บทที่ 4

เมื่อมองไปที่เมือง D ทั้งเมือง "Zhou's Enterprise" อาจกล่าวได้ว่ามีตัวตนเหมือนพระเจ้า และแทบจะไม่มีใครกล้าแซงหน้าอาคารสูงตระหง่านนั้น

ราวกับรู้ความลับอันน่าตกใจ เหม่อลอย ไม่รู้ว่าจะคิดไปถึงไหน ไม่รู้ว่า ตกใจหรือกลัวเพราะตัวตนของเขากันแน่

“คุณคะ ลงมากินข้าว...” พ่อบ้านยืนมองชามข้าวต้มบนโต๊ะอาหาร แล้วเขย่าขวดยาคุมกำเนิดในมือที่สามีบอกก่อนออกไปในตอนเช้า

เสียงฝีเท้าที่หยุดลงบันไดกะทันหันทำให้เธอรู้สึกตัวเพราะคำพูดของแม่บ้าน เธอดูหิวมาก ทรุดตัวลงและเดินลงบันไดช้าๆไปที่ร้านอาหาร

บนโต๊ะสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ มีเพียงชามเปล่าใบเดียว ซึ่งดูโดดเดี่ยวเล็กน้อย เช่นเดียวกับตัวตนปัจจุบัน

เห็ดหูหนูขาวและซุปเมล็ดบัวในชามยังคงเดือดอยู่ เธอเป่ามันเต็มปากและกลืนมัน โดยลืมไปด้วยซ้ำว่ามันมีรสชาติเป็นอย่างไร ตอนนี้เธอแค่อิ่มท้องเพื่อประทังชีวิต

"แม่บ้าน คุณกินข้าวหรือยัง ถ้าไม่ เราไปกันเถอะ" เฉิงดู่มองดูแม่บ้านที่ยืนอยู่ข้างๆเธอและดูเธอกิน รู้สึกเสียใจเล็กน้อยสำหรับคนจนเหล่านี้ เธอเกิดมาแบบนี้แม้ว่าตอนนี้เธอจะอยู่ในครอบครัวแบบนี้

พ่อบ้านมีสีหน้าประหลาดใจ ดวงตาเบิกกว้าง ปากเผยอเล็กน้อย เขามองเธอด้วยความไม่เชื่อ ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะไม่ใช่อย่างที่เขาคิด

เขาบีบยาคุมกำเนิดในมือแน่นเหมือนจะทนไม่ไหวแต่ก็ต้องทำตามที่สามีบอก

“ไม่ครับคุณหญิง ผมทานไปแล้ว ถ้าทานแล้วทานยานี้เถอะครับคุณชาย” แม้จะทนไม่ได้แต่ก็ไม่กล้าทำตามที่เจ้านายสั่ง หลังจากหลายปีในครอบครัวของ Zhou เขารู้ดีว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร

การแสดงออกของ Cheng Duo งุนงง เป็นเรื่องแปลกที่เธอกินยาโดยไม่เจ็บป่วย

ตรวจดูยาในมือ คำว่า "คุมกำเนิด" บนนั้นทำให้เธออึ้งไปชั่วขณะ เธอไม่มีสีหน้าเศร้าแม้แต่น้อย กลับหยิบยาในมืออย่างมีความสุขและดื่มมัน

เขาช่างคิดจริงๆ เขาไม่สามารถปล่อยให้เธอตั้งครรภ์ภายในหนึ่งเดือน ดังนั้นเขาจะช่วยตัวเองไม่ให้ทำแท้งได้ แต่เขาไม่คาดคิดว่าชายคนนี้จะคิดมากกว่าตัวเขาเอง และเขาก็ค่อนข้างคิดมาก

ด้านนอก ลมเล็กน้อยที่พัดมาจากห้องนั่งเล่นทำให้ผู้คนรู้สึกสดชื่นในฤดูร้อนนี้ เมื่อวานฉันมาถึงอย่างเร่งรีบและไม่มีเวลาเยี่ยมชมคฤหาสน์หลังใหญ่นี้

เมื่อยืนอยู่ที่ประตู เธอสนใจมากที่จะดูชิงช้าในร่มเงาของสวนในระยะไกล ดังนั้นเธอจึงเดินมาที่นี่ช้าๆ เพลิดเพลินกับอารมณ์ที่หาได้ยากและน่ารื่นรมย์

ที่บริษัทระดับบนสุดขององค์กร Zhou Wei เล่นกับตุ๊กตาในมือด้วยความงุนงงอย่างเงียบๆ ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ภาพของเธอมักจะปรากฏในใจของเขาเป็นครั้งคราว และเขาไม่แม้แต่จะคิด รู้ว่า Xu Xu เข้ามา

"หัวหน้า แผนสำหรับงานแถลงข่าวถูก Zhou Qinan ขัดขวางอีกครั้ง" Xu Xu ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขาและพูดด้วยใบหน้าที่อิ่มเอิบ

Zhou Wei ตกใจกับคำพูดกะทันหันของเขา และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้น เขาพบว่าเขายืนอยู่ข้างหน้าเขาแล้ว เอาผ้าปิดหน้าผากของเขา โดยปกติแล้วเขาจะตื่นตัวมากที่สุด และเขาชัดเจนมากเกี่ยวกับสิ่งรบกวนใดๆ วันนี้ เพราะเหตุนี้ ผู้หญิงคนนั้นจึงเสียสติไป

“คุณ คุณพูดว่าอะไร พูดอีกครั้ง” ตอนนี้ฉันไม่ได้ยินที่เขาพูดจริงๆ ดังนั้นฉันจึงต้องแสร้งทำเป็นสงบและปล่อยให้เขาพูดซ้ำ

Xu Xu ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าหมดหนทาง ดูเหมือนว่าความโกรธของเขาในตอนนี้จะไม่มีผลใดๆ เลย