ตอนที่ 439 ตอบแทนบุญคุณ

ตอนที่ 439 ตอบแทนบุญคุณ

ในเวลาเดียวกันไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งอยู่บนรถมองออกไปนอกหน้าต่างซึ่งเป็นเวลาที่ท้องฟ้ามืดแล้วและมีแสงไฟจากดวงไฟปรากฏความสว่างขึ้นแทนที่ ภายในจิตใจดำดิ่งลึกลงไปอย่างไร้สาเหตุ

ถ้าหากเป็นจริงดังที่เผยลี่เชินพูดอย่างนั้น คนที่ฆ่าพ่อเธอจนตายในตอนแรกเป็นใครกัน? แล้วคำพูดของเขาเป็นความจริงหรือเปล่า?

เจียงหวั่นหวั่นมองรถด้วยจิตใจที่ฟุ้งซ่านจนในที่สุดก็มาถึงทางเข้าชุมชน เธอพูดเบาๆ “เสว่เอ๋อร์ เธอจะกินอะไร? พวกเราจะกลับไปกินหรือจะซื้อกินดี?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกอารมณ์เสียอย่างไม่ได้ตั้งใจจนเธอไม่ได้ฟังเจียงหวั่นหวั่นพูดตั้งแต่แรก ถึงตอนนี้เสี่ยวเจ๋อที่นั่งอยู่ข้างๆ ขยับตัว เธอถึงได้มีปฏิกิริยาตอบกลับ

เจียงหวั่นหวั่นอดถามไม่ได้ “เสว่เอ๋อร์ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?”

“เปล่า ไม่มีอะไร” ไป๋เสว่เอ๋อร์ส่ายหน้า พูดเบาๆ “พวกเรากลับบ้านต้มโจ๊กกินก็พอแล้ว”

“เธอไม่มีความอยากอาหาร ตอนนี้เธอแค่อยากนอนพักผ่อนสักงีบ พรุ่งนี้จะได้พาเสี่ยวเจ๋อออกจากเมืองไห่เฉิง

กลับมาถึงอพาร์ทเมนต์ของเจียงหวั่นหวั่น ไป๋เสว่เอ๋อร์กินอะไรลองท้อง ก่อนนอนก็จองตั๋วเครื่องบิน ทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อยแล้ว แต่เธอกลับนอนไม่หลับได้แต่พลิกตัวไปมา

ในสมองปรากฏแต่ภาพใบหน้าของชายหนุ่มไปมา เธอกัดฟันหันตัวกลับ เห็นเสี่ยวเจ๋อนอนอยู่บนเตียงลืมตาเบิกกว้างซึ่งไม่รู้ว่าตื่นขึ้นมาตอนไหนจ้องมองเธอ

ห้าวเจ๋อน้อยขยับเข้าไปใกล้อ้อมกอดของเธอ พูดเบาๆ “แม่...ต่อไปพวกเราจะไม่ได้เจอลุงเหยี่ยนม่ายโจวแล้วใช่ไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์อึดอัดใจ ในสมองปรากฏภาพภายในคฤหาสน์ที่พวกเขาสามคนหัวเราะคึกคักเสียงดัง พวกเขาในตอนนั้นเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่ตอนนี้....

ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดฟันด้วยหัวใจที่ขมขื่น กอดห้าวเจ๋อน้อยไว้ในอ้อมอก พูดปลอบโยนเบาๆ “พรุ่งนี้แม่จะพาลูกกลับเซียงหนาน ถึงตอนนั้นลูกก็จะได้เจอเพื่อนๆ ของลูก”

ห้าวเจ๋อน้อยถึงกับสะอื้นเมื่อได้ยิน พูดด้วยน้ำเสียงไม่ยุติธรรม “แต่หนูไม่อยากจากลุงเหยี่ยนม่ายโจว....”

ตอนที่เด็กน้อยพูดมีเสียงสะอื้นรวมอยู่ด้วย ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินแบบนี้ถึงกับพูดอะไรไม่ออก

ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดริมฝีปาก ยกมือขึ้นลูบที่ศีรษะด้านหลังของเสี่ยวเจ๋อ “ไม่เป็นไร มีแม่อยู่เป็นเพื่อนหนูทั้งคน”

หลังจากกล่อมให้เสี่ยวเจ๋อหลับไปอีกครั้ง ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่สามารถต้านทานความง่วงที่รุกคืบเข้ามาได้ จึงนอนหลับไป

เช้าวันต่อมา ไป๋เสว่เอ๋อร์กล่อมให้ห้าวเจ๋อน้อยกินอาหารเช้า เจียงหวั่นหวั่นลากเธอออกมาด้านข้าง

เธอลดเสียงลงต่ำ “เธอกลับเซียงหนานครั้งนี้ จะบอกลู่เหยาไหมอ่ะ?”

จากที่เธอพูด ไป๋เสว่เอ๋อร์ถึงนึกขึ้นได้ว่าเรื่องที่เธอกลับเซียงหนานครั้งนี้เธอยังไม่ได้บอกใคร นอกจากเผยลี่เชินแล้วแม้แต่แม่ของเธอเองก็ยังไม่ได้บอก

ลังเลอยู่สักครู่ เธอพูดเบาๆ “ยังไม่ต้องบอก เรื่องที่ฉันกลับไปยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าไรยิ่งดี”

“นั่นซิ” เจียงหวั่นหวั่นพยักหน้า “แต่เธอแน่ใจนะว่าเผยลี่เชินจะไม่มาขวางทางเธอ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินขณะนั้นก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

ด้วยนิสัยของเผยลี่เชิน ไม่ปล่อยให้เธอจากไปได้ง่ายๆ แต่ตอนนี้ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จะไม่อยู่ข้างๆ เขาอีกต่อไป เพราะอยู่ข้างๆ เขาทีไร นอกจากจะมีอันตราย ก็ยังมีอันตราย

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน เธอไม่กล้ากลับไปคิดถึงมัน

ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดริมฝีปากด้วยความแน่วแน่ “ไม่ว่าเขาจะมาขวางฉันหรือไม่ ยังไงวันนี้ฉันก็ต้องพาเสี่ยวเจ๋อกลับไปให้ได้”

เธอพูดได้ไม่เท่าไร โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

เมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์มีไฟกะพริบ ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลนิดหน่อย ลังเลว่าจะรับดีหรือไม่

“เสว่เอ๋อร์ เธอเป็นอะไร ทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กลับมามีสติจนในที่สุดรับโทรศัพท์ที่คุณท่านเผยโทรศัพท์มาหานั่นเอง

“ฮัลโหล? สาวน้อยไป๋ วันนี้เธอพาเสี่ยวเจ๋อมาที่นี่ได้ไหม? วันนี้ฉันจะพาเขาไปเข้าคิวซื้อเค้กเรือกระดาษในเมืองสักหน่อย ได้ยินว่าเด็กๆ ชอบมา....เคอเคอ!”