ตอนที่ 445 พ่อตายได้อย่างไร

ตอนที่ 445 พ่อตายได้อย่างไร

เช้าวันต่อมา

ตอนที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ฟื้นขึ้นมา สิ่งที่สะท้อนเข้ามาในดวงตาคือเพดานสีขาว เธอขยับตัวเล็กน้อย ศีรษะรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

เมื่อหันมามองเห็นชายหนุ่มนอนราบไปกับเตียง เธอถึงกับตะลึง

ใบหน้าของชายหนุ่มที่มีเส้นแกร่งชัดเจนเหมือนกับใบมีด จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้มดำขลับ ทุกส่วนบนใบหน้าไร้ที่ติ

คิดไม่ถึงว่าเขาจะอยู่เฝ้าเธอทั้งคืน

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เธอยกมือขึ้นแตะที่จมูกแหลมๆ ของชายหนุ่มอย่างเบามือ ยังไม่ทันได้ดึงมือกลับมา เผยลี่เชินก็ขมวดคิ้ว ลืมตาตื่นขึ้น

ทั้งสองสบสายตากันเหมือนจะหยุดนิ่งไปทั้งคู่

ทันใดนั้นเผยลี่เชินขยับตัวก่อน ยื่นมือออกมากุมมือเธอไว้ในมือเขา จากนั้นนั่งตัวตรงแล้วยื่นมืออีกข้างขึ้นมาอังที่หน้าผากที่วัดอุณหภูมิ

นิ่งไปสองสามวินาที ความตึงเครียดของเขาที่แสดงออกมาค่อยๆ ผ่อนคลายลง “ไข้ลดลงแล้ว”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ดึงมือของเธอออกจากมือของเขาหลังจากได้ยินแล้วพูดว่า “งั้นฉันก็ควรไป....”

เธอนอนอยู่ที่โรงพยาบาลมาทั้งคืน ตอนนี้ไม่รู้ว่าห้าวเจ๋อน้อยและเจียงหวั่นหวั่นจะเป็นอย่างไรบ้าง

เธอยังไม่ทันได้สวมรองเท้า ร่างของเธอถูกกดไว้ไม่ให้ขยับ จึงเงยหน้ามอง เผยลี่เชินยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มองลงมาที่เธอ “เธอจะไปไหน?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดริมฝีปากเมื่อได้ยิน นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ความรู้สึกผิดหวังผุดขึ้นภายในจิตใจของเธอ

เรื่องมาถึงตอนนี้ เธอยังคงไม่เชื่อว่าที่พ่อเธอตายเป็นเพราะการกระทำของแม่อย่างลับๆ เธอจึงอยากไปถามให้แน่ชัด และอยากรู้ด้วยว่าห้าวเจ๋อน้อยและเจียงหวั่นหวั่นตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง

เผยลี่เชินดูเหมือนจะเห็นความคิดของเธออย่างทะลุปรุโปร่งจึงได้พูดว่า “เสี่ยวเจ๋อกับเจียงหวั่นหวั่นตอนนี้อยู่ที่คฤหาสน์ พวกเขาสบายดี ขอเพียงเธอดีขึ้น จะไปหาพวกเขาตอนไหนก็ย่อมได้ แต่ตอนนี้ที่สำคัญที่สุดคือเธอ เธอควรจะดูแลตัวเองให้ดีก่อน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว พูดออกมาโดยไม่รู้ตัว “ฉันสบายดี”

เธอพูดพร้อมกับคิดจะเอามือของเขาออกไป ขณะที่กำลังลุกขึ้นก็ถูกแรงดึงเข้าสู่อ้อมกอด

“ไป๋เสว่เอ๋อร์ คนอื่นดูไม่ออก เธอคิดว่าฉันจะดูไม่ออกใช่ไหม?”

เสียงของชายหนุ่มดังอยู่ข้างหูของเธอ ทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์จิตใจหวั่นไหวถึงกับสั่นไปทั้งตัว

“ที่จริงเธอเชื่อตั้งแต่แรกไม่ใช่หรือ? เพียงแต่เธอไม่ยอมรับเท่านั้นเอง ดังนั้นเธอจึงพยายามหลีกหนี แต่การหลีกหนีไม่ได้ช่วยแก้ไขปัญหาได้ การเก็บอารมณ์และความทุกข์ทั้งหมดไว้ภายในใจก็ไม่ได้แก้ไขปัญหาได้ ดังนั้นเธอรีบบอกฉัน”

เผยลี่เชินพูดด้วยความรู้สึก “เมื่อหกปีก่อน ฉันได้พบเธอ ไม่ว่าจะผ่านมาหกปี หรือสิบหกปี ฉันคือคนที่เธอจะเชื่อใจได้มากที่สุด เข้าใจไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้าด้วยความประหลาดใจ สบตาของชายหนุ่ม

เผยลี่เชินพูดต่อ “ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอจากฉันไป แต่นับจากวันนี้เป็นต้นไป ฉันยินดีที่จะร่วมเผชิญหน้ากับทุกเรื่องไปพร้อมกับเธอ”

ทุกคำทุกประโยคเข้าไปเคาะประตูหัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ จนทำให้เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี สะอื้นไห้โดยไม่มีสาเหตุพร้อมกับน้ำในดวงตาที่ไหลออกมา

เมื่อเห็นหญิงสาวร้องไห้ เผยลี่เชินถึงกับตะลึง รีบเอามือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอ “อย่าร้อง”

แต่ยิ่งเขาปลอบเธอมากเท่าไร ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ยิ่งรู้สึกว่าควบคุมตัวเองได้ยากขึ้นทุกที

ในช่วงเวลาหกปีมานี้ เธอได้เรียนรู้ที่จะทำทุกเรื่องราวเก็บไว้เพียงแต่ในใจของเธอเท่านั้น ทั้งเรื่องดี เรื่องไม่ดี ไม่ยอมบอกใครทั้งสิ้น

แต่ในเวลานี้ เผยลี่เชินรู้ชัดเจนถึงการตั้งรับและความอ่อนไหวของเธอทั้งหมด ทำให้เธอต้องหน้ากากของตัวเองโดยไม่รู้ตัวและเผยให้เห็นความเปราะบางทั้งหมดของเธอ

เธออ้าแขนทั้งสองข้างโอบกอดชายหนุ่ม อดร้องไห้เสียงดังไม่ได้

มองหญิงสาวที่ร้องไห้ในอ้อมกอด เผยลี่เชินกลับรู้สึกหดหู่ใจอย่างลึกลับ

นับแต่นี้เป็นต้นไป เขาจะไม่ยอมให้เธอต้องเจ็บปวดอีกต่อไป