ตอนที่ 452 จี้กุญแจเงินอันล้ำค่า

ตอนที่ 452 จี้กุญแจเงินอันล้ำค่า

“เดี๋ยวก่อน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เอ่ยปากเรียกลูกน้องคนนั้นให้หยุด จากนั้นเดินตรงไปที่รถคันนั้น หล่อนยกมือเคาะหน้าต่างฝั่งคนนั่งด้านหลังรถ ไม่นานนัก หน้าต่างก็ถูกปรับลดลง เวินซิวหวีนั่งอยู่ภายในรถ ยิ้มแย้มให้หล่อน

เขายิ้มให้หล่อนอย่างมีเลศนัย “คุณไป๋ แปลกนะ นี่ถือเป็นครั้งแรกที่คุณเข้ามาทักผมเองเลยนะเนี่ย”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กำหมัดแน่น พูดขึ้นมาตรงๆ “ฉันไม่มีเวลามาพูดเล่นกับคุณหรอกนะ ฉันมีเรื่องจะถามคุณ”

วันนี้ตอนอยู่ที่บริษัทตระกูลเผย หล่อนได้ยินผู้บริหารระดับสูงพูดถึงเวินซิวหวี ทั้งยังพูดว่าเขาเป็นที่พึ่งของเผยอี้....

เวินซิวหวียิ้มเยาะ “คุณอยากถามอะไรล่ะ?”

“ทำไมคุณถึงต้องช่วยเผยอี้?”

เวินซิวหวีได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปทันที เขาหยุดไปสักพัก จึงค่อยๆพูดขึ้น “ช่วยเขา? ไม่ถึงขนาดนั้น ถึงแม้ว่าผมจะเป็นคนใจบุญมีเมตตา แต่ก็ไม่ทำให้ธุรกิจขาดทุนหรอกนะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งไปทันที หล่อนกำหมัดแน่น โน้มตัวลงมา จ้องมองไปที่สายตาของเวินซิวหวี ย้อนถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “จริงๆแล้ว ที่คุณช่วยเผยอี้ก็เพราะอยากจะฉวยโอกาสนี้กำจัดอุปสรรคทิ้ง คุณเคยบอกว่าจะขยายธุรกิจในเมืองไห่เฉิง อีกทั้งจะขึ้นมาเป็นผู้นำยักษ์ใหญ่ให้ได้ภายในหนึ่งปี เมื่อลองเปรียบเทียบดูแล้ว เผยอี้จัดการง่ายกว่าเผยลี่เชินมาก ดังนั้นคุณก็เลยช่วยเขาก่อน จากนั้นก็ค่อยกำจัดเขาทิ้ง!”

เวินซิวหวีเงยหน้าพูดขึ้น “ผมชอบคุยกับคุยกับคนฉลาดเสียจริง คุณไป๋ คุณนี่น่าสนใจขึ้นไปทุกที”

เขาพูดพลาง ยื่นมือออกมาจับคางของไป๋เสว่เอ๋อร์เบาๆ ไป๋เสว่เอ๋อร์ตัวเกร็งไปหมด รีบสะบัดมือของเขาออกทันที

หล่อนเดินถอยหลัง ทิ้งระยะห่างจากเขา สายตามองไปที่เขาด้วยความเย็นชา “คุณเวิน คุณรู้ไหมว่าเคล็ดลับในการทำธุรกิจให้ประสบความสำเร็จคืออะไร? ฉันจะบอกให้ สิ่งนั้นคือศีลธรรม! แต่คุณ ไม่มีศีลธรรม!”

คำพูดประโยคสุดท้าย ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดฟันพูดออกมา หลังจากพูดจบ หล่อนก็หันหลังเดินออกไปทันที

เวินซิวหวีใช้เงินทำบุญมากมาย สร้างภาพให้ตัวเองดูเป็นผู้ใจบุญ ทุกวันนี้เขาใช้ชื่อเสียงนี้ในการแสวงหาผลประโยชน์ให้ตัวเอง ออกกลอุบาย สร้างผลกำไรทางธุรกิจ สิ่งที่เขาทำทั้งหมด คือการดูถูกเอาเปรียบผู้อื่นไม่ใช่หรือไง?

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขึ้นรถไปด้วยอารมณ์สับสนกังวล หล่อนผ่านเรื่องปวดหัวมามากมาย ไม่รู้ว่าตระกูลเผยจะเป็นยังไงต่อไป หล่อนไม่กล้าที่จะไปคาดเดา

หล่อนอยากจะไปช่วยเผยลี่เชิน แต่ความสามารถของหล่อนคงช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย

กลับถึงที่บ้านจงลี่ฉวน เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์เข้าประตูบ้านไป ก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติไป สีหน้าของคนงานในบ้านดูแปลกไป โดยเฉพาะป้าจาง ตาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มาไม่นาน

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วขึ้น เดินเข้าไปถาม “ป้าจางคะ ป้า...”

ป้าจางเงยหน้าขึ้น สบตามองหล่อน น้ำตาคลอ “คุณไป๋ ป้าทราบแล้ว คุณท่านเขา....”

ได้ยินเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงเข้าใจขึ้นมาทันที

เมื่อก่อนป้าจางเป็นคนงานในบ้านคุณท่านเผย ตั้งแต่แรกเริ่มคุณท่านเผยเป็นเจ้านายของป้าจาง แน่นอนว่ารับใช้ท่านมาเป็นเวลานานต้องมีความผูกพันธ์กันเป็นธรรมดา ตอนนี้หล่อนเข้าใจดีว่าป้าจางต้องเสียใจเป็นอย่างมาก

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเศร้าไปด้วย หล่อนยื่นมือออกมาลูบไปที่หลังของป้าจาง “ป้าจาง คุณท่านจะอยู่ในความทรงจำของพวกเราตลอดไปนะคะ”

ป้าจางพยักหน้าลง เช็ดน้ำตาและพูดขึ้น “คุณไป๋คงยังไม่ได้ทานอะไร เดี๋ยวป้าไปเตรียมให้นะคะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบพูดขึ้น “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันทานมาแล้ว”

เวลาแบบนี้ หล่อนคงไม่ใจดำให้ป้าจางทำงานอะไรแล้ว

“ป้ารีบพักผ่อนนะคะ อย่าคิดมากนะ”

หลังจากที่พูดปลอบป้าจาง ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เดินเข้าห้องนอนไป

เมื่อเปิดประตูห้องลูกเข้าไป ไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นห้าวเจ๋อน้อยนั่งอยู่บนเตียงกับเจียงหวั่นหวั่น

เมื่อเจียงหวั่นหวั่นเห็นหล่อน รีบหันมามอง “ไป๋เสว่เอ๋อร์เธอกลับมาแล้ว!”