ตอนที่ 453 มีร่างพินัยกรรมหรือไม่

ตอนที่ 453 มีร่างพินัยกรรมหรือไม่

ไป๋เสว่เอ๋อร์ทำสีหน้าสงสัย เจียงหวั่นหวั่นจึงหยิบมือถือขึ้นมา เลื่อนหาข่าว ยื่นให้หล่อน “เธอดูสิ หนึ่งชั่วโมงที่แล้วก็มีข่าวออกมาแล้ว”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หยิบมือถือ เปิดอ่านดู รู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที

เมื่อคำนวณจากเวลาที่ข่าวออกมา ตอนนั้นพวกผู้ถือหุ้นและผู้บริหารระดับสูงของบริษัทยังไม่ได้ไปที่โรงพยาบาล คนที่รู้เรื่องของคุณท่านเผยก็มีเพียงคนในครอบครัวและคนงานเพียงไม่กี่คน แต่ข่าวนี้ถูกเปิดเผยออกมาอย่างรวดเร็วได้อย่างไรกัน?

ความสงสัยนี้อัดอั้นอยู่ภายในใจ ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกกระวนกระวายใจมากขึ้น หล่อนกำมือถือในมือแน่นขึ้น ในหัวคอยครุ่นคิดแต่ทางออก

รู้เรื่องการจากไปของคุณท่านเผย ส่งข่าวให้กับพวกสื่อ คนนั้นต้องเป็นคนที่อยากจะให้คนรู้กันเยอะ ยิ่งเยอะยิ่งดี....

หรือจะเป็นเย่หรงชิว? หล่อนใช้กำลังกับคุณท่านเผย จากนั้นก็ฉวยโอกาสหลบหนีไป จากนั้นก็ปล่อยข่าวให้กับสื่อมวลชน และแจ้งกับผู้บริหารและผู้ถือหุ้นของบริษัท เมื่อเป็นเช่นนี้ ภายในตระกูลเผยจึงวุ่นวายมากขึ้น อีกทั้งแรงกดดันจากคำวิพากษ์วิจารณ์จากบุคคลภายนอก เพียงแต่เกรงว่าเผยลี่เชินจะต้านทานแรงกดดันทั้งหมดนี้ไว้ไม่ไหว!

เมื่อครุ่นคิดถึงเหตุและผลทั้งหมดแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ลุกขึ้นยืน หยิบมือถือและเดินออกไปที่ระเบียง โทรหาเผยลี่เชิน

รอสายอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดเขาก็รับสาย

“ฮัลโหล? เผยลี่เชิน สถานการณ์ที่บริษัท....เป็นยังไงบ้าง?”

“ไม่ค่อยดีเท่าไหร่” เสียงของเผยลี่เชินเหนื่อยล้า “มีเรื่องอะไรเหรอ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าลึก รีบพูดขึ้น “เมื่อครู่ฉันเห็นคนวิจารณ์บนอินเตอร์เน็ตกันเยอะเลย ฉันว่าน่าจะเป็นฝีมือของเย่หรงชิวที่นำข่าวนี้ไปให้กับพวกสื่อมวลชน เมื่อเป็นเช่นนี้ ภายในบริษัทจึงวุ่นวายมากขึ้น หล่อนปองร้ายจนทำให้คุณท่านเสียชีวิต ทำให้ทุกคนเดือดเนื้อร้อนใจ ทั้งหมดนี้คงเป็นเพราะหล่อนอยากให้เผยอี้ได้อำนาจทั้งหมด จึงร่วมมือกับผู้ถือหุ้นโจมตีคุณ!”

คู่สายเงียบไปสักพัก จากนั้น เสียงของเผยลี่เชินก็ดังขึ้น “ผมเข้าใจแล้ว”

ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาพูดต่อ “ผมจัดการเรื่องทางนี้เอง วางสายก่อนะ”

เมื่อพูดจบ เขาก็ตัดสายทิ้งทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าตา จิตใจกระวนกระวาย

เมื่อหล่อนครุ่นคิดไปมา ที่เย่หรงชิวปองร้ายคุณท่านเผย อันที่จริงก็เพราะสมบัติของตระกูลเผย จุดจบของเรื่องนี้ จะไม่ทำให้เผยลี่เชินปวดใจได้อย่างไร?

นั่งเหม่ออยู่ที่หน้าต่างอยู่นาน ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงจะใจเย็นลง เดินกลับเข้าไปในห้อง

เจียงหวั่นหวั่นเห็นสีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์ดูโศกเศร้า จึงรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมา หล่อนยื่นมืออกมาจับไป๋เสว่เอ๋อร์ พูดขึ้น “จริงๆแล้วในใจของเธอยังมีเผยลี่เชินอยู่ใช่ไหม?”

เมื่อถูกเจียงหวั่นหวั่นถามขึ้นมาเช่นนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ชะงักไปทันที หลังจากนั้นสักพัก จึงพูดขึ้น “ฉันควบคุมตัวเองไม่ให้เป็นห่วงเขาไม่ได้”

ถ้าเป็นลู่เหยา หล่อนไม่มีความรู้สึกแบบนี้กับเขาเลยสักนิด แต่กับเผยลี่เชินเมื่อเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขา หล่อนรู้สึกเป็นห่วงและเป็นกังวลเขาอย่างมาก

เจียงหวั่นหวั่นพูดพึมพำ “ดูไปแล้วเธอยังมีใจให้เขาอยู่จริงๆ”

ทั้งสองสบตามองหน้ากัน ต่างคนต่างเงียบ

จากนั้นสักพัก เจียงหวั่นหวั่นดึงมือไป๋เสว่เอ๋อร์มาจับไว้ ยิ้มให้หล่อน “เสว่เอ๋อ เมื่อก่อนฉันหวังที่จะเห็นเธอมีชีวิตที่เรียบง่ายสุขสบาย ดังนั้นฉันก็เลยไม่หวังที่เห็นเธอข้องเกี่ยวกับตระกูลเผยอีก แต่ตอนนี้ ฉันสนับสนุนให้เธอทำตามใจตัวเอง ถ้าอยากจะให้ฉันช่วยอะไร บอกมาได้เลยนะ!”

เจียงหวั่นหวั่นพูดพลาง ยกมือตบไปที่อกอย่างภาคภูมิใจ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขำกับท่าทางของหล่อน หล่อนยิ้มออกทันที จับมือของเจียงหวั่นหวั่นไว้แน่น พูดขึ้น “สาวน้อย มีเธอนี่ดีจังเลย”