ตอนที่ 447 จะชดเชยหกปีนี้อย่างไร

ตอนที่ 447 จะชดเชยหกปีนี้อย่างไร

เผยลี่เชินขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน สีหน้าเย็นชาขึ้นมาทันที

ในขณะนี้ เขากำลังยุ่งกับเรื่องของตัวเอง จนไม่มีเวลาดูแลบริษัท คิดไม่ถึงว่าพวกผู้ถือหุ้นและผู้บริหารระดับสูงนานวันยิ่งได้ใจ ตอนนี้คิดจะถอนเขาออกจากตำแหน่ง!

“ฉันเองก็อยากเห็น ถอนฉันออกจากตำแหน่งแล้ว ใครหน้าไหนจะกล้ามานั่งตำแหน่งนี้” เผยลี่เชินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “บอกพวกเขาด้วย ฉันจะจำพวกแกนนำไว้ แล้วฉันจะกลับไปจัดการกับแกนนำ”

หลังจากสั่งกำชับเรียบร้อยแล้ว เผยลี่เชินวางสายโทรศัพท์โดยไม่ลังเล

ไป๋เสว่เอ๋อร์อยู่ข้าง อดถามไม่ได้ “เกิดเรื่องขึ้นใช่ไหม?”

เผยลี่เชินเงยหน้ามองเธอ ขยายคิ้วเล็กน้อย พูดเสียงเบาๆ “เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องห่วง พวกเราไปสุสานกัน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองสีหน้าท่าทางของเขาไม่ได้โกหก จึงไม่ถามอะไรมาก

ตลอดทางที่รถแล่นมาจนในที่สุดมาถึงสุสานอย่างรวดเร็ว มองเห็นต้นสนเรียงรายอยู่ด้านนอกสุสาน อารมณ์ของไป๋เสว่เอ๋อร์สงบลงโดยไม่รู้ตัว

ผ่านมาหกปีในที่สุดเธอก็ได้รู้ความจริงเกี่ยวกับการตายของพ่อ ตอนนี้เธอมาเยี่ยมพ่ออีกครั้ง เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้สึกผิด

ก่อนที่จะเข้าไปในสวนสุสาน เธอซื้อของเซ่นไหว้ที่ต้องการเรียบร้อยแล้วจากนั้นจึงก้าวเดินไปยังสุสานของพ่ออย่างช้าๆ

เผยลี่เชินยืนอยู่ด้านข้าง เดินตามเธอไปอย่างช้าๆ พูดเบาๆ “ที่จริงสุสานถือว่าเป็นที่ที่ดีมาก ความลับทุกอย่างถูกฝังไว้อยู่ใต้ดิน แต่ความทรงจำกลับขยายได้อย่างไม่มีขีดจำกัด

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึงเมื่อได้ยิน หันมามองชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้าง สายตาเขาลึกซึ้ง ร่างของเขาเต็มไปด้วยความโหดร้ายไม่น้อย แต่ก็มีความอ่อนโยนอยู่มากพอสมควร

ทั้งสองต่างค่อยๆ เดินมาถึงสุสานของไป๋เจิ้งตง ไป๋เสว่เอ๋อร์มองป้ายชื่อสีขาวดำที่อยู่ด้านบนรู้สึกสะอื้นไห้ น้ำตาไหลออกมา

เธอจะบอกได้อย่างไรว่าฆาตกรที่ฆ่าพ่อแท้จริงแล้วคือแม่เอง? สำหรับคำตอบนี้ไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือตัวเธอเองล้วนแล้วแต่โหดร้ายเกินไป

ทันใดนั้นไหล่เธอทรุดลงจนชายหนุ่มด้านข้างพูดเสียงต่ำลง “เธอไม่ต้องพูด เขาก็เข้าใจดี”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้าเมื่อได้ยิน

เมื่อจัดวางของเซ่นไหว้เรียบร้อยแล้ว เธอเล่าถึงชีวิตตัวเองด้วยเสียงเบาๆ พูดตั้งแต่ตอนเป็นเด็กถึงตอนที่เสี่ยวเจ๋อเติบโต แต่กลับไม่พูดถึงเรื่องของแม่เลยสักนิด

เผยลี่เชินซึ่งอยู่ไม่ห่างจากเธอได้เห็นทุกการกระทำของเธอ จิตใจก็พลอยเป็นทุกข์ไปด้วย หกปีก่อนเขาคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ เพราะอะไรสุดท้ายเขายอมให้เธอคลอดลูกออกมา แต่เธอก็ยังคงยืนยันที่จะไปจากเขา ที่แท้เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนฆ่าพ่อตั้งแต่แรก

ยังดีที่ตอนนี้ความจริงปรากฏอย่างชัดเจน อนาคตของเขาและไป๋เสว่เอ๋อร์ก็อยู่ไม่ไกล

หลังจากรอจนไป๋เสว่เอ๋อร์ไหว้สุสานเสร็จแล้ว เธอค่อยๆ ลุกขึ้น มองป้ายหลุมศพไป๋เจิ้งตง พูดอย่างช้าๆ “พ่อ วางใจเถอะนับจากวันนี้ไปหนูต้องมีชีวิตที่ดีขึ้น ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

ผ่านประสบการณ์มามากมายจนเธอมองเห็นอะไรได้อย่างชัดเจนใช้ชีวิตอย่างมีสติมากขึ้น ชีวิตคนเราสั้นนัก ตอนนี้เธอขอเพียงแค่เฝ้าดูการเติบโตของห้าวเจ๋อน้อยอย่างช้าๆ ใช้ชีวิตที่เหลือกับชายคนนั้น

เธอหันกลับไปมองชายที่ยืนอยู่ข้างๆ รอเธออยู่ ด้วยความสบายใจ

เดินอย่างช้าๆ ไปที่ข้างเผยลี่เชิน ทันใดนั้นเธอเงยหน้าขึ้น สบตาของเขา พูดอย่างจริงจัง “มีเรื่องหนึ่ง ฉันอยากบอกคุณ....”

เธอนิ่งไปสักครู่หลังจากนั้นปลุกความกล้าที่มีพูดว่า “ขอโทษ ฉันเข้าใจคุณผิด เข้าใจคุณผิดถึงหกปี”

เธอคิดว่าเขาเป็นคนฆ่าของตัวเอง จึงหนีเขาไปถึงหกปี ขณะเดียวกันก็เกลียดชังเขามานานถึงหกปี

สายตาปรากฏรอยยิ้มเมื่อเผยลี่เชินได้ยินเช่นนั้น หลังจากนั้นสักครู่ เขาพูดเบาๆ “ดังนั้น เพื่อชดใช้ให้ฉัน เธอมีอะไรจะพูดใช่ไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึง ตอนที่ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร ทันใดนั้นถูกเผยลี่เชินโอบกอดอยู่ในอ้อมอกของเขาแล้ว

เธอยังไม่ได้ตอบโต้ก็ได้ยินเสียงของชายหนุ่มที่พูดเบาๆ “เธอต้องเวลาหลังจากนี้อีกสิบหกปีในการชดใช้”

หัวใจรู้สึกอบอุ่นจากนั้นหน้าผากเริ่มร้อนผ่าว ไป๋เสว่เอ๋อร์ยกมือขึ้นพยายามผลักเขาออกไป แต่ขณะที่กำลังยื่นมือออกไป ก็ถูกฝ่ามือชายหนุ่มโอบรัดจนขยับตัวไม่ได้