ตอนที่ 435 ถูกขังอยู่ในรถ

ตอนที่ 435 ถูกขังอยู่ในรถ

หลังจากที่รถเคลื่อนที่ช้าๆอย่างไร้จุดหมายไปแล้วยี่สิบนาที ในที่สุดฉีเฟิงก็ได้รับสายโทรศัพท์จากโจ๋วฝัน

“พวกเราตรวจสอบเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของจินจิงจิงกับผู้จัดการส่วนตัวของเธอ กำหนดตำแหน่งที่ตั้งของสัญญาณแสดงอยู่ในเขตคฤหาสน์ที่เขตตง ผมจะส่งที่อยู่ให้กับคุณ หากไม่ผิดล่ะก็ เธอคงจะอยู่ที่นั่น”

“โอเค คุณก็รีบพาคนไปที่นั่นทันที”

ฉีเฟิงพูดจบ ก็รีบรายงานสถานการณ์ให้กับเผยลี่เชินในทันที “ท่านประธานเผย กำหนดตำแหน่งที่ตั้งของเบอร์โทรศัพท์มือถือส่วนตัวของจินจิงจิงได้แล้วครับ อยู่ในเขตคฤหาสน์ที่เขตตง”

สายตาของเผยลี่เชินเปล่งประกายขึ้น รีบเอ่ยปากออกคำสั่งในทันทีว่า “ไปที่นั่นเดี๋ยวนี้”

รถเพิ่มความรวดเร็วในการเคลื่อนที่ เผยลี่เชินขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นมองออกไปยังนอกหน้าต่าง ความคิดและจิตใจสับสน

เขาควรจะนำจินจิงจิงผู้หญิงที่ก่อความวุ่นวายคนนี้จัดการทิ้งไปตั้งนานแล้วถึงจะถูก เดิมทีคิดว่าเธอทำอะไรรอบคอบระมัดระวัง เข้ามาในบ้านตระกูลเผยอย่างราบรื่นแล้วก็จะหยุดลง คิดไม่ถึงว่าตอนนี้ยังจะทวีความรุนแรงมากกว่าแต่ก่อน ลักพาตัวลูกชายของเขาไป！

เขากัดฟันแน่น โน้มสายตาลงต่ำ พอมองเห็นหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขน หัวใจก็อ่อนลงมาเล็กน้อยอย่างกะทันหัน

ขอเพียงแค่คราวนี้ช่วยชีวิตห้าวเจ๋อน้อยกลับคืนมาได้ จัดการคนที่ควรจะจัดการทิ้ง เขาก็จะพาเธอออกไปจากเมืองไห่เฉิง ไปเมืองเซียงหนานก็ดี หรือว่าอีกสถานที่หนึ่งที่เงียบสงบก็ดี สรุปแล้วก็คือเขาจะพาเธอกับห้าวเจ๋อน้อยออกไปให้ไกลจากที่นี่ ใช้ชีวิตเพียงแค่สามคนอย่างมีความสุข

ไม่ช้า รถก็เคลื่อนที่เข้ามาในเขตคฤหาสน์ เลี้ยวไปหลายทางโค้ง สุดท้ายก็จอดลงใต้ต้นไม้ที่อยู่ข้างทาง

ฉีเฟิงกวาดตามองไปยังคฤหาสน์หลังสีขาวที่อยู่ไม่ไกลนักแวบหนึ่ง จากนั้นหันกลับมาเอ่ยปากขึ้นว่า “ประธานเผย เมื่อครู่นี้ได้ตรวจสอบอย่างชัดเจนแล้วครับว่า นี่คือบ้านของหลัวเชี่ยนผู้จัดการส่วนตัวของจินจิงจิง หากเดาไม่ผิดแล้วล่ะก็ จินจิงจิงน่าจะอยู่ด้านใน รถคันนั้นที่อยู่ด้านนอกก็คงจะเป็นรถของเธอครับ”

เผยลี่เชินพยักหน้าเล็กน้อย สั่งการด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “ไม่รีบ รอโจ๋วฝันพวกเขามาถึงค่อยลงมือ”

เวลานี้หากแหวกหญ้าในงูตื่น เกรงว่าจินจิงจิงจะถือโอกาสหนีรอดไปได้

มองไปยังฉีเฟิงแวบหนึ่ง เผยลี่เชินก็เอ่ยปากต่อไปว่า “คุณลองลงไปดูหน่อย ดูว่าลายของล้อรถกับที่เห็นที่นิคมอุตสาหกรรมร้างเมื่อสักครู่นี้เหมือนกันหรือเปล่า”

“ครับ”

ฉีเฟิงเปิดประตูลงไปจากรถอย่างระมัดระวัง เข้าใกล้ไปทางคฤหาสน์ด้วยความรวดเร็ว

รถโฟล์คสวาเกนสีดำคันหนึ่ง ไม่ใช่รถหรูอะไร อยู่บนถนนแทบจะไม่มีความโดดเด่น จินจิงจิงขับรถแบบนี้ออกไป ยิ่งสามารถปิดบังสถานะของตนเองได้ด้วยซ้ำ

ฉีเฟิงเข้าใกล้ตัวรถอย่างช้าๆ มองไปที่ล้อรถอย่างละเอียด เหมือนกับรอยล้อรถเหล่านั้นที่อยู่บนพื้นของนิคมอุตสาหกรรมไม่มีผิด เขาเพ่งสายตา กำลังจะหมุนตัวเดินจากไป อยู่ๆก็ได้ยินเสียงที่อ่อนแรงดังขึ้นภายในรถ

เขาขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย มองผ่านหน้าต่างรถที่เป็นกระจกมองทะลุได้ด้านเดียว ก็มองได้ไม่ชัดเจนว่าด้านในมีสถานการณ์อะไร

เขาแนบไปที่หน้าต่างรถ พยายามเพิ่งมองด้านใน มองเห็นที่เบาะหลังมีเงาร่างที่เลือนรางอยู่คนหนึ่ง รูปร่างไม่ใหญ่ มองดูแล้วก็ไม่เหมือนว่าเป็นผู้ใหญ่

หัวใจบีบตัวเข้าหากันแน่น เขาแทบจะมีการตอบสนองกลับคืนมาในทันที รีบยกมือขึ้นตบไปที่หน้าต่างรถยนต์

ประตูรถดังสะท้อนเสียงที่อ่อนแรงราวกับเป็นเสียงตอบรับก็ไม่ปาน ฉีเฟิงแทบจะสามารถมั่นใจได้ว่าคนที่อยู่ในรถก็คือห้าวเจ๋อน้อย เขาถูกจินจิงจิงขังเอาไว้ภายในรถ！

เขารีบวิ่งกลับมายังด้านข้างของรถที่จอดอยู่ใต้ต้นไม้ ดึงประตูรถให้เปิดออกรีบรายงานกับเผยลี่เชินในทันที “ประธานเผย บนรถคันนั้นมีคนอยู่ ดูเหมือนจะเป็นห้าวเจ๋อน้อย！”

เผยลี่เชินได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนจนมืดมนน่ากลัวในทันที ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นเดียวกัน เขาก้าวขาลงจากรถอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย รีบวิ่งไปทางนั้นด้วยความรวดเร็ว

วิ่งมาถึงด้านข้างของรถด้วยความรวดเร็ว เผยลี่เชินยกมือขึ้นตบหน้าต่างรถยนต์ “ห้าวเจ๋อน้อย！หนูอยู่ในนั้นหรือเปล่า！ได้ยินที่พูดไหม！ห้าวเจ๋อน้อย！”

ไม่ได้ยินการตอบรับอะไรกลับมา เขาถึงขั้นมองได้ไม่ชัดเจนว่าเขาอยู่ด้านในนั้นมีอาการอะไรบ้าง ความหวาดกลัวในความไม่รู้แผ่กว้างออกไปในวินาทีนั้น ทำให้ใจทั้งดวงของเขาบีบรัดเข้าหากันแน่นขึ้นมา

เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน สิ่งเดียวที่สามารถทำให้เขาร้อนรน บีบรัดหัวใจได้ก็มีเพียงแค่คนสองคนเท่านั้น คนหนึ่งคือไป๋เสว่เอ๋อร์ อีกคนหนึ่งก็คือห้าวเจ๋อน้อย！

ดึงประตูรถไม่ออก เผยลี่เชินก็ขาดการยั้งคิด ยกแขนขึ้นมา ใช้ข้อศอกพยายามกระแทกเข้าไปที่หน้าต่างของรถยนต์

กระแทกไปทีหนึ่ง กระจกรถก็ไม่ได้มีการตอบสนองอะไรเลยแม้แต่น้อย ในเวลานี้เอง อยู่ๆฉีเฟิงก็หยิบก้อนหินจากทางด้านข้างขึ้นมา “ประธานเผย คุณถอยไปครับ ผมจัดการเอง！”