ตอนที่ 448 เกิดเรื่องกับเผยซื่อจริงๆ

ตอนที่ 448 เกิดเรื่องกับเผยซื่อจริงๆ

ช่วงบ่าย เผยลี่เชินง่วนอยู่กับการตกปลาซึ่งได้หลายตัว จากนั้นเขาจัดการย่างปลาด้วยมือเขาเอง ไม่นานกลิ่นหอมก็โชยยั่วยวน

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง ไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งอยู่หน้ากองไฟ มองเปลวเพลิงที่ลุกโชติช่วง รู้สึกใจสงบอย่างน่าประหลาดใจ

ผ่านช่วงบ่ายชีวิตที่ห่างไกลจากความวุ่นวายเร่งรีบ เธออยู่ที่นี่กลับรู้สึกถึงชีวิตที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน โลกกว้างใหญ่ มนุษย์เล็กกระจ๋อย ความทุกข์ ความกังวล ค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นเรื่องเล็กน้อย

เธอหันมามองชายหนุ่มที่มุ่งมั่นในการตกปลา พูดด้วยความอบอุ่นใจ “ขอบคุณนะ”

เผยลี่เชินยกมุมปาก แกล้งถามกลับไป “ขอบคุณอะไร?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดเบาๆ “ขอบคุณที่พาฉันมาที่นี่ ฉันรู้ว่าคุณอยากให้ฉันสบายใจ”

เผยลี่เชินนิ่งเงียบไปเมื่อได้ยิน “ตอนที่พ่อของเธอตาย ฉันรู้สึกเจ็บปวด สิ้นหวัง ฉันเกลียดเย่ซิวหรง เกลียดเผยอี้ และก็คุณท่าน เพียงแต่ความรู้สึกพวกนี้ไม่สามารถแก้ไขทุกปัญหาได้ แล้วยังทำให้สูญเสียความเป็นตัวตน”

ขณะพูดเขาหันกลับไปมองไป๋เสว่เอ๋อร์อย่างจริงจัง “หลังจากที่ฉันได้พบเธอ เธอก็นำความสุขกลับมาให้ฉันอีกครั้งหนึ่ง”

เมื่อเผชิญหน้ากับคำสารภาพของชายหนุ่ม หน้าผากไป๋เสว่เอ๋อร์ร้อนผ่าว ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

เผยลี่เชินยิ้ม เขาส่งปลาที่ย่างเสร็จแล้วให้เธอ “แม้ว่าเธอจะเกลียดฉันถึงหกปี แต่ตอนนี้ดูๆ ไปแล้วก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร”

“เพราะอะไร?”

ดวงตาของเผยลี่เชินสั่นไหว พูดอย่างจริงจัง “เพราะอย่างนี้ฉันถึงมีเหตุผลที่จะทำให้เธออยู่กับฉันไปตลอดชีวิต”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึง แต่ก็อดยิ้มให้ไม่ได้

ทั้งสองสบตาหัวเราะให้กัน บรรยากาศที่แต่เดิมเคร่งเครียดมาตอนนี้เริ่มผ่อนคลายมากขึ้น

หลังจากกินอาหารค่ำเสร็จแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์และเผยลี่เชินนั่งอยู่ในเต็นท์ที่กางไว้บริเวณทางเดินก้อนหิน เงยหน้ามองท้องฟ้า

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองดูดาวที่ส่องแสงระยิบระยับ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น “ที่นี่สวยจริงๆ” เผยลี่เชินพูดเบาๆ “งั้นครั้งหน้าฉันจะพาเธอและเสี่ยวเจ๋อมา ครอบครัวของเราสามคน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินจึงถามด้วยหมั่นไส้พร้อมรอยยิ้ม “ใครคือครอบครัวสามคนของคุณ?

ได้ฟังหญิงสาวพูดเช่นนี้ เผยลี่เชินยิ้มมุมปาก เอื้อมมือโอบกอดเธอไว้ จากนั้นพลิกตัวกดทับร่างของเธอไว้

เขาอยู่ด้านบนตัวเธอ กดทับมือทั้งสองของไป๋เสว่เอ๋อร์ไว้ ถามด้วยรอยยิ้ม “ไม่ใช่รึ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยายามลุกขึ้น แต่ร่างกายถูกทับไว้ ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหนเธอก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเผยลี่เชิน ใบหน้าของเธอเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว “เผยลี่เชิน ปล่อยฉัน....”

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว พูดอย่างจงใจ “เรียกฉันสามีก่อน”

“คุณ!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ทั้งร้อนใจทั้งโมโห เธอไม่มีลูกเล่น ตอนนี้ต้องเจอเขาหยอกล้อแบบนี้ ยิ่งทำให้เขินอายจนหน้าแดง

“จะเรียกไม่เรียก?” เห็นเธอไม่ตอบอะไรอยู่นาน เผยลี่เชินจึงแกล้งเข้าไปใกล้เธออีก ริมฝีปากค่อยๆ ลูบไล้บริเวณหน้าผากของเธอ

การเผชิญหน้ากับการยั่วยุของชายหนุ่มเช่นนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ่งหงุดหงิดยิ่งวิตกกังวล แต่ไม่มีทางอื่น

“ปล่อยฉัน! เผยลี่เชิน....”

“เธอบอกให้ฉันปล่อยเธอ” เผยลี่เชินพูดแล้วก็จูบไล่มาจนถึงริมฝีปากของเธอ

ไป๋เสว่เอ๋อร์หน้าแดงด้วยความเขินอาย แม้แต่ร่างกายยังรู้สึกร้อนผ่าว เธอรู้อย่างชัดเจนว่าถ้าเธอไม่ทำตามที่เขาพูด เกรงว่าเขาคงจะเข้าใกล้มากกว่านี้ แต่ถ้าเธอทำตาม เกรงว่าเผยลี่เชินอาจไม่ปล่อยเธอ....

เธอพูดด้วยความร้อนรนและความโกรธ “เผยลี่เชิน ฉันไม่ควรมาที่นี่กับคุณเลย! คนเจ้าเล่ห์!”

เผยลี่เชินไม่โกรธแต่กลับส่งยิ้มให้ “ฉันเป็นคนเจ้าเล่ห์”

ขณะที่เขากำลังพูด ยกคางของเธอและประทับรอยจูบไว้บนริมฝีปาก คำพูดที่อัดแน่นที่ลำคอเธอสลายไปหมด