บทที่11 ช่วยครั้งที่สอง

บทที่11 ช่วยครั้งที่สอง

“ช่วยเธองั้นเหรอ?” เผยลี่เชินมองคนที่อยู่ในอ้อมแขนของตน ก่อนจะสบถเสียงเย็น “ไป๋เสว่เอ๋อร์ หน้าเธอนี่มันหนาดีจริงๆ”

นิ้วเรียวยาวพยายามง้างริมฝีปากที่กัดแน่นของหญิงสาวอย่างรุนแรง ก่อนใบหน้าแสนเย็นชานั้นจะประคองคนในอ้อมกอดออกไปจากที่นี่

……

เป็นเวลาเช้าตรู่ของอีกวันกว่าไป๋เสว่เอ๋อร์จะฟื้นคืนสติ

แค่เพียงหันไปมองรอบตัวก็ทันเห็นเผยลี่เชินที่นุ่งผ้าเช็ดตัวปิดส่วนล่างเดินออกมาจากห้องน้ำ กล้ามเนื้อแปดแพคที่แข็งแรงยังคงเต็มไปด้วยหยดน้ำ ซึ่งความเป็นจริงนั่นเป็นสิ่งที่น่าล่อใจมาก

เธอพึมพำกับตัวเมื่อรู้สึกใจเต้นแรงราวกับถูกเติมเต็ม

ชายหนุ่มอีกฝั่งที่เห็นเธอตื่นแล้วก็ไม่ได้มีสีหน้าตกใจอะไร ดูเหมือนความชื้นของน้ำจะฝังลึกเข้าไปถึงดวงตาอีกคน ทำให้มันลึกลงไปอีกอย่างยากที่จะคาดเดาสายตานั่น

เขาทำเพียงแค่มองไปที่เตียงแค่แป๊ปเดียว ก้าวไปข้างหน้าเทน้ำหนึ่งแก้ว แล้วเดินกลับมายื่นให้คนบนเตียงพร้อมสายตาที่เย็นชาเหมือนเดิม “ไป๋เสว่เอ๋อร์ นี่เป็นรอบที่สองที่ฉันช่วยเธอ”

การที่ตื่นขึ้นมาแล้วเจอเผยลี่เชินเป็นคนแรก เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

มองเห็นมือหนากำลังถือแก้วน้ำในมือ ไป๋เสว่เอ๋อร์ที่ไม่รู้ตัวเรื่องปากตัวเองก็ไม่ได้ระวังเสียจนบังเอิญไปโดนแผลจนได้ เธอสูดหายใจเข้าออกแรงๆอีกครั้งก่อนจะเรียกสติกลับมา “เออใช่ แล้วจ้าวหยางหลินเป็นยังไงบ้าง?”

จริงๆเขาก็ไม่ได้คิดไปถึงว่าคำถามแรกของคนพึ่งตื่นขึ้นมานี่จะเอ่ยถึงผู้ชายคนอื่น เผยลี่เชินว่างแก้วลงแทบจะทันที สายตามองเธออย่างเย็นชา “ตายไปละ”

“ว่าไงนะ?!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกใจ ว่าจะลุกขึ้นยืนตามอีกคนไปแต่เรี่ยวแรงที่ไม่มีทำเอาล้มกลับไปที่เตียงเหมือนเดิม “ตอนนี้ตระกูลไป๋จะมีข่าวลบๆอีกไม่ได้แล้ว บอกฉันมาตรงๆว่าเกิดอะไรขึ้นกับจ้าวหยางหลินกันแน่?”

เรื่องไม่ดีจะต้องเกิดขึ้นเรื่อยๆต่อแน่ๆ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับจ้าวหยางหลินเข้าจริงๆ เป็นข่าวขึ้นมาก็ไม่พ้นว่าเธอจะต้องโดนกล่าวหาอีกแน่

มองเห็นท่าทีแบบนั้นของหญิงสาว เผยลี่เชินก็เผลอขมวดคิ้วมุ่น ประชดประชันออกไป “แต่ก่อนไป๋เจิ้งตงเคยบอกฉันไว้ ว่าลูกสาวของเขาไม่มีความสามารถในการทำธุรกิจ แต่ถ้าตอนนี้เขามาล่ะก็ ฉันคงต้องรีบไปให้เขาเปลี่ยนคำพูด”