ตอนที่ 437 ยิ่งนานเท่าไรยิ่งดี

ตอนที่ 437 ยิ่งนานเท่าไรยิ่งดี

อีกด้านของโทรศัพท์ กู้หลี่เหลี่ยงหาวอย่างเกียจคร้านฟังเสียงที่ดุดันของเผยลี่เชิน รีบพูดอย่างจริงจัง “ใคร? ไป๋เจิ้งตง?”

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว เงยหน้ามองไปทางห้องวอร์ด รู้สึกไม่สบายใจ “อืม ดูเหมือนไป๋เสว่เอ๋อร์จะรู้เรื่องอะไรเข้าแล้ว”

เขารู้จักนิสัยของไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นอย่างดี ถ้าหากเธอรู้เรื่องการตายของไป๋เจิ้งตงเมื่อหกปีก่อนมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาแล้ว อีกทั้งเขายังปิดบังเธออีก เกรงว่าไป๋เสว่เอ๋อร์คงจะไม่ยอมยกโทษให้เขาง่ายๆ แน่

แต่เมื่อสักครู่ได้ฟังความหมายที่เธอพูด ดูเหมือนเธอจะมั่นใจว่าเขาเป็นคนฆ่าไป๋เจิ้งตง นี่มันเรื่องอะไรกัน?

เสียงของกู้หลี่เหลียงดังมาจากในโทรศัพท์ “เรื่องเมื่อหกปีก่อน...ฉันจำได้ว่าจัดการเรียบร้อยหมดจดดีแล้วนะ แล้วมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเหล่าเผย? ไม่ใช่ว่านายไปเผยพิรุธเข้าล่ะ?”

เผยลี่เชินหายใจลึก พูดด้วยเสียงเข้ม “ให้คนของนายไปสืบมา ส่วนนายก็รีบมาที่โรงพยาบาลจูงซินด่วน ฉันมีเรื่องอยากรบกวนนาย”

“ฉันส่งพี่ชายที่เป็นลูกน้องไปแทนได้ไหม? เมื่อคืนฉันอยู่ที่นี่ทั้งคืนยังไม่ได้นอน...”

“อีกเดี๋ยวเจียงหวั่นหวั่นก็จะมาแล้ว ถ้านายไม่มาก็ช่างเถอะ”

ทิ้งท้ายด้วยประโยคนี้ เผยลี่เชินวางสายโทรศัพท์โดยไม่ลังเล

เมื่อสักครู่ไป๋เสว่เอ๋อร์เพิ่งจะโทรศัพท์ ก็ควรจะโทรศัพท์หาเจียงหวั่นหวั่น ถ้าตอนนี้เธอคิดจะจากไปอย่างแน่นอน เธอก็ต้องขอความช่วยเหลือจากเพื่อน ถ้าเขาเดาไม่ผิด รออีกสักครู่เจียงหวั่นหวั่นต้องมาแน่

เรื่องมาถึงขนาดนี้ เขาไม่อาจมองดูเธอพาเสี่ยวเจ๋อจากไปโดยไม่ทำอะไร ในเมื่อห้ามไม่ได้ เขาจำใจให้กู้หลี่เหลียงมาที่นี่เพื่อช่วยเขาถ่วงเวลาไว้ ให้โอกาสเขาได้อธิบาย

“เสี่ยวเจ๋อ ลูกเป็นอย่างไงบ้าง?”

เผยลี่เชินได้ยินเสียงไป๋เสว่เอ๋อร์จากประตูวอร์ดห้องข้างๆ เขาก้าวเดินไปด้วยความตื่นเต้นพยายามผลักประตูเข้าไป แต่ประตูล็อก เขาจึงเปิดประตูไม่ได้

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว เดินไปอย่างเงียบๆ เพื่อรอคอย

เขาไม่เคยรู้สึกวิตกกังวลห่วงใยใครแบบนี้มาก่อน ตอนนี้มีไป๋เสว่เอ๋อร์ มีเสี่ยวเจ๋อ เขาถึงได้รู้ซึ้งความหมายของคำว่าคนในครอบครัวว่าหมายความว่าอย่างไร

ไม่ถึงยี่สิบนาที เผยลี่เชินซึ่งยืนอยู่หน้าประตูห้องวอร์ดก็มองเห็นกู้หลี่เหลียงเดินก้าวมาทางนี้ เขาผมยุ่งเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่มีเวลาหวีผมให้เรียบร้อยก็ต้องออกมาก่อน

กู้หลี่เหลียงกวาดตามองไปรอบๆ เห็นประตูห้องวอร์ดปิดสนิท หัวเราะด้วยความยินดีในความโชคร้ายของผู้อื่น “นายถูกล็อกให้อยู่ด้านนอก ไม่ให้เข้าไป? เหล่าเผย นายมัน....”

เผยลี่เชินมองด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งไม่รอให้กู้หลี่เหลียงพูดจาไร้สาระ นิ่งไปเพื่อให้เขาหุบปาก

กู้หลี่เหลียงมองไปรอบๆ อีกครั้ง แล้วถามขึ้นอย่างกะทันหัน “คนอ่ะ?”

เผยลี่เชินถามด้วยสีหน้าเย็นชา “ใคร?”

“นายพูดว่าเธอจะมา......”

กู้หลี่เหลียงกำลังพูด เผยลี่เชินยังไม่ทันได้ตอบ เสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดินข้างๆ ด้วยความรีบร้อน เจียงหวั่นหวั่นรีบเดินเข้ามาทางนี้ เห็นเผยลี่เชินกับกู้หลี่เหลียงยืนอยู่หน้าประตู อดตะลึงไม่ได้

กู้หลี่เหลียงเลิกคิ้วก้าวเท้าเข้ามาขวางไว้ที่หน้าประตู “คนโง่ เธอมาที่นี่ทำไม?”

“ใครคนโง่? ระวังคำพูดด้วยนะกู้หลี่เหลียง” สีหน้าเจียงหวั่นหวั่นเย็นชา โต้กลับทันควัน

กู้หลี่เหลียงกำลังจะพูดต่อ เผยลี่เชินซึ่งอยู่ข้างๆ พูดขึ้นก่อน “นายปล่อยเธอไป ให้เธอเข้าไปข้างใน”

“เฮ้..เหล่าเผย นาย....” กู้หลี่เหลียงพูดได้เพียงแค่ครึ่งเดียว เห็นสีหน้าของเผยลี่เชินไม่ค่อยดีจึงไม่ต่อความยาวสาวความยืดอีก เดินไปอยู่ข้างๆ ปล่อยให้เธอเข้าไป

เจียงหวั่นหวั่นจ้องมองเขาครั้งหนึ่ง กำลังจะเคาะประตู ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออก ปรากฏร่างของไป๋เสว่เอ๋อร์ยืนอยู่ที่หน้าประตู

“หวั่นหวั่น เข้ามาเถอะ”

เจียงหวั่นหวั่นรีบเดินก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับคำถาม “เสว่เอ๋อร์ เสี่ยวเจ๋อเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ปั้ง!”