บทที่8 ถูกสวมเขา

บทที่8 ถูกสวมเขา

ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินเข้ามาในโรงแรม คำพูดที่ชายคนนั้นทิ้งไว้ยังคงแว่ววนอยู่ในหูเธอไม่หาย

จ้าวหยางหลินมารอที่ล็อบบี้สักพักแล้ว ทันทีที่เจอเธอก็รีบเอ่ย “คุณหนูไป๋ ไม่ได้เจอกันนานเลยจริงๆนะครับเนี่ย!”

คนโดนทักทายเก็บอาการความรู้สึกขยะแขยงในใจไว้ รวมถึงการฝืนยิ้มตอบกลับนี่ด้วย “สวัสดีค่ะ ประธานจ้าว”

“ไอหยา... ไม่ต้องมาสุภาพแล้ว ช่างเป็นเรื่องเหลือเชื่อจริงๆ คุณหนูไป๋เต็มใจที่จะมานั่งกินข้าวกับผม”

ขณะที่พูดก็ไม่วายเอื้อมมือไปโอบรอบไหล่เธอ แถมยังออกแรงกดโอบเข้ามาอย่างเนียนๆ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ได้คิดเลยว่าหมอนี่จะกล้าได้ขนาดนี้ สถานที่ที่เต็มไปด้วยผู้คนก็กล้าที่จะทำอะไรเปิดเผยแบบนี้ แต่รอยยิ้มที่วาดอยู่บนหน้าอีกคนก็อยู่ได้ไม่นาน

ไม่ทันที่จะผลักอีกคนออกไป ก็ต้องเงยหน้ามองตามสายตาที่ทำให้อีกคนหุบยิ้มลง ...เผยอี้

เผยอี้กำลังโอบหญิงสาวที่ใส่ชุดค่อนข้างเปิดเผยร่างกาย ถ้าเธอจำไม่ผิด น่าจะเป็นคนๆเดียวกันกับวันนั้นที่เธอเจอที่คอนโดของอีกคน

คืนนั้นเธอมองหญิงสาวตรงหน้าไม่ชัด แต่วันนี้กลับชัดเจนแจ่มแจ้ง ผู้หญิงคนนี้คือ

จินจิงจิง ดาราหญิงยอดนิยมในวงการบันเทิง

จริงๆแล้วเผยอี้ก็ไม่ได้คิดว่าจะมาเจอไป๋เสว่เอ๋อร์ที่นี่ สายตาไล่จากใบหน้าของหญิงสาว ก่อนจะเหลือบไปเห็นมือปลาหมึกของจ้าวหยางหลินที่โอบอยู่บนไหล่ของอีกคน

ไม่ต้องบอกเขาก็รู้ได้ทันที นัยน์ตาแฝงไปด้วยความเยาะเย้ยเล็กๆ ก่อนจะเดินตรงไปหาคนตรงหน้า “ไป๋เสว่เอ๋อร์ คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าเธอที่พึ่งจะจบความสัมพันธ์กับฉัน แค่ไม่นานก็เจอที่พักพิงใหม่เสียแล้ว”