ตอนที่ 440
ตอนที่ 440 บอกฉันใครคือคนฆ่า
October 28, 2026
ตอนที่ 440 บอกฉันใครคือคนฆ่า
เผยลี่เชินมีสีหน้าลังเลเมื่อได้ยิน เขาก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า วางกล่องกระดาษที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า “พ่อ ผมซื้อเค้กที่พ่อต้องการมาให้แล้ว”
คุณท่านเผยพยักหน้า เงยหน้ามองไป๋เสว่เอ๋อร์ พูดเบาๆ “สาวน้อย เธอเอานี่กลับไปด้วยนะให้เสี่ยวเจ๋อกิน เข้าใจไหม?”
ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า พูดเบาๆ “คะ”
ชายชราไออีกสองสามที ทันใดนั้นโบกมือ พูดเบาๆ “พวกเธอกลับไปเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลก่อนจะพยักหน้าแล้วหยิบกล่องขนมเค้กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงไปด้วย ร่ำลาชายชราหันตัวกลับเดินออกจากห้องวอร์ดไป
ชายชราเงยหน้ามองเผยลี่เชิน ไม่พูดอะไร ได้แต่ส่งสายตาไปทางเขา
เผยลี่เชินเข้าใจในทันที จึงรีบเดินตามออกไป
แม้ว่าเขาจะไม่พูดอะไร แต่ชายชรากลับมองอย่างทะลุปรุโปร่ง เข้าใจทุกอย่างอย่างชัดเจน
เผยลี่เชินรีบเดินตามไป ขวางหน้าเธอไว้พร้อมกับพูดว่า “ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ลังเลยรีบเดินห่างจากเขา “ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ”
เห็นท่าทางแน่วแน่ของหญิงสาวไม่เปิดโอกาสให้เขาเลยสักนิด เผยลี่เชินจึงได้แต่ขมวดคิ้ว การก้าวเดินไปพูดข้างหน้าไม่ช่วยอะไร เขาจึงคว้าดึงข้อมือของเธอไว้
ไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกดึงรั้งไว้ให้หยุดก้าว ยังไม่ทันได้ตอบโต้ก็ถูกแรงมหาศาลผลักร่างเข้าหากำแพง เธอเงยหน้ามองดูดวงตาดำขลับของชายหนุ่ม
ดูเหมือนเขาจะใช้ร่างของตัวเองแนบกับร่างของเธอไว้ที่กำแพง ทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันจนจมูกเกือบจะอยู่แนบชิด อีกทั้งเป็นบริเวณทางเดิน แม้ว่าจะมีคนไม่มาก แต่คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างอดไม่ได้ที่จะหันมามองดูพวกเขา
สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์เปลี่ยนไป ลดน้ำเสียงลงต่ำ “ปล่อยฉัน!”
สีหน้าของเผยลี่เชินหม่นหมอง “ไป๋เสว่เอ๋อร์ เธอคิดว่าจะหนีพ้นจริงๆ หรือ? คนของฉันไปที่สวนอีเดนแล้ว ถ้าหากไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลังจากยี่สิบนาทีเสี่ยวเจ๋อกับเจียงหวั่นหวั่นก็จะไปถึงน้ำพุที่คฤหาสน์รอเธอที่นั่น”
สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์เปลี่ยนไป มองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อ “คุณ...คุณคุกคามฉัน?”
ตอนแรกเธอวางแผนไว้เป็นอย่างดี เมื่อเธอเยี่ยมชายชราเสร็จแล้ว ก็จะกลับไปหาเจียงหวั่นหวั่นที่สวนอีเดน แล้วพาเสี่ยวเจ๋อออกจากที่นี่ตรงไปสนามบินแต่คิดไม่ถึงเผยลี่เชินจะรู้แผนการของพวกเขาเสียก่อน และยังเอาตัวเจียงหวั่นหวั่นกับเสี่ยวเจ๋อไปก่อน!
“นี่ไม่ใช่คุกคาม แต่เป็นเกม” เผยลี่เชินพูดด้วยเสียงเข้ม กระพริบดวงตาเล็กน้อย
เมื่อเห็นชายหนุ่มเป็นแบบนี้ ทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์นึกย้อนกลับไปเมื่อหกปีก่อน ตอนที่พวกเขาพึ่งรู้จักกันได้ไม่นาน เขาก็มีท่าทางแบบนี้ ชัยชนะอยู่ในมือเหมือนตัวเองจะควบคุมทุกอย่างเอาไว้ได้
ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดฟันถามกลับ “คุณคิดว่าฉันจะเหมือนเมื่อหกปีก่อนใช่ไหม? เผยลี่เชิน คุณคุกคามฉันไม่ได้หรอก!”
ขณะพูดเธอใช้แรงที่มีอยู่ผลักชายหนุ่มออกไป หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นแจ้งตำรวจโดยไม่ลังเล “ฮัลโหล คุณตำรวจลูกชายของฉันไป๋ห้าวเจ๋อถูกคนจับตัวไป ตอนนี้....”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังพูดไม่จบ ทันใดนั้นข้อมือเหมือนถูกบีบรัด โทรศัพท์มือถือในมือถูกคนแย่งไป เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้ากดวางสายโทรศัพท์โดยไม่ลังเล ไม่พูดอะไรมากกุมมือของเธอแน่น ดึงเธอเดินไปข้างๆ
“คุณ...คุณจะทำอะไร!” ไป๋เสว่เอ๋อร์หน้าแดงก่ำ ยังไม่ได้ตอบโต้ก็ถูกเผยลี่เชินลากเข้าไปในห้องวอร์ดที่ยังว่างอยู่
ชายหนุ่มขยับตัวด้วยความว่องไวล็อกกุญแจประตูไว้ น้ำเสียงของเขาต่ำขาดๆ หายๆ พูดไม่ชัดเจนด้วยความโกรธ “ไป๋เสว่เอ๋อร์ ตอนนี้ฉันจะบอกกับเธอ เรื่องเมื่อหกปีก่อนคนที่อยากทำร้ายพ่อเธอไม่หยุด ฉันจึงปิดบังไม่บอกอะไรเธอ เพราะกลัวว่าเมื่อเธอรู้ความจริงแล้วเธอจะรับไม่ได้!”
น้ำเสียงของเผยลี่เชินเคร่งเครียด ไม่เหมือนพูดโกหก ไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งไป สงบสติอารมณ์ลงในทันที แต่หัวใจของเธอยังคงเต้นแรง