บทที่ 149 แกล้งท้องบีบให้แต่งงาน

บทที่ 149 แกล้งท้องบีบให้แต่งงาน

ไป๋เสว่เอ๋อร์หยุดก้าวเดิน ยังไม่ผลักประตูเข้าไป

ทุกวันนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายในบริษัท รวมถึงเรื่องของเผยอี้อีก ด้านหนึ่งคือนักข่าว อีกด้านคือคุณท่านเผย เกรงว่าเผยลี่เชินซึ่งอยู่ตรงกลางคงจะปวดเศียรเวียนเกล้าไม่น้อย

รอจนเขาวางสายโทรศัพท์ เธอถึงเคาะประตูแล้วผลักประตูเดินเข้าไป “ประธานเผยนี่เป็นเอกสารที่เลขาของเผยอี้มอบให้”

เผยลี่เชินพยักหน้า มองดูเอกสารจากนั้นเงยหน้ามองไป๋เสว่เอ๋อร์อย่างจริงจัง “มานี่”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลก่อนจะเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

เผยลี่เชินยกมือเสยผมของเธอทัดไว้ที่หู แล้วพูดเบาๆ “เลิกงานแล้วฉันจะให้เจิงหงไปส่งเธอที่บ้าน ไม่ต้องรอฉันเข้าใจไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองไปที่เผยลี่เชิน “แล้วคุณล่ะ?”

เผยลี่เชินยิ้มที่มุมปาก “ฉันจะทำโอที”

น้ำเสียงของเขาผ่อนคลายอย่างจงใจ แต่ไป๋เสว่เอ๋อร์กลับขมวดคิ้วเข้ม เธอหายใจเข้าลึกๆ พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ”

เผยลี่เชินช่วยเธอไว้หลายครั้ง วันนี้เขาต้องการความช่วยเหลือ เธอจึงไม่อาจเพิกเฉยได้

เผยลี่เชินขมวดคิ้วเล็กน้อย ใบหน้าดูจริงจัง “เธอกลับบ้านไป เรื่องที่บริษัทฉันและฉีเฟิงจะจัดการเอง”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นคนหัวแข็ง ตอนนี้ได้ฟังที่เขาพูดอย่างนี้ ยิ่งไม่เห็นด้วย เธอก้าวไปข้างหน้าแล้วจับที่มุมเสื้อของเขา “แต่ฉันอยากอยู่เป็นเพื่อนคุณ”

คำพูดประโยคนี้พูดออกมาโดยไม่ผ่านการใคร่ครวญจากสมอง ตอนที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบสนองกลับก็สังเกตพบว่าน้ำเสียงฟังดูคลุมเครือ เธอหายใจเข้าลึกๆ เกรงว่าเผยลี่เชินจะเข้าใจผิด กำลังจะเอ่ยปากก็เห็นรอยยิ้มที่มุมปากของชายหนุ่ม

“อยากอยู่เป็นเพื่อนฉันจริงๆ อะ?” เผยลี่เชินยกมือโอบกอดเธอไว้ ทำให้ระยะห่างของทั้งสองใกล้ชิดกันมากขึ้น

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึกๆ อีกครั้ง กลืนทุกคำพูดลงคอก่อนจะพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ

ดวงตาของเผยลี่เชินแฝงรอยยิ้มอย่างชัดเจน พร้อมรอยยิ้มที่มุมปากจากนั้นก้มหัวมองดวงตาทั้งสองของเธอ “งั้นก็ดี รอให้เสร็จงานก่อน ฉันจะให้รางวัลเธอ”

ดวงตาสองคู่ประสานเข้าหากัน ระยะห่างของทั้งคู่ห่างกันแค่ลมหายใจ ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินเขาพูดแบบนี้ ใบหน้าแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว เธอมักเชื่อมโยงคำพูดของเผยลี่เชินเป็นความหมายอื่นเสมอ

เธอคิดเป็นอื่นอยู่เรื่อย ที่จริงเขาก็หมายความตามที่พูดจริง

เผยลี่เชินมองเห็นเธอหน้าแดง สติไม่อยู่กับตัว จึงหัวเราะออกมาทันที ดวงตาเปล่งประกาย “ไป๋เสว่เอ๋อร์ เธอกำลังคิดอะไรอยู่?”

เห็นหญิงสาวหลบสายตา ใบหูเป็นสีแดง เขาก็รู้สึกว่าเธอกำลังคิดเลยเถิด....

“เปล่า...ไม่มีอะไร”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ก้าวถอยหลังออกจากอ้อมแขนของเขา หายใจลึกๆ “ฉันไปทำงานก่อนนะคะ หากมีอะไรก็โทรเรียกฉันได้”

เมื่อเห็นหญิงสาวเหมือนกวางน้อยเวลาตื่นตกใจก็จะวิ่งหนี เผยลี่เชินจิตใจก็อ่อนระทวย เธอช่างไม่รู้เลยว่าท่าทางแบบนี้มันทำให้เธอน่ารักที่สุด....

ในขณะนี้เดิมทีมีปัญหารุมเร้าหนักสมองมากมายก็หายไปไม่น้อย ผู้หญิงที่เคียงข้างเขามีไม่กี่คน รอให้ผ่านช่วงเวลานี้ เขามีคำพูดที่อยากบอกกับเธออย่างจริงจัง

ผ่านไปไม่นาน ฉีเฟิงเคาะประตู “ประธานเผย ตอนนี้ตำแหน่งโทรศัพท์ของรองประธานเผย ระบุว่าอยู่ที่บ้าน.”