ตอนที่ 444
ตอนที่ 444 นี่เป็นของขวัญที่มอบให้เธอ
October 28, 2026
ตอนที่ 444 นี่เป็นของขวัญที่มอบให้เธอ
เห็นพวกเขาเดินเข้ามาทางนี้ สีหน้าเผยลี่เชินเศร้าสลดลงอีกครั้ง
เขากำชับเป็นพิเศษให้คนใช้ดูแลเสี่ยวเจ๋อและเจียงหวั่นหวั่นให้ดี ทำทุกอย่างไม่ให้พวกเขาออกมาจากคฤหาสน์ได้ แต่คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะออกมา
ป้าจางซึ่งตามมาด้านหลังก้าวเท้ามาข้างหน้ารายงานสถานการณ์ “คุณผู้ชาย เสี่ยวเจ๋ออยู่บ้านร้องไห้หาแม่ตลอดเวลา ป้าไม่รู้จะทำอย่างไร....”
เผยลี่เชินพยักหน้าเล็กน้อย พูดด้วยเสียงเข้ม “รู้แล้ว”
เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ทุกคนมาหมดแล้ว ให้พวกเขากลับไปก็ไม่ค่อยจะดีนัก
เจียงหวั่นหวั่นรีบก้าวเท้าเดินไปหน้าประตูห้องวอร์ด เปิดประตูด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ที่นอนอยู่บนเตียงยังไม่ฟื้น อดไม่ได้ที่จะตื่นตกใจ
ห้าวเจ๋อน้อยเห็นแบบนี้ถึงกันสะอื้นไห้ ไม่กล้าร้องเสียงดังออกมา กลั้นหายใจวิ่งไปที่ข้างเตียง กุมมือของไป๋เสว่เอ๋อร์
ชายชราส่งสัญญาณให้ลุงเฝิงเข็นรถไปที่ประตู เห็นภาพนี้อดถอนหายใจไม่ได้ เขาเหลือบมองเผยลี่เชินที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดอย่างเยือกเย็น “ลี่เชิน แกต้องรับผิดชอบพวกเขา ไม่เช่นนั้น....”
เขายังพูดไม่จบ ทันใดนั้นมีเสียงไออย่างรุนแรงดังขึ้น
เผยลี่เชินเห็นเข้ารีบก้าวไปข้างหน้า พูดปลอบโยน “พ่อ วางใจเถอะ ผมรู้ว่าต้องทำอย่างไร”
แม้ว่าชายชราจะบอก เขาเองไม่อาจละทิ้งไป๋เสว่เอ๋อร์และเสี่ยวเจ๋ออย่างแน่นอน
คุณท่านเผยโบกมือ พูดด้วยเสียงเข้ม “เรียกเสี่ยวเจ๋อมานี่ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเขา”
เผยลี่เชินพยักหน้า เดินเข้าไปในห้องวอร์ด เห็นห้าวเจ๋อน้อยยืนอยู่ด้านหน้าเตียง น้ำตาที่อยู่ในดวงตาไหลออกมา ไม่กล้าร้องเสียงดังด้วยท่าทางที่น่าสงสาร เขาอดเวทนาในใจไม่ได้
เขาก้มตัวลงครึ่งหนึ่งกอดห้าวเจ๋อน้อยไว้ในอ้อมแขน พูดเบาๆ “เสี่ยวเจ๋อไม่ต้องห่วง แม่จะฟื้นขึ้นมาในไม่ช้านี้ ตอนนี้แม่มีไข้สูงต้องพักผ่อนเยอะ”
ห้าวเจ๋อน้อยเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง หันไปมองเผยลี่เชิน “จริงหรือครับ?”
เผยลี่เชินพยักหน้า การแสดงออกทางใบหน้ายากที่จะผ่อนคลาย “พ่อไม่โกหกลูกหรอก”
ขณะพูดเขาลุกขึ้น จูงมือน้อยๆ ของห้าวเจ๋อน้อยออกไปข้างนอก “คุณปู่อยากพบลูก”
ห้าวเจ๋อน้อยถูกจูงออกไปข้างนอกเห็นคุณท่านเผยที่นั่งอยู่บนรถเข็นด้านนอก เขาสะอื้นไห้น้ำตาไหลออกมา
ชายชราเห็นภาพนั้นรู้สึกเจ็บปวดใจ รีบดึงมือของห้าวเจ๋อน้อยเข้ามาใกล้ตัวเขา ยกมือปาดน้ำตาบนใบหน้าของเขา “เสี่ยวเจ๋อไม่ร้อง วางใจเถอะ แม่เธอต้องฟื้นในไม่ช้า”
ห้าวเจ๋อน้อยพยักหน้า พูดเสียงเบา “อืม”
คุณท่านเผยยกมือขึ้นลูบที่ศีรษะของเสี่ยวเจ๋อ พูดเบาๆ “เธอโตแล้ว ฉันยังไม่เคยให้อะไรเธอเลย นี่เป็น....”
เขาถอนหายใจจากนั้นหันไปที่ลุงเฝิงที่อยู่ด้านหลัง ยื่นมือเป็นสัญญาณ ลุงเฝิงเห็นแล้วรีบดึงกล่องกำมะหยี่สีแดงขนาดเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อทันที
ชายชราเปิดกล่องเล็กๆ นั้นออก ในนั้นเป็นล็อกเกตสีเงินขนาดเล็ก ประณีต สวยงาม ส่องแสงสีเงินเป็นประกาย
เขาหยิบล็อกเกตด้วยความระมัดระวัง มองห้าวเจ๋อน้อยพร้อมพูดเบาๆ “นี่เป็นของขวัญที่ฉันมอบให้เธอ เธอต้องดูแลรักษามันให้ดี เพราะมันมีค่ามาก”
ห้าวเจ๋อน้อยพยักหน้าดูเหมือนจะเข้าใจ เห็นชายชราหยิบล็อกเกตห้อยไว้ที่คอของเขา
เผยลี่เชินซึ่งอยู่ข้างๆ มองเห็นทุกอย่างด้วยใจที่รู้สึกขมขื่น
ตระกูลเผยมีประเพณีของตัวเอง ชายชรามีหลานชาย ซึ่งต้องมอบของขวัญเมื่อพบหน้า นี่เป็นเพียงแค่ของขวัญที่มอบให้ช้าไปถึงห้าหกปี
ขณะที่เขากำลังคิดก็หันศีรษะกลับไปโดยไม่ได้ตั้งใจ เห็นเจียงหวั่นหวั่นที่ยืนอยู่ข้างๆ จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นยะเยือก ราวกับเกลียดชังเขามาเนิ่นนาน