ตอนที่ 336
ตอนที่ 336 เขาอยู่เบื้องหลัง
October 28, 2026
ตอนที่ 336 เขาอยู่เบื้องหลัง
ผ่านไปไม่กี่นานที ไป๋เสว๋เอ่อร์ได้รับข้อความกลับระหว่างออกจากลิฟต์ “ว่างซิ พวกเรามาเจอกัน?”
ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินทางไปตามสถานที่และเวลาที่นัดหมาย ซึ่งเป็นเวลาอาหารพอดี ลู่เหยาจึงนัดเจอกันที่ร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่ง
ไป๋เสว่เอ๋อร์มาถึงสถานที่นัดพบ บริกรก็เชิญเธอไปที่ชั้นสอง ซึ่งลู่เหยานั่งรออยู่บริเวณริมหน้าต่าง
ฝ่ายชายสวมเสื้อสเวตเตอร์คอเต่าสีเทา กำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง แม้แต่สายตาของเขาก็มีความอบอุ่นที่อธิบายไม่ได้ปรากฏอยู่
ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจเข้าลึก เดินไปข้างหน้าทักทายเขา “รุ่นพี่ลู่”
เมื่อลู่เหยาได้ยินเสียงจึงหันศีรษะมาเล็กน้อย ยิ้มน้อยๆ ปรากฏอยู่ใต้ดวงตาของเขา และพูดทันทีว่า “เสว่เอ๋อร์ ข้างนอกหนาวมาก ดื่มน้ำชาอุ่นๆ ก่อนนะ ร่างกายจะได้อุ่นขึ้น”
เขารินน้ำชาด้วยความตั้งใจ จากนั้นก็ส่งเมนูให้กับเธอ “ดูซิ...ว่าอยากกินอะไร?”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มที่มุมปาก แต่กลับไม่มีกะจิตกะใจ แม้ว่าบรรยากาศภายในร้านอาหารจะดีทุกอย่าง แต่ตอนนี้จิตใจของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยจนทำให้เธอไม่มีอารมณ์คิดถึงเรื่องอื่น
ไป๋เสว่เอ๋อร์ส่งเมนูคืนให้ลู่เหยา พร้อมกับพูดเบาๆ “รุ่นพี่สั่งเถอะ”
เมื่อเห็นเธอไม่สบายใจ ลู่เหยาเองก็มีคิดจะรบเร้า หลังจากถามไป๋เสว่เอ๋อร์เรื่องอาหารแล้ว เขาก็สั่งอาหารตามแบบฉบับที่คุ้นเคย
หลังจากที่บริกรจากไป มือของไป๋เสว่เอ๋อร์กุมถ้วยน้ำชาแน่น เงยหน้ามองลู่เหยาและถามอย่างลึกซึ้งว่า “รุ่นพี่ พี่รู้ใช่ไหมว่าฉันนัดพี่ออกมาด้วยจุดประสงค์อะไร?”
เมื่อพูดคุยเรื่องที่เป็นทางการ สีหน้าของลู่เหยาก็ดูจริงจังเช่นกัน เขาพยักหน้าแล้วพูดตรงๆ ว่า “เรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นมันไม่ได้ราบรื่นเหมือนอย่างที่เธอคิด แต่เรื่องเกี่ยวกับเผยลี่เชินและพ่อของเธอ ก็สืบไปได้มากแล้ว”
ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกตื่นเต้น เธอหายใจลึก รอลู่เหยาพูดต่อ
ลู่เหยาก้มหน้าพูดด้วยเสียงเข้ม “เมื่อสามวันก่อนก่อนที่จะเกิดเรื่องกับพ่อของเธอ เผยลี่เชินไปหาพ่อเธอที่เรือนจำ แล้วเกิดมีปากเสียงกัน”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว จิตใจของเธอเกิดความรู้สึกที่พูดไม่ถูก เธอยังคงฟังเสียงของลู่เหยาต่อไป
“แต่เรื่องนี้ก็บอกอะไรชัดเจนไม่ได้ ที่สำคัญคือวันที่พ่อเธอเกิดเรื่อง มีคนไปพบผู้คุมเรือนจำ คืนวันนั้นตำรวจประจำเรือนจำที่รับผิดชอบดูพ่อของเธอถูกปลดออก”
“อะไรนะ?” ไป๋เสว่เอ๋อร์มองไปที่ลู่เหยาพร้อมน้ำเสียงอย่างไม่น่าเชื่อ กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว “ใครที่ไปพบผู้คุมเรือนจำ”?
ลู่เหยาขมวดคิ้วเข้ม หลังจากเงียบไปสักครู่ในที่สุดเขาก็พูด “คนของเผยลี่เชิน”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกตะลึง ชั่วขณะนั้นแทบไม่อยากเชื่อหูของตัวเอง เป็นเผยลี่เชินได้อย่างไร? ทำไมเป็นเขาได้!”
ทำไมเขาต้องปิดบังเธอ ไม่เคยเอ่ยปากบอกเธอทั้งเรื่องไปพบพ่อของเธอ อีกทั้งเรื่องส่งคนไปพบผู้คุมเรือนจำ
ทั้งสงสัยและไม่แน่ใจ ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึก เงยหน้ามองลู่เหยาพร้อมกับถามย้ำอีกครั้ง “ใช่คนของเผยลี่เชินจริงๆ?”
“อืม” ลู่เหยาพยักหน้ารับ จากนั้นเขาก็หยิบรูปภาพจากกระเป๋า วางไว้บนโต๊ะแล้วดันให้ไปอยู่ตรงหน้าไป๋เสว่เอ๋อร์ “นี่เป็นภาพจากหน้าจอที่จับไว้ได้ เมื่อตรวจสอบตัวตนของคนคนนี้ เขาเป็นลูกน้องที่ทำงานให้เผยลี่เชินมาแล้วหลายปี ชื่อเฉิงหอง
ชายในภาพกำลังพูดคุยกับตำรวจเรือนจำในเครื่องแบบ อายุประมาณสามสิบกว่าๆ มีหนวดเครา ดูแล้วไม่น่าจะเป็นคนดีสักเท่าไร
ลู่เหยาพูดเบาๆ “ถ้าเธอรู้สึกว่าต้องการตรวจสอบข้อเท็จจริง ก็ลองไปสืบดูว่าเผยลี่เชินมีลูกน้องคนนี้อยู่ไหม ส่วนภาพนี้พี่ให้เธอ”
มองดูภาพที่อยู่บนโต๊ะ สองมือของไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกสั่นไหวเล็กน้อย เรื่องดำเนินมาถึงนี้แล้ว ลู่เหยาคงไม่โกหกเธอแน่น
“เรื่องระหว่างพวกเขาฉันเองก็ไม่รู้แน่ชัด ส่วนผู้คุมเรือนจำก็เป็นคนปากแข็ง อยากถามอะไรจากปากของเขา ก็คงหมดหวัง”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น ก็เก็บรูปภาพที่อยู่บนโต๊ะไว้ เธอมีแผนอยู่ในใจเรียบร้อยแล้ว