ตอนที่ 449 หลังคารั่วฝนตกกลางคืน

ตอนที่ 449 หลังคารั่วฝนตกกลางคืน

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเครียด ถามอย่างรวดเร็ว “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

เจียงหวั่นหวั่นมองดูรอบๆ ลดเสียงลงต่ำ “สองสามวันมานี้เธอคงอยู่กับเผยลี่เชิน เพราะเผยซื่อติดต่อเขาไม่ได้ พวกผู้ถือหุ้นและผู้บริหารระดับสูงต่างวุ่นวายกันไปหมด ถกเถียงกันเพื่อถอดถอนเขาออกจากตำแหน่ง จนกระทบไปถึงคุณท่านเผย!”

“อะไรนะ?”

เธอคาดไม่ถึง เธอกับเผยลี่เชินจากไปเพียงแค่สามวันเท่านั้นเอง โทรศัพท์มือถือแบตเตอรี่หมดจึงทำให้ตัดขาดกับโลกภายนอกแค่สองวัน คิดไม่ถึงสองวันนี้มีเรื่องเกิดขึ้นตั้งมากมาย!

เจียงหวั่นหวั่นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันเพียงแค่ได้ยินมา สถานการณ์แท้จริงยังไม่รู้แน่ชัด แต่ว่า ตอนนี้ภายในของเผยซื่อค่อนข้างวุ่นวาย ทางที่ดีเธอไม่ควรเข้าไปยุ่งเด็ดขาด”

เมื่อได้ฟังเธอพูดแบบนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ่งร้อนใจมากขึ้น เธอไม่รู้แน่ว่าทำไมเผยซื่อในระยะเวลาสั้น พวกผู้บริหารระดับสูงรวมถึงผู้ถือหุ้นทั้งหลายต่างรวมตัวกันเพื่อถอดถอนเผยลี่เชินออกจากตำแหน่ง แต่เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนชักใยอยู่เบื้องหลัง จงใจทำลายขวัญ ขัดขวางคำสั่งของบริษัท!

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองเจียงหวั่นหวั่น พูดเบาๆ “หวั่นหวั่น สองสามวันนี้ลำบากเธอแล้ว แต่ช่วงนี้เธอช่วยดูแลเสี่ยวเจ๋อไปก่อนนะ”

เจียงหวั่นหวั่นรู้สึกประหลาดใจ “เธอจะ...”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดริมฝีปาก พูดอย่างเคร่งขรึม “เผยลี่เชินช่วยฉันมามาก ตอนนี้เขาเกิดเรื่อง ฉันไม่ช่วยเขาไม่ได้”

ขณะพูดเธอมองเจียงหวั่นหวั่นด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง ไม่รอให้เธอถามอะไรมาก ก้าวไปตรงทางบันได

สามวันมานี้ เผยลี่เชินสอนเธอมากมาย ที่สำคัญที่สุดคือสอนให้เธอปล่อยวาง ถ้าไม่ใช่เขา เกรงว่าตอนนี้เธอยังคงจมอยู่กับสาเหตุการตายของพ่อไม่ออกมาสักที

อีกอย่างผ่านประสบการณ์มามากมาย เธอได้มองเห็นใจตัวเองอย่างชัดเจน ได้รู้จักเขาอย่างแน่ชัด

เมื่อเดินไปถึงชั้นสอง ไป๋เสว่เอ๋อร์แง้มประตูเบาๆ จากนั้นผลักประตูเข้าไป

เผยลี่เชินยืนอยู่ตรงหน้าต่างในห้องหนังสือ สีหน้าเคร่งเครียดขณะรับโทรศัพท์ เมื่อเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์เดินเข้ามา เขาสั่งกำชับด้วยน้ำเสียงเย็นชากับปลายสาย “ไปทำตามที่ฉันบอกเมื่อกี้นี้ อีกสักครู่ฉันจะออกไป”

พูดจบเขาวางสายโทรศัพท์

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึก เอ่ยปากถาม “ร้ายแรงไหม?”

“อย่ามองในแง่โลกในแง่ดีเกินไป” เผยลี่เชินพูดแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ “เดี๋ยวฉันจะออกไปบริษัท เธอก็อย่าไปไหนเสียล่ะ อยู่บ้านดีๆ รู้ไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึก ไม่อยากเป็นภาระให้กับเขา ดังนั้นจึงพยักหน้ารับปากแต่โดยดี

“ได้คะ”

เห็นเธอรับปากเผยลี่เชินก็โล่งอก เขาเดินออกจากห้องหนังสือ กลับไปเปลี่ยนเสื้อที่ห้อง

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยืนอยู่ระเบียงทางเดิน เห็นเงาด้านหลังของเผยลี่เชิน รู้สึกสับสนภายในจิตใจ

เขาทำหลายเรื่องเพื่อเธอ ตอนนี้เธอหวังว่าจะสามารถช่วยเขาได้ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด

รอจนเผยลี่เชินออกไป ไป๋เสว่เอ๋อร์อดใจรอไม่ไหว คิดไปคิดมาแล้วเธอก็ออกไป

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงไป๋เสว่เอ๋อร์มาถึงอาคารสำนักงานของเผยซื่อ เงยหน้าขึ้นไปมองอักษรที่อยู่บนอาคารสูง เธอหายใจลึก รวบรวมความกล้าเดินไปที่ประตู

เมื่อถึงบริษัท เธอโดยสารลิฟต์ ขึ้นไปที่ชั้นสำนักงานประธานบริษัท เธอรู้ว่าถ้าต้องการประชุมใหญ่อย่างเป็นทางการภายในบริษัท ต้องมาประชุมที่ห้องประชุมบนชั้นนี้

เมื่อออกจากลิฟต์ ไป๋เสว่เอ๋อร์สัมผัสได้ถึงบรรยากาศแห่งความกดดัน สีหน้าของผู้ช่วยเลขาของสำนักงานประธานบริษัทดูเคร่งเครียด รีบเร่งผิดปกติ

ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินตรงไปทางห้องประชุม เดินไปถึงครึ่งหนึ่ง ได้พบกับใบหน้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาทักทาย

“พี่เสว่เอ๋อร์ พี่มาได้อย่างไร?”

เสี่ยวจางเดินมาข้างหน้า ลากไป๋เสว่เอ๋อร์เดินไปอีกด้าน

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองไปทางห้องประชุม ถามด้วยเสียงเข้ม “เสี่ยวจาง ตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?”

เสี่ยวจางพูดเบาๆ “กำลังประชุมผู้บริหารระดับสูง บรรยากาศไม่ค่อยดีนัก พี่เสว่เอ๋อร์ ถ้าพี่อยากไปหาประธานเผย ตอนนี้อย่าพึ่งไปจะดีกว่า”