บทที่ 22: เธอเป็นคนแรก

บทที่ 22: เธอเป็นคนแรก

ไป๋เสว่เอ๋อร์หยุดเดินหันไปมองตามเสียง เห็นสวี่เย่วหรูยืนอยู่ตรงที่ไม่ไกลจากเธอ ในมือเธอถือแก้วไว้ใบหนึ่ง เหมือนว่าจะเพิ่งเดินออกมาจากห้องกาแฟ

ไป๋เสว่เอ๋อปั้นหน้ายิ้ม “เลขาสวี่ ฉันมีธุระต้องลงไปข้างล่าง แต่จะกลับมาเร็วที่สุดค่ะ”

สวี่เย่วหรูได้ยิน ยักคิ้วขึ้น โน้มตัวไปข้างหน้า “ธุระเกี่ยวกับงานหรือว่าธุระส่วนตัวมิทราบ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กำเงินในมือไว้แน่น ลังเลสักพัก ตอบกลับไปตามความจริง “ธุระส่วนตัว”

“หึ” สวี่เย่วหรูขำด้วยความเย้ยหยัน “นี่เธอไม่รู้หรอว่าเผยซื่อไม่ผลิตคนขี้เกียจ ถ้าเวลางานเธอเอามาจัดการเรื่องส่วนตัวหมด แล้วบริษัทจะเอาะเธอไว้ทำไม”

สวี่เย่วหรูพูดจาไม่เกรงใจใด ๆ พอดีลิฟต์มาถึงชั้นพอดี “ติ๊ง” ประตูลิฟต์เปิดออกอย่างช้า ๆ เธอก้าวเท้าไปยืนบังอยู่หน้าประตู มองด้วยสายตาเย็นชา “กลับไปซะ!”

ไป๋เสว่เอ๋อขมวดคิ้วแน่น ไม่มีคำพูดใด ๆ ออกจากปาก เพราะที่สวี่เย่วหรูพูดก็ถูกแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาทำงานจริง

ไป๋เสว่เอ๋อร์หันหลัง กำลังจะเดินไปทางห้องทำงานตัวเอง แต่จู่ ๆ เธอรู้สึกถึงความร้อนแผ่วที่น่องตัวเอง พอหันหน้าไปก็พบว่าบนพื้นที่เยื้องตัวเองออกไปสักระยะมีน้ำชากำลังนองอยู่

“อุ๊ย ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำน้ำหก” สวี่เย่วหรูรีบพูดขึ้นมา แต่แววตาเต็มไปด้วยความสะใจ

ไป๋เสว่เอ๋อร์แอบกัดฟัน ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยิ้มให้สวี่เย่วหรู พูดว่า “ไม่เป็นไรจ่ะ”

หลังพูดจบ สวี่เย่วหรูพูดต่อด้วยความไม่ไว้หน้า “งั้นเธอก็เอาไม้ถูพื้นมาถูซะนะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะหงิดใจ มองไปทางสวี่เย่วหรู “ในบริษัทมีป้าแม่บ้านนี่นา”

“ชั้นนี้เป็นสถานที่สำคัญของบริษัท เวลาทำงานไม่อนุญาตให้คนทำความสะอาดเข้าออก มีแค่เวลาเลิกงานเท่านั้นแหละเขาถึงจะมาทำความสะอาดได้ ตอนนี้น้ำนองเต็มพื้นซะขนาดนี้ ถ้ามีหัวหน้ามาคุยงานกับประธานเผยแล้วลื่นล้มจะทำไงหละ”

สวี่เยว่หรูพูดต่อพร้อมด้วยเสยผมขึ้น “ไม้ถูพื้นอยู่ในห้องกาแฟนะ”

ไป๋เสว่เอ๋อกัดริมฝีปากล่างอยู่นานไม่พูดอะไรสักคำ

จะให้เลขาประธานอย่างเธอมาถูพื้น เจตนาดูถูกเหยียดหยามของสวี่เยว่หรูชัดเจนมาก แต่เธอเองเข้ามาในบริษัทช้ากว่าสวี่เยว่หรู ถ้าเรื่องแค่นี้เธอยังทนไม่ได้ วันข้างหน้าจะทำงานอะไรได้หละ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ปลอบใจตัวเองเบา ๆ พอเข้าใจก็ไม่ได้โมโนขนาดนั้นแล้ว เธอมองไปทางสวี่เยว่หรู พูดเบา ๆ “เลขาสวี่ ถ้าคุณยุ่งก็ไปทำงานก่อนนะ เดี๋ยวฉันจัดการที่นี่เอง”

พูดเสร็จก็เดินไปทางห้องกาแฟของพนักงาน ลากไม้ถูพื้นออกมา

เธอเสยผมขึ้น ม้วนแขนเสื้อขึ้นแล้วค่อย ๆ ถูพื้น

สวี่เยว่หรูแอบตกใจนิดหน่อย ไม่คิดว่าคุณหนูของตระกูลไป๋ว่าง่ายสอนง่ายขนาดนี้ ให้ทำอะไรก็ทำ แถมยังไม่โกรธอีกด้วย

เผยลี่เชินยืนอยู่หน้าห้องประธานในที่ไม่ไกล มองเห็นภาพที่เกิดขึ้นทั้งหมด ผู้หญิงที่กำลังก้มตัวถูพื้น เผยลำคอขาวใสออกมาพอดี

สายตาเขาเข้มขึ้นมาจากเดิมทันที

จริง ๆ แล้วเขาเห็นตั้งแต่แรกแล้ว การที่สวี่เยว่หรูทำแบบนี้คือตั้งใจทำให้เธอลำบากใจ แต่เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าความอดทนของหญิงผู้นี้มีมากกว่าที่เขาคิด

เผยลี่เชินยืนอยู่หน้าประตู แกล้งกระแอมไอในลำคอ สวีเยว่หรูได้ยินรีบหันหน้ามา พอเห็นเผยลี่เชินที่ยืนอยู่หน้าประตู ความกระวนกระวายเผยออกมาทางแววตา

“ประธานเผยคะ…”

เธอมองไป๋เสว่เอ๋อร์ที่กำลังถูพื้นแวบหนึ่ง รีบเดินไปทางเผยลี่เชิน “ฉันก็แค่…”

เธอค้นหาเหตุผลในหัวอย่างรวดเร็ว เพราะว่าเผยซื่อยังไม่มีธรรมเนียมที่ให้เลขาทำงานบ้านแบบนี้ การที่เธอทำแบบนี้แปลว่าจงใจแน่ ๆ เผลลี่เชินคงจะดูออกแน่นอน

เผยลี่เชินแสยะยิ้ม คิดเหตุผลให้เธอว่า “สั่งสอนพนักงานใหม่หรอ”

สวี่เยว่หรูพูดไปตามจังหวะ “ใช่แล้วค่ะ สั่งสอนพนักงานใหม่ค่ะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินเสียงผู้ชายในที่ไม่ไกล ใจสั่นเบา ๆ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้น ยังคงถูพื้นต่อไป ไม่เพียงแค่ถูบริเวณที่น้ำนองเมื่อกี้ แต่ยังถูจนพื้นรอบ ๆ ใสวิ้งค์

เผยลี่เชินเห็นว่าไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่เงยหน้าขึ้นสักที รู้สึกตงิด เอื้อมมือหยิบเนคไทบนไม้แขวนผ้าหน้าประตู ยื่นให้สวี่เยว่หรู