ตอนที่ 438 มือที่อยู่เบื้องหลัง

ตอนที่ 438 มือที่อยู่เบื้องหลัง

กู้หลี่เหลียงเห็นเจียงหวั่นหวั่นหน้าแดงก่ำ ยกมุมปากด้วยความสนใจ “ฉันไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระนะ”

เจียงหวั่นหวั่นได้ยินยิ่งทำให้ใบหน้าร้อนผ่าวมากขึ้น เธอรีบก้าวเท้าเดินไปด้วยความว่องไว

ทันใดนั้นข้อมือของเธอถูกคนดึงไว้ ยังไม่ทันได้โต้ตอบกลับก็ถูกใครบางคนดึงเข้าไปในประตูกระจกที่มีคนน้อย

เจียงหวั่นหวั่นทั้งโกรธทั้งรำคาญ “คุณคิดจะทำอะไรกันแน่?”

กู้หลี่เหลียงสีหน้าเปลี่ยนมาเป็นจริงจัง ก้าวเท้าไปข้างหน้าเข้าใกล้เธอมากขึ้น จ้องมองเธอในระยะประชันชิดด้วยสายตาที่ลึกซึ้งในทันที “เจียงหวั่นหวั่น เธอไม่รู้จริงๆ หรือว่าฉันอยากทำอะไร?”

เจียงหวั่นหวั่นจิตใจอ่อนไหวเมื่อถูกชายหนุ่มจ้องมอง ใบหน้าร้อนผ่าวจนศีรษะแทบลุกเป็นไฟ “ฉัน...ฉันจะรู้ได้อย่างไร?”

“ได้ งั้นฉันจะบอกเธอให้”

กู้หลี่เหลียงพูดไปพร้อมกับกำมือโดยไม่รู้ตัว มองดวงตาที่เปล่งประกายพร้อมกับริมฝีปากสีชมพูที่อวบอิ่มจนทำให้หัวใจของเขาสั่นไหว จากนั้นเขาก็โน้มตัวลงจุมพิตที่ริมฝีปากของเธอ

สัมผัสที่นุ่มนวลทำให้หลังของเขารู้สึกชา ยังไม่ทันได้ลิ้มรสอย่างเต็มอิ่ม เจียงหวั่นหวั่นยกมือขึ้นผลักตัวเขาออกไป

วินาทีต่อมา เธอยกมือขึ้นโดยไม่ลังเล ตบกู้หลี่เหลียงเข้าไปหนึ่งที

“ผ๊ะ!” เสียงดังจนทำให้คนที่อยู่ข้างๆ ต้องหันมามองด้านนั้น

“ไอ้คนบ้า!” เจียงหวั่นหวั่นทั้งโกรธทั้งโมโหจนน้ำตาเกือบไหลออกมา เธอวิ่งหนีไปด้วยความรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว

เจียงหวั่นหวั่นรีบวิ่งไปที่ลิฟต์เมื่อเข้าไปในลิฟต์แล้ว หัวใจของเธอเต้นแรงไม่หยุด ริมฝีปากที่ได้รับสัมผัสเมื่อสักครู่ยังคงร้อนผ่าว

เธอกำหมัดด้วยความขุ่นเคือง กู้หลี่เหลียง...ทำไมถึงทำกับเธอแบบนี้! แต่ดูเหมือนในหัวใจกลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ในขณะเดียวกันที่บริเวณประตูโรงพยาบาล ไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งอยู่ในรถมองซ้ายแลขวารอเจียงหวั่นหวั่นจนรอไม่ไหว ขณะที่เธอกำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความร้อนใจ ทันใดนั้นประตูรถก็เปิดออกจากนั้นก็มีคนขึ้นมานั่ง

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึง เมื่อเห็นได้ชัดเจนว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอคือเผยลี่เชิน สีหน้าของเธอเศร้าหมองลงทันที “คุณมาทำอะไร?”

หลังจากที่เสี่ยวเจ๋อฟื้นเธออุ้มเขามาขึ้นรถแต่ดีที่กล่อมให้เขาหลับไป คิดไม่ถึงว่าเผยลี่เชินก็มาโดยกะทันหัน

เผยลี่เชินกวาดตามองเสี่ยวเจ๋อที่กำลังหลับอยู่ นิ่งไปสักครู่ ยื่นมือออกมาดึงไป๋เสว่เอ๋อร์ไว้ “ลงรถ ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดเสียงเข้ม “ฉันไม่ลง ปล่อยฉัน”

เผยลี่เชินไม่มีทางเลือกนอกจากจะพูดเรื่องฆาตกร “เธอไม่อยากรู้เรื่องอะไรที่เกี่ยวกับพ่อของเธอหรือไง?”

แน่นอนว่าไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งไปหลังจากลังเลสักครู่ก็ก้าวเท้าลงจากรถ

หลังจากปิดประตูไป๋เสว่เอ๋อร์เดินไปที่ด้านข้างอย่างตั้งใจแล้วพูดด้วยเสียงเย็น “คุณอยากพูดอะไร ทำไมพ่อของฉันถึงตาย คุณรู้เรื่องนี้อย่างชัดเจนใช่ไหม?”

เผยลี่เชินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “เรื่องการตายของคุณลุงไป๋ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันสักนิด”

“ไม่เกี่ยวข้องกันเลย?” ไป๋เสว่เอ๋อร์จิตใจหม่นหมอง ปรากฏความขมขื่นภายในใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองสายตาของเขา ถามกลับว่า “เผยลี่เชิน คุณเคยถามใช่ไหมว่าทำไมพวกเราถึงกลับไปเริ่มต้นกันใหม่ไม่ได้? ตอนนี้ฉันจะบอกคุณ เพราะระหว่างเรามีสิ่งขวางกั้น! คุณคิดว่าคุณโกหกฉันมาหกปี ฉันจะไม่รู้อะไรบ้างเลยใช่ไหม!”

สายตาของเผยลี่เชินเศร้าหมอง เขาขมวดคิ้วเข้ม ไม่พูดอะไรออกมาสักพัก

ที่ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดมาไม่ผิด เรื่องเกี่ยวกับไป๋เจิ้งตงเขาปิดบังเธอมาตลอดหกปี

หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาพูดด้วยริมฝีปากสั่นเทา “ฉันยอมรับว่าฉันปิดบังเธอมาตลอดหกปี เพราะเธอไม่รู้ว่าเบื้องหลังของเรื่องนี้มันซับซ้อนขนาดไหน ฉันไม่อยากทำร้ายพ่อตาในอนาคต เธอต้องเชื่อฉันนะ”

ขณะที่เขาพูดก็ยื่นมือกุมมือเธอไว้แน่น