ตอนที่ 454 โจมตีรอบด้าน

ตอนที่ 454 โจมตีรอบด้าน

ทางไปบ้านคุณท่านไม่สามารถเลี่ยงใจกลางเมืองได้ ต้องขับรถผ่านตึกบริษัทตระกูลเผย ไป๋เสว่เอ๋อร์ให้คนขับรถหยุดอยู่ข้างถนนครู่หนึ่ง

ประตูหน้าตึกบริษัทรายล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย หลายคนถือไมโครโฟนและกล้อง แน่นอนว่าพวกเขาก็คือนักข่าว

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองดูเหตุการณ์ในตอนนี้ รู้สึกไม่สบายใจจนรู้สึกเศร้าอย่างบอกใม่ถูก

ถ้าคุณท่านเผยยังอยู่ และเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ คงไม่สบายใจอย่างมาก ตอนนี้ร่างของเขายังไม่ได้ฝังลงดิน บริษัทก็เกิดเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เขาจะไปอย่างสบายใจได้อย่างไรกัน?

“เห้อๆๆ” คนขับรถด้านหน้าเห็นกลุ่มคนหน้าประตูบริษัท พูดตัดพ้อขึ้น “ช่วงนี้บริษัทตระกูลเผยสั่นคลอนเป็นอย่างมาก องค์กรใหญ่ขนาดนี้ ไม่ว่าประธานบริษัทจะเปลี่ยนเป็นใคร ก็คงจะเสียหายไม่น้อย!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้น ขมวดคิ้วแน่น หล่อนสูดหายใจเข้า เบี่ยงสายตากลับมา พูดกับลุงคนขับรถ “คุณลุงคะไปเถอะค่ะ”

“รับทราบครับ” คุณลุงตอบกลับ เหยียบคันเร่งออกรถไป

ไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งอยู่บนรถด้วยความไม่สบายใจ ตระกูลเผยเจอเรื่องหนักหนาขนาดนี้ เกรงว่าทั้งบริษัทจะได้รับผลกระทบเป็นอย่างมาก เมื่อเป็นเช่นนี้ คนที่ได้รับผลประโยชน์มากที่สุดก็คือเวินซิวหวี!

ไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งจนเหม่อลอย จู่ๆก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เวินซิวหวีช่วยเผยอี้แย่งมรดก คงไม่เพียงเพราะจะโจมตีเผยลี่เชินอริผู้แข็งแกร่งอย่างเดียว ไม่ว่าเผยลี่เชินกับเผยอี้จะต่อสู้กันยังไง ท้ายสุดคนที่สูญเสียก็คือตระกูลเผย และเวินซิวหวีกลับเป็นคนที่ได้รับผลประโยชน์มากที่สุด!

หล่อนกำหมัดแน่น รู้สึกกลัวกลับผลที่จะตามมา หล่อนกัดริมฝีปากแน่น รู้สึกเป็นห่วงเผยลี่เชินมากขึ้น

ตอนนี้เผยลี่เชินถูกโจมตีรอบด้าน ทุกก้าวเดินอาจจะติดกับดักของศัตรู เผยอี้ เย่หรงชิว เวินซิวหวี...แต่ละคนล้วนเป็นศัตรูตัวฉกาจ

ไม่ได้ หล่อนจะต้องคิดวิธีช่วยเผยลี่เชิน

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าลึก ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

ไม่นานนัก รถก็มาจอดอยู่ที่หน้าบ้านคุณท่านเผย ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินเข้าไปที่ประตู บังเอิญเจอลุงเฝิงออกมาพอดี คนงานกำลังย้ายเฟอร์นิเจอร์ออกมาจากบ้าน

ลุงเฝิงเดินออกมา ถามขึ้นด้วยท่าทีประหลาดใจ “คุณไป๋ ทำไมคุณ.....”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กระซิบบอก “ลุงเฝิง ฉันมาดูความเคลื่อนไหวภายในตระกูลเผย ฉันอยากมาหาดูว่ามีของอะไรที่เป็นประโยขน์ที่พอจะช่วยเผยลี่เชินได้หรือไม่ ”

แม้ว่าหล่อนจะพูดจาอ้อมค้อม แต่ลุงเฝิงติดตามคุณท่านมาหลายสิบปี เมื่อได้ยินหล่อนพูดเช่นนี้ เขาก็เข้าใจทันทีว่าหล่อนหมายความว่าอะไร

ลุงเฝิงเขยิบเข้าไปใกล้หล่อน ถามขึ้น “คุณกำลังหมายถึงพินัยกรรม?”

ตาของไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นประกายขึ้นมาทันที รีบพยักหน้าลง “ใช่ค่ะ คุณท่านมีให้ของแบบนี้ไว้บ้างไหมคะ?”

ลุงเฝิงส่ายหน้า ถอนหายใจพูดขึ้น “อาจจะมี แต่ผมก็ไม่ค่อยรู้ ตั้งแต่ที่ผมทำงานให้คุณท่าน ไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้เลยครับ คงจะช่วยคุณไม่ได้”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้น จึงพยักหน้าลงพูดต่อ “งั้นฉันขอเข้าไปหาได้ไหมคะ?”

ลุงเฝิงพยักหน้า “คุณไปหาเถอะ ผมเอากุญแจให้”

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองดูกุญแจที่เขายื่นมาให้ ลังเลอยู่สักพัก “งั้นฉัน...”

เมื่อลุงเฝิงเห็นเช่นนั้น จึงเอ่ยปากพูดขึ้น “คุณเป็นสะใภ้ที่คุณท่านปลื้ม เขาเชื่อใจคุณ ผมก็เชื่อใจคุณ นี่เป็นกุญแจสำรอง ถ้าคุณต้องการก็ตามมา ผมให้ลูกน้องไปจัดของให้เย่หรงชิวก่อน จากนั้นก็พาพวกเขาไปเตรียมงานของคุณท่าน”

เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงรับกุญแจมา “ขอบคุณมากนะคะ”

ลุงเฝิงปัดมือ ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่สั่งลูกน้องให้ย้ายของต่อ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยืนมองลุงเฝิงด้วยความชื่นชมซาบซึ้ง เขาทำงานให้กับคุณท่านมานานหลายสิบปี ตอนนี้คุณท่านเผยจากไปอย่างกะทันหัน เกรงว่าเขาก็คงเสียใจมากอยู่เช่นกัน

หลังจากถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินขึ้นไปชั้นสอง เมื่อถึงห้องคุณท่านเผย หล่อนหยิบกุญแจเปิดประตู

เฟอร์นิเจอร์เป็นดังเช่นเมื่อก่อนที่หล่อนเคยเห็น ธรรมดาไม่มากเกินไป ของทุกชิ้นล้วนมีคุณค่าและความหมายในตัวเอง