโคลนจำนวนมาก และมีรอยข่วนมากมายบนร่างกายของเขา หยูหยูมองดูมันและกำลังจะออกไปหาเสื้อผ้าให้เขาเปลี่ยน แต่บ้านเต็ม เสื้อผ้าของเธอ เสื้อผ้าผู้ชาย

บังเอิญผู้จัดการเหลียงซึ่งนำส่งแพทย์กลับมา

"เฮ้ นั่นสิ คุณมีชุดนอนหรือเสื้อผ้าหลวมๆ บ้างไหม ช่วยเอามาให้หน่อย" หยูหยูพูดกับชายคนนั้น

"คุณกำลังทำอะไร?" ชายคนนั้นปกป้องตัวเองอย่างประหม่าโดยเอามือวางไว้ที่หน้าอกราวกับว่ามีคนอื่นกำลังจะฆ่าเขา

“เปลี่ยนให้เขาหรือเปลี่ยนเสื้อผ้าของฉันดี” เธอพูด เหนื่อยใจกับผู้จัดการของเธอมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

"โอ้ โอ้! เขาเหลือบมอง Zhou Wei ที่นอนอยู่บนเตียง แล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"ได้สิ" เมื่อเห็นว่าเขายังยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีทีท่าว่าจะออกไปซื้อเสื้อผ้า หยูหยูก็ร้องไห้อย่างช่วยไม่ได้

หลังจากนั้นไม่นาน ตัวแทนก็นำเสื้อผ้าที่เขาเพิ่งซื้อมาอย่างไม่เต็มใจมามอบให้กับคนแปลกหน้า

หยูหยูหยิบเสื้อผ้าในมือของเขาและกำลังจะเปลี่ยนโจวเหว่ย เมื่อเขาได้ยินผู้จัดการตะโกนอย่างเคร่งขรึม อาจเป็นเวลานานแล้ว เขาเป็นคนเดียวที่ฟังดูแมนกว่า

“คุณกำลังทำอะไร” เขาตะโกนด้วยความไม่เชื่อในสายตาของเขา

"เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วฉันจะทำอะไรได้อีก" หยูหยูมองไปที่ผู้จัดการที่งอแง เธอทำอะไรไม่ถูกจริงๆ

"คุณ คุณ คุณ เฮ้ ลุกขึ้น" ผู้จัดการชี้ไปที่ Zhou Wei พูดไม่ออกอย่างกระวนกระวายใจ เขาพาศิลปินประเภทไหนมา สาวน้อยคนนี้ต้องกล้าหาญเกินไป ผู้ชายและผู้หญิงทนไม่ได้ใช่ไหม ทราบ? จริงหรือ.