ตอนที่ 434 ให้เธอกลับตัวขึ้นมาไม่ได้ไปตลอดกาล

ตอนที่ 434 ให้เธอกลับตัวขึ้นมาไม่ได้ไปตลอดกาล

เผยลี่เชินรีบเข้าไปในทันที มองเห็นภายในรถว่างเปล่า มีเพียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งวางอยู่บนเบาะที่นั่ง เขาก็มีการตอบสนองกลับคืนมาอย่างกะทันหัน

ฉีเฟิงลองดึงประตูรถให้เปิดออก ก็ดึงไม่ออก “ประธานเผย คนไม่อยู่ คงจะจงใจหลอกล่อพวกเราให้มาที่นี่！”

คิ้วของเผยลี่เชินขมวดเข้าหากันแน่น หันหน้ามองไปทางไป๋เสว่เอ๋อร์ที่ยืนหน้าซีดอยู่ด้านข้าง เอ่ยปากโน้มน้าวขึ้นเบาๆว่า “คนไม่อยู่ที่นี่ พวกเราขึ้นรถก่อน”

ในขณะที่พูด เขากำลังจะยื่นมือออกไปจับมือของไป๋เสว่เอ๋อร์ แต่ใครจะรู้ว่าเพิ่งจะสัมผัสถูกเธอเท่านั้น มือก็ถูกเธอสะบัดออกไปในทันที

“คุณไปเถอะค่ะ ฉันจะอยู่หา”

ในขณะที่ไป๋เสว่เอ๋อร์พูด ก็หมุนตัวไปในทันที เดินไปทางด้านในของนิคมอุตสาหกรรมร้างด้วยความรวดเร็ว

คิ้วของเผยลี่เชินขมวดเข้าหากันแน่นมากยิ่งขึ้น ก้าวขาเดินตามเข้าไป “ที่นี่อันตรายมาก คุณขึ้นรถก่อน ผมให้พวกฉีเฟิงเขาไปหา”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดฟันพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “สถานการณ์ในตอนนี้ของห้าวเจ๋อน้อยเป็นยังไงฉันก็ยังไม่รู้ คุณจะให้ฉันสบายใจกลับไปได้ยังไงกัน? ตอนนี้รถต่างก็ทิ้งเอาไว้ที่นี่แล้ว พวกเขาจะต้องไปได้ไม่ไกลอย่างแน่นอน！ฉันจะต้องหาเขาให้เจอ！”

ด้านในนิคมอุตสาหกรรมทุกที่ต่างก็คือขยะกับหญ้ารกๆ พื้นผิวขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อยังกองเต็มไปด้วยสิ่งของต่างๆมากมาย ไป๋เสว่เอ๋อร์ก้าวลึกก้าวตื้นเดินเข้าไปด้านใน ร้อนอกร้อนใจจนถึงขีดสุด

หากวันนี้เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันอะไรขึ้นกับห้าวเจ๋อน้อยจริงๆแล้วล่ะก็ เธอคนเดียวจะใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไงกันล่ะ?

เผยลี่เชินก้าวขาตามขึ้นไปข้างหน้า ยื่นมือจับข้อมือของเธอเอาไว้แน่น “ไป๋เสว่เอ๋อร์ คุณใจเย็นหน่อย”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกดึงจนฝีก้าวหยุดชะงักลง เดินต่อไปไม่ได้ ได้แต่หันหน้ากลับมามองเขา

“คุณลองคิดดู ด้วยนิสัยของจินจิงจิงแล้ว เธอจะหลบอยู่ในสถานที่แบบนี้หรอ? วันนี้คนที่ลักพาตัวห้าวเจ๋อน้อยจะต้องเป็นคนที่เธอส่งไป เธอไม่มีทางลงมือเองอย่างแน่นอน！ตอนนี้พวกเขาจงใจนำรถทิ้งไว้ที่นี่ก็เพื่อหลอกตา ถ่วงเวลาเอาไว้ ที่รอก็คือให้คุณยอมจำนนก่อนที่จะหาพวกเขาพบ！”

เผยลี่เชินจ้องไปในดวงตาของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เอ่ยออกมาทีละคำทีละประโยคว่า “อีกอย่างเมื่อสักครู่นี้ผมมองดูแล้ว บนพื้นมีรอยล้อรถรอยนึงลึกรอยนึงตื้นที่ลายไม่เหมือนกันอยู่สองเส้น เห็นได้ชัดว่ามีรถสองคันขับผ่านมาที่นี่ พวกเขาเอารถทิ้งไว้ที่นี่ก็เพื่อจงใจหลอกตาพวกเรา พวกเขาจะต้องนั่งรถอีกคันนึงไปแล้วอย่างแน่นอน ขอเพียงแค่พวกเราหาร่องรอยการเคลื่อนไหวของรถอีกคันนึงพบ ก็จะสามารถหาพวกเขาเจอ！”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น ก็มองนาฬิกาที่อยู่บนข้อมือแวบหนึ่ง สายตาเยือกเย็นขึ้นมาเล็กน้อย

เรื่องมาถึงตอนนี้ ตั้งแต่รับสายโทรศัพท์จากจินจิงจิงจนมาถึงตอนนี้ ได้ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว ภายในระยะเวลาที่เหลือเพียงแค่ไม่ถึงสี่สิบนาที พวกเขาจะสามารถยืนยันได้ยังไงกันว่าจะหาจินจิงจิงพบและช่วยห้าวเจ๋อน้อยออกมาได้สำเร็จ！

ใครต่างก็ไม่กล้ายืนยัน เธอยิ่งไม่อาจจะทุ่มสุดตัวไปท้าเดิมพันเช่นนี้ได้！

ปัดมือของเผยลี่เชินออกอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดฟันแน่น เงยหน้ามองไปยังนิคมอุตสาหกรรมร้างที่ทรุดโทรมระเนระนาดไปทั้งแถบจนสุดจะทนอยู่ครู่หนึ่ง แทบจะตัดสินใจภายในชั่วพริบตา หมุนตัวเดินกลับไปในทันที

ตอนนี้ ขอเพียงแค่สามารถรับประกันความปลอดภัยของห้าวเจ๋อน้อยได้ ชื่อเสียงเกียรติยศ ความบริสุทธิ์อะไรของเธอต่างก็สามารถสละทิ้งออกไปได้

เธอเปิดประตูรถ คว้าเอากระเป๋าที่เมื่อสักครู่นี้ตกอยู่บนรถ หยิบเอาโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรไปที่เบอร์ๆหนึ่ง

ดังไม่กี่ที ฝั่งนั้นก็รับสาย

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าเต็มปอด เอ่ยปากขึ้นทีละคำทีละประโยคว่า “หวั่นหวั่น เธอช่วยฉันหาอะไรสักอย่าง ช่องทางการติดต่อของผู้สื่อข่าวสังกัดนั้นที่เธอชอบดูข่าวซุบซิบดารา เธอสามารถหาได้ไหม?”

เจียงหวั่นหวั่นมึนงงไปหมด “น่าจะ...ได้มั้ง เสว่เอ๋อร์ เธอจะเอานี่ไปทำไม?”

“มีเรื่องด่วน เธอช่วยฉันหาก่อนเถอะ ยิ่งเร็วยิ่งดี”

พูดจบ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ไม่ยอมพูดอะไรมากไปกว่านี้อีก วางสายโทรศัพท์ลงไปในทันที

เผยลี่เชินเดินเข้ามาข้างหน้า ได้ยินประโยคนึงอย่างเลือนราง อีกทั้งเห็นสีหน้าที่เด็ดเดี่ยวของไป๋เสว่เอ๋อร์ ก็แทบจะเข้าใจอะไรในทันที

“คุณคิดจะทำอะไร?”