บทที่ 9

ในความมืด มีเพียงแสงไฟประปรายจากภายนอกที่ส่องเข้ามา โจวเว่ยมองที่หลังของเธอ กระดูกที่แผ่นหลังบางเห็นได้ชัดมาก และผมยาวนุ่มสลวยของเธอปกคลุมครึ่งหลัง เธอยังคงเหมือนเดิม แม้จะเปลี่ยนไป ใบหน้า. เส้นผมไม่เคยเปลี่ยนแปลง

มือใหญ่ค่อยๆ ยื่นไปตรงนั้นจนหยุดที่เอวของเธอ และร่างกายของเขาก็ขยับไปตรงนั้นด้วย จนชิดกับเธอมาก ใกล้จนแทบไม่มีช่องว่าง

Cheng Duo รู้สึกถึงความร้อนที่มาจากเขา และตอนนี้เธอก็ตื่นขึ้นจากความง่วงนอน หลังจากดิ้นรนอย่างเงียบ ๆ สองสามวินาที เธอพบว่าไม่มีผลใด ๆ เธอทำได้เพียงขยับไปด้านข้างของเธอ แต่ตอนนี้เธออยู่บน และถ้าคุณเลื่อนไปมากกว่านี้ อาจล้มลงได้

“ทำอะไรน่ะ” เธอทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงรับมือยากจัง

"Cheng Duo ฉัน..." ในขณะนี้ เขาเป็นเหมือนชายหนุ่มที่ไม่ค่อยรู้จักโลกมากนัก ดวงตาของเขาดูเหมือนจะโหยหา แต่สิ่งที่โหยหาคือการกอดแน่นๆ

มือค่อยๆ ปลดออกจากร่างกายของเธอแล้วก้าวถอยหลังอย่างเงียบ ๆ สองสามเซนติเมตร ในความมืด เธอมองไม่เห็นสีหน้าของเขาอย่างชัดเจน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอรู้สึกถึงความรู้สึกลึก ๆ ที่มาจากเขา แม้กระทั่ง หายใจไม่ดีบางทีเขาก็เหงาเช่นกัน

นอนลงอีกครั้ง มือใหญ่ของเขายังคงกอดเอวของเธอโดยไม่รู้ตัว แต่คราวนี้ร่างกายของเขาไม่เข้ามาใกล้ เขาเพียงแค่วางมือบนเอวของเธอ

Cheng Duo ทำอะไรไม่ถูก เขาจะไม่ยุ่งอยู่แล้ว นอกจากนี้ เธอยังนอนร่วมเตียงกับเขาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้ว ซึ่งเธอรับได้ ดังนั้นขอเพียงตอบสนองความปรารถนาของเขาในตอนนี้

คืนนั้น Cheng Duo นอนหลับสนิทอย่างอธิบายไม่ถูก ในตอนเช้าตรู่ กลิ่นโคลนยังคงหลงเหลืออยู่หลังจากฝนตกหนักเมื่อคืนที่ผ่านมา และนาฬิกาปลุกที่เจาะข้างเตียงก็ดังขึ้นแล้ว

ใช่ นี่คือนาฬิกาปลุกที่เธอตั้งให้ตัวเองเมื่อวาน เธอกลัวว่าจะหลับลึกเกินไปและไปโรงพยาบาลเพื่อพบพ่อช้า โชคดีที่เมื่อวานเธอโทรหาโรงพยาบาลบอกว่ามีเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์มาดูแลแล้ว ของพ่อของเธอ บอกเธอว่าไม่ต้องกังวลมีหลายสิ่งที่ต้องทำเมื่อวานนี้ซึ่งทำให้เธอไม่มีเวลาฟุ้งซ่านกับสิ่งอื่น

ด้วยความงุนงง เธอปิดนาฬิกาปลุกข้างเตียง ลุกขึ้น และเขาไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอเหมือนเคย นี่คือสิ่งที่เธอคาดไว้ ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่รู้ว่าเธอตื่นขึ้นมาทุกเช้าเพื่อพบเขาอย่างเต็มตา ใบหน้าหล่อ ฉันจะเผชิญหน้าเขาได้อย่างไร

แต่เห็นได้ชัดว่าเธอคิดอย่างนั้น แต่เธอก็ยังรู้สึกสูญเสียเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ถูก และเธอไม่สามารถบอกได้ว่าทำไม

หลังจากซักครู่หนึ่ง ฉันแต่งหน้าโดยไม่ได้ดูซีดเซียวมากนัก

เมื่อทุกอย่างพร้อม เธอก็เดินลงมาข้างล่างอย่างช้าๆ

โจวเว่ยนั่งที่โต๊ะอาหาร ดูการเงินประจำวันล่าสุดที่เพิ่งจัดส่งในวันนี้ ขณะที่ค่อยๆ ดื่มโจ๊กชามโปรดที่ใส่ไข่ดองและเนื้อไม่ติดมัน

ดูเหมือนว่าการเคลื่อนไหวที่ชั้นบนทำให้เขาตื่นตระหนก ดังนั้นเขาจึงหยุดทุกอย่างในมือทันทีและมุ่งความสนใจไปที่ทิศทางของบันได

Xu Xu นั่งอยู่ตรงข้ามกับเขา มองอย่างสงสัยไปยังสถานที่ที่เขาซึ่งเป็นหัวหน้าที่ไม่ได้เล่นไพ่ตามสามัญสำนึกกำลังจ้องมองอยู่ และเขาก็ทำตามคำสั่งของเขา

มีเสียง "โป๊ะ" เมื่อเธอเดินลงมาจากบันได Xu Xu ไม่สามารถกลั้นไว้ได้ด้วยความประหลาดใจและพ่นโจ๊กที่เขาเพิ่งตักเต็มปากไปทั่ว

Zhou Wei จ้องมาที่เขาราวกับว่าเขาต้องการฆ่าเขา และเขาก็ก้มศีรษะลงอย่างเชื่อฟังอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ

"Cheng Duo ลงมากินข้าว" เขานั่งอยู่ที่นั่น มองเธอเดินลงมาอย่างช้าๆ และโบกมือ