ตอนที่ 446 ตัดขาดความสัมพันธ์

ตอนที่ 446 ตัดขาดความสัมพันธ์

คุณแม่ไป๋ได้ยินสีหน้าถึงกับหน้าชา มองไป๋เสว่เอ๋อร์อย่างยากที่จะอธิบายได้ หลังจากนิ่งไปสักครู่ เธอถามด้วยเสียงเย็นชา “ลูกไปได้ยินได้ฟังเรื่องไร้สาระอะไรมา....”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึก ถามซ้ำอีกครั้งหนึ่ง “แม่ เพียงแค่ตอบคำถามของหนูมาก็พอ เมื่อหกปีก่อน แม่ทำอะไรกับพ่อไว้?”

“แม่จะไปทำอะไรได้? แม่ไม่ได้ทำอะไรเลย!”

คุณแม่ไป๋ขณะพูดก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะด้วยความโกรธ “เสว่เอ๋อร์ ถ้าลูกจะมาหาเรื่องแม่ ลูกก็รีบออกไปซะ แม่มีงานที่ต้องทำ!”

ขณะพูด เธอลุกขึ้นยืนก้าวเท้าเดินไปที่บันได

ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบลุกตามทันที เดินไล่ตามเธอแล้วขวางหน้าคุณแม่ไป๋ไว้ “แม่ รู้ไหม หนูมีหลักฐานอยู่ในมือมันมากพอที่จะพิสูจน์ว่าเมื่อหกปีก่อนแม่ทำอะไรไว้กับพ่อ หนูถึงได้มาถามแม่ เพื่อให้แม่สารภาพกับหนู แต่....”

ดวงตาที่ซ่อนน้ำตาเอาไว้จ้องมองไปที่คุณแม่ไป๋ การรอคอยและความหวังที่มีแต่เดิมตอนนี้กลายเป็นความผิดหวังไปเสียแล้ว เธอยังคงคิดว่าคุณแม่ไป๋จะสารภาพกับเธอ แต่ใครจะรู้....

สีหน้าของคุณแม่ไป๋ขาวซีดปราศจากสีเลือด เธอสกัดกั้นความสงสัยที่อยู่ในหัวใจ และยังคงนิ่งไม่ถามคำถามที่สงสัย

เห็นคุณแม่ไป๋ไม่พูดอะไรตั้งนาน ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้าด้วยความผิดหวัง ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาของตัวเอง “ได้ แม่ไม่พูด งั้นหนูพูดเอง”

“เมื่อหกปีก่อน แม่ซื้อตัวคนที่อยู่ในคุกให้เขาหาโอกาสทำร้ายพ่อ และทำให้เรื่องทั้งหมดดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุ แม่ติดต่อกับชายคนนั้นเป็นการส่วนตัวหลายครั้ง ที่ร้านน้ำชาจิงหมิง แม่แต่งกายมิดชิดระมัดระวังตัว แต่ก็ถูกกล้องวงจรปิดบันทึกภาพไว้ได้ ซึ่งหนูดูออกว่าคนคนนั้นคือแม่!”

ได้ยินที่ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดเช่นนี้ สีเลือดบนใบหน้าของคุณแม่ไป๋ค่อยๆ จางหายไป ริมฝีปากสั่นเทา ยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร ไป๋เสว่เอ๋อร์ชิงพูดเสียก่อน “หลังจากที่ผู้คุมเรือนจำทำร้ายพ่อจนตาย ก็ทำให้เรื่องกลายเป็นเขาลื่นล้มในห้องน้ำจนสมองได้รับความกระทบกระเทือน และให้ผู้คุมเรือนจำอีกคนนำตัวพ่อส่งโรงพยาบาล หลังจากมาถึงโรงพยาบาล แม่กลัวว่าตัวเองจะถูกสงสัย กลัวการชันสูตรศพ จึงพูดให้หนูรีบจัดการศพพ่อให้เสร็จไวไว แต่อันที่จริงนอกจากร่างกายของพ่อจะมีบาดแผลที่ด้านหลังศีรษะแล้ว บนตัวยังมีบาดแผลอื่นๆ อีก ซึ่งหนูก็เห็นแล้วและก็ไปตรวจสอบ แต่ก็ไม่พบอะไร!”

ในที่สุดคุณแม่ไป๋ก็ปรากฎท่าทางตื่นตระหนกจนก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ตอบโต้กลับ “เสว่เอ๋อร์ ลูกไปฟังคำพูดลมลมแล้งแล้งนี้มาจากที่ไหน เรื่องพวกนี้มันไร้สาระทั้งนั้น!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “แม่ หลังจากที่ผู้คุมคนนั้นได้เงินที่แม่ให้เขาไปแล้ว ก็รีบหนีออกจากเมืองไห่เฉิง หนูว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ต่างจังหวัดบ้านเก่าของเขา ซึ่งห่างจากไห่เฉิงไปไม่ไกล ถ้าพวกเราพบเขา....”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังพูดไม่จบ คุณแม่ไป๋ก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยความตกใจ จับมือของเธอไว้ พูดอย่างตื่นตระหนก “เสว่เอ๋อร์! อย่านะ!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นเช่นนี้ หัวใจเย็นดุจน้ำแข็ง เธอก้าวถอยหลังไป สกัดกั้นน้ำตาของตัวเองไว้พร้อมกับถามว่า “แม่ แม่เคียดแค้นชิงชังอะไรนักหนาถึงได้ทำร้ายพ่อถึงตายได้?”

สีหน้าคุณแม่ไป๋ตื่นตระหนกหลบสายตาของเธอ แต่ไม่พูดเหตุผลสักคำ

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึก ถามกลับ “เป็นเพราะเฝิงเจิ้งปางใช่ไหม? เพราะพ่อต้องอยู่ในคุกสามปี ไม่แน่ว่าอาจจะได้ออกมาก่อน ดังนั้นแม่จึงทำร้ายพ่อ?”

“หรืออาจเป็นเพราะแม่คุ้นเคยกับชีวิตที่ร่ำรวยสุขสบาย แต่ถ้าพ่อออกมาจากคุกอายุก็มากแล้ว มันยากที่จะกลับไปเหมือนเดิมได้ ดังนั้นแม่จึงรู้สึกว่าควรจะหาที่พึ่งพาใหม่ที่ดีกว่านี้.....”

เมื่อสักครู่ขณะที่เดินกำลังเดินทางมาที่นี่ เธอนั่งคิดถึงเหตุผลและสาเหตุที่เป็นไปได้ทั้งหมด และเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณแม่ไป๋มีความเป็นไปได้มากที่สุดที่จะลงมือกับพ่อของเธอ

“เสว่เอ๋อร์....ลูกต้องเข้าใจแม่นะ แม่เองก็ถูกบังคับ ลูกไม่รู้หรอกว่าหลังจากที่ตระกูลไป๋ล้มละลายแม่ต้องใช้ชีวิตอย่างไรบ้าง แม่นอนไม่หลับทุกคน ลูกรู้...แม่ไม่เคยใช้ชีวิตที่ลำบากมาก่อน ลูกให้แม่....”

คุณแม่ไป๋ก้าวไปข้างหน้าใช้มือข้างหนึ่งกุมมือของไป๋เสว่เอ๋อร์ไว้ด้วยความสั่นไหว อธิบายไปพร้อมน้ำตา

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินถึงกับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เธอสะบัดมือจากมือคุณแม่ไป๋ ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ดังนั้นแม่เลยทำร้ายพ่อจนตาย? ลงมือฆ่าคนที่อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาสิบกว่าปี!”

คุณแม่ไป๋เสียงสั่น “เสว่เอ๋อร์ แม่ไม่มีทางเลือก...แม่ไม่อยากใช้ชีวิตอย่างยากลำบากตอนแก่ แม่ไม่มีทางเลิกใช้ชีวิตเหมือนในอดีตได้...”

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าจนเกิดความรู้สึกขึ้นภายในจิตใจที่ไม่สามารถอธิบายได้ว่าอยากอยู่ห่างๆ จากเธอ เธอคิดเสมอว่าแม่คือญาติสนิทที่สุดของเธอ แต่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าแม่จะใจคอโหดเหี้ยมดุร้าย