บทที่ 161 ผมก็ชอบคุณเหมือนกัน

บทที่ 161 ผมก็ชอบคุณเหมือนกัน

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเธอฝันถึงเรื่องอะไรกันแน่ ทว่าเห็นการตอบสนองเช่นนี้ของเธอ ก็รู้แล้วว่าเธอกำลังฝันร้าย แทนที่จะมองดูเธอทรมานแบบนี้ สู้เรียกเธอตื่นขึ้นมาเลยยังจะดีซะกว่า

“ไป๋เสว่เอ๋อร์ ไม่ต้องกลัว ผมอยู่นี่” เผยลี่เชินเอ่ยปากด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำ ยื่นมือออกไปกุมฝ่ามือของเธอเอาไว้แน่น

ไปเสว่เอ๋อร์หอบหายใจอย่างรวดเร็ว ลืมตาขึ้นอย่างครึ่งหลับครึ่งตื่น ในความพร่าเลือน เธอมองเห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่ม จากนั้นไม่มีการตอบสนองกลับมาในชั่วขณะ...

สมองของเธอหมุนวนไปรอบๆอย่างรวดเร็ว นี่ถึงดึงเอาอารมณ์ออกมาจากในความฝันได้ เธอจำได้อย่างชัดเจนว่าเธอวิ่งออกมาจากคฤหาสน์ ตากฝนที่ตกหนัก และยังล้มลง...

เธอมองไปทางเผยลี่เชินอย่างลังเลทั้งสองสบตากัน บรรยากาศอยู่ๆก็ทำให้รู้สึกเก้อเขินทำอะไรไม่ถูกขึ้นมา

เผยลี่เชินยืดตัวตรงขึ้น ในตอนที่กำลังไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรนั้น อยู่ๆก็รู้สึกได้ถึงความอุ่นบนหลังมือขึ้นมา ดวงตาของเขาโน้มต่ำลง สบเข้ากับดวงตาที่สุกสกาวของหญิงสาวพอดี

ไป๋เสว่เอ๋อร์กุมมือของเขาเอาไว้แน่นอย่างช้าๆ มีคำพูดมากมายที่อยากจะพูดออกมา แต่กลับไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดขึ้นมาจากตรงไหน สมองของเธอหนักอึ้ง มีความคิดที่มากมาย

อยู่ๆเธอก็หุนหันพลันแล่นขึ้นมา ไม่ได้คิดไตร่ตรองอะไร เอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “อย่าไปได้ไหม อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนฉัน...”

เผยลี่เชินตะลึงไปชั่วขณะ ฟังเสียงที่แหบพร่าของหญิงสาว เขาก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา “ได้ ผมไม่ไป”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงมีไข้อยู่เล็กน้อย อารมณ์และความคิดฟุ้งซ่าน และยังไม่ทันได้คิดไตร่ตรองว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ เธอยื่นมือออกไป กอดแขนข้างหนึ่งของเผยลี่เซินเอาไว้เบาๆ “ฉันกับเฉียวเจิ้น...เป็นเพียงแค่เพื่อนร่วมชั้นเรียนเท่านั้น วันนี้ฉันไปเจอเขา เพราะฉันมีเรื่องรบกวนเขา กอดนั่น เป็นเพียงแค่ออกมาจากความรู้สึกของเพื่อนร่วมชั้นเรียน ไม่ได้มีความหมายอื่นอะไร”

ได้ฟังเธออธิบายด้วยเสียงที่แผ่วเบา ในใจของเผยลี่เชินก็สับสนวุ่นวายไปหมด เรื่องในวันนี้ เขาก็มีส่วนรับผิดชอบเช่นเดียวกัน เพียงมองเห็นรูปภาพเขาก็โมโหขึ้นมาในทันที และก็ไม่ทันได้คิดไปถึงเรื่องอื่นแล้ว

ดวงตาของเขาโน้มต่ำลง มองดูสีหน้าที่ขาวซีดของหญิงสาว ในใจรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาเล็กน้อย “รูปพวกนั้น เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จักส่งมาให้กับผม ผมไม่ได้หาคนสะกดรอยตามคุณ”

มองดูแล้ว ทุกอย่างล้วนเป็นความเข้าใจผิด

ไป๋เสว่เอ๋อร์อยู่ๆก็คิดได้มา เธอกุมมือของชายหนุ่มเอาไว้ แล้วเอ่ยขอโทษเบาๆ “ขอโทษนะคะ”

เสียงพูดของเธอเพิ่งร่วงลง เผยลี่เชินก็ยื่นมือออกมา เชยปลายคางของเธอยกขึ้นเบาๆ “คนที่ต้องพูดว่าขอโทษควรจะเป็นผม”

มองดูสีหน้าท่าทางที่จริงใจของเขา หัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ตั้งแต่ที่เธอรู้จักเผยลี่เชินมา นี่ยังคงเป็นครั้งแรกที่เขาขอโทษกับเธอ

ไป๋เสว่เอ๋อร์เหลือบสายตาขึ้น มองดูใบหน้าด้านข้างที่มีโครงหน้าชัดเจนของชายหนุ่มของชายหนุ่ม อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไป ใช้ปลายนิ้วแตะไล้ไปตามคางของเขาเบาๆ

ปลายนิ้วของเธอเรียวและเย็น เลื่อนผ่านไปบนผิวกายของเขาเบาๆ กระตุ้นให้เกิดความคันอย่างรุนแรงระลอกหนึ่งขึ้น เผยลี่เชินตัวสั่นขึ้นมาเล็กน้อย ยกมือขึ้นคว้ามือของเธอเอาไว้อย่างเบามือ

ทั้งสองสบสายตากัน บรรยากาศอุณหภูมิเพิ่มขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ฝ่ามือใหญ่ของเผยลี่เชินกุมมือเล็กของเธอเอาไว้ กระตุกเบาๆ นำมือของเธอดึงเข้ามาใกล้อย่างมากมาย เขาก้มศีรษะลง จูบลงบนปลายนิ้วของเธออย่างแผ่วเบา

ในช่วงเวลาที่สัมผัสกันนั้น ราวกับมีกระแสไฟฟ้ากลุ่มนึง พุ่งตรงตั้งแต่จุดนั้นลามไปจนถึงแขนขาทั้งสี่ข้าง ศีรษะของเธอรู้สึกมึนวนเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่าอาย หรือเพราะมีไข้กันแน่

นัยน์ตาลึกของเผยลี่เชินมีไฟแห่งความปรารถนาสุมไหม้อยู่ เขายืนมือออกมา แล้วโอบเธอเข้าสู่อ้อมแขนทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์เหลือบตามองขึ้น ไม่รู้ว่าเอาความกล้ามาจากที่ไหน คิดไม่ถึงว่าจะรุกยื่นมือออกไปโอบรอบคอของชายหนุ่มเอาไว้ สูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ไม่เคยมีความรู้สึกต้องการที่จะสารภาพ ต้องการที่จะระบายความในใจเช่นนี้มาก่อน

เธอเอ่ยปากขึ้นอย่างแผ่วเบา ทว่าภายในน้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยความไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างเด่นชัด“เผยลี่เชิน...ฉันไม่อยากให้พวกเราเป็นเพียงแค่ความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างเลือกเอาในสิ่งที่ตนเองต้องการเท่านั้น”

หัวใจของเผยลี่เชินบีบรัดเข้าหากันแน่น เพิ่งจะเดาออกว่าหญิงสาวต้องการจะพูดอะไร เขาก็ได้ยินเสียงที่สั่นเบาๆของเธอเอ่ยปากขึ้นมา “ฉันแคร์คุณ จากคุณไปไม่ได้...”

เธอพิงศีรษะลงบนแผ่นอกของเขา ราวกับเด็กน้อยคนนึงที่ได้รับความไม่เป็นธรรมก็ไม่ปาน นำความรู้สึกของตนเองสารภาพและระบายออกมาอย่างไม่เหลือทิ้งเอาไว้เลยแม้แต่น้อย

เขากุมมือของเธอเอาไว้แน่น พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ ถ้อยคำเช่นนี้ เอ่ยขึ้นกับเขา กำลังเป็นการสารภาพไม่มีผิด ทว่าคำพูดเหล่านี้ ควรจะเป็นเขาที่เอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อนถึงจะถูก

เขาโน้มศีรษะลงมา ประชิดเข้าใกล้ข้างใบหูของเธอ “ชอบหรอ?”