บทที่ 17

ตัวแทนมองไปที่ชายที่อยู่ข้างหน้าเขา ออร่าของเขาไม่ธรรมดาจริงๆ แม้ในขณะที่เขากำลังพักฟื้น เขาก็แสดงความสง่างามที่เอาชนะไม่ได้ เขาต้องการถามคำถามมากกว่านี้ แต่ก็กลัวสายตาที่ทื่อของ Yu Yu กลับไปแล้ว

กระดูกร่างกายของเขาแข็งแรงกว่าคนทั่วไป ดังนั้นด้วยอาการบาดเจ็บนี้ เขาคาดว่าเขาจะสามารถลงไปที่พื้นได้หลังจากพักฟื้น 2 วัน ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่จะโทรหา Xu Xu ก่อนเพื่อรายงานความปลอดภัยของเขา

“มองหาอะไรอยู่” เห็นเขาคลำซ้ายขวา มองซ้ายขวา เหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง

“โทรศัพท์ฉันอยู่ไหน” โจวเว่ยพูด

หยูหยูตะลึงไปสองสามวินาทีก่อนที่จะตอบเขาว่า "โอ้ ตอนที่เราพบคุณ คุณไม่มีโทรศัพท์มือถืออยู่กับตัว"

โจวเว่ยเหลือบมองเธอ และนึกถึงภาพของตัวเองในตอนนั้นในใจ ลืมมันไปเถอะ บางทีมันอาจจะไม่สำคัญว่าเขาล้มลงที่ไหนขณะวิ่ง ไม่เป็นไร อย่างไรก็ตาม เขาสามารถกลับไปได้ในสองวัน ดังนั้นจึงเป็นเรื่องดีที่จะทำให้พวกเขาประหลาดใจ

“อ้อ แล้วชุดนั้นล่ะ” เขาชี้ไปที่ชุดนอนสีชมพูบนตัว อายเล็กน้อย คิดว่าเป็นของเธอ แต่ไซส์นี้ดูไม่เหมือนไซส์ผู้หญิงเลย

หยูหยูเข้าใจทันที ปิดปากแล้วยิ้ม "โอ้ ชุดนั้นเป็นของเขา แน่นอน เขาก็เปลี่ยนให้คุณด้วย" ฉันไม่รู้ว่าผู้จัดการคนนี้ทำอะไร แต่เขาชอบผู้หญิงบางคนเสมอ

"โอ้ ขอบคุณ!" โจวเว่ยกล่าวขอบคุณ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะในใจ แต่เสื้อผ้านั้นค่อนข้างอึดอัดสำหรับเขาที่จะสวมใส่ แต่ตอนนี้ไม่มีวิธีอื่นที่จะทำได้

Cheng Duo จ้องตรงไปที่เพดานด้วยดวงตากลมโต 2 ข้าง เลือดสีแดงกระจายไปทั่วดวงตาของเธอ เธอไม่ได้หลับตาทั้งคืนจริงๆ

โจวหนานลืมตาด้วยความงุนงงข้างๆเธอ โดยไม่รู้ว่าเธอหลับไปตอนไหน

ดูเหมือนจะมีเสียงของใครบางคนกลับมาจากชั้นล่าง Cheng Duo และ Zhou Nan ตื่นตัว พวกเขาลุกขึ้นพร้อมกันและมองหน้ากันแล้วพูดพร้อมกัน: "Xu Xu"

"Xu Xu เป็นอย่างไรบ้าง มีข่าวอะไรไหม?" ก่อนที่พวกเขาจะลงไปข้างล่าง พวกเขาถามอย่างกังวลใจ โดยหวังว่าสิ่งที่พวกเขากำลังรอคอยจะเป็นข่าวดี

ใบหน้าของ Xu Xu เต็มไปด้วยความเศร้าและความเหนื่อยล้า เขาส่ายหัวอย่างเสื่อมโทรมราวกับว่าเขามีอายุไม่กี่ปีในทันใด

น้ำตาไหลอาบแก้มของ Cheng Duo อีกครั้ง มันเป็นคืนที่เธอไม่กล้าจินตนาการ

“พี่สะใภ้ ไม่ต้องกังวล ฉันจะหาให้เจอแน่นอน ฉันจะหาให้เจอ” Xu Xu กุมหน้าผากไว้ตรงนั้น จากนั้นพึมพำกับตัวเอง

"พี่สะใภ้ ทำไมคุณไม่ทานอาหารก่อน บางทีอาจจะมีข่าวในตอนบ่าย" โจวหนานพูดในขณะที่มองไปที่เธอกับข้าวสวยในครัว

เธอมองดูมัน แต่เธอไม่มีความอยากอาหารเลย แล้วตอนนี้ เธอจะมีอารมณ์กินได้อย่างไร?

“ฉัน ฉันกินไม่ได้ พวกนายกินได้” เพิ่งทำพ่อของเธอเสร็จเมื่อวานนี้และเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในวันนี้ เธอจะยื้อไว้ได้อย่างไร

โจวหนานส่ายหัว เธอไม่ขยับตะเกียบ เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ ถ้าพี่ชายของเธอหายไปจริงๆ เธอไม่รู้จะพูดอะไรกับย่าของเธอ

ในด้านของหยูหยู เธอจะไม่รู้ว่าเธอได้ช่วยชีวิตคนที่ยิ่งใหญ่ คนที่สามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของเธอได้ แต่รัศมีของเขาทำให้เธอรู้สึกสบายใจ