ตอนที่ 458 สลบไม่ตื่น

ตอนที่ 458 สลบไม่ตื่น

เขาจับมือไป๋เสว่เอ๋อร์ที่เย็นเฉียบ เผยลี่เชินตามหล่อนไปถึงห้องคนไข้ เขานั่งอยู่ข้างเตียง รู้สึกเสียใจอย่างมาก

เขาจะต้องทำให้หล่อนฟื้นกลับมาให้ได้ จากนั้นก็จะพาหล่อนกับเจ๋อน้อยออกไปจากที่นี่ ไปในที่ไม่มีคนรู้จัก ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่

แต่ตอนนี้ แผนการทั้งหมดต้องเริ่มจากการที่ให้หล่อนฟื้นขึ้นมาก่อน

เขานั่งอยู่ข้างเตียง เวลาผ่านไปประมาณสองชั่วโมงกว่า

ทันใดนั้นมีเสียงโหวกเหวกดังขึ้นหน้าห้องคนไข้ เหมือนกับมีคนทะเลาะกัน เผยลี่เชินขมวดคิ้ว ลุกขึ้น

มองดูหญิงสาวตรงหน้า จากนั้นหันไปเปิดประตู เดินออกไปข้างนอก เห็นเจียงหวั่นหวั่นที่กำลังยืนเถียงกับลูกหน้าของตน และคนที่อยู่ด้านข้างของหล่อน ก็คือเจ๋อน้อย

เจ็อน้อยร้องไห้งอแง ตาแดงก่ำ ถามขึ้น “คุณอาข้าวโอ๊ต แม่ของผมเป็นอะไรครับ?”

เผยลี่เชินชะงักไปด้วยความรู้สึกเสียใจ ในขณะที่ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง เจียงหวั่นหวั่นก็เดินปรี่เข้ามา “คุณออกไป! หลีกทางให้พวกเราไปหาไป๋เสว่เอ๋อร์!”

เจียงหวั่นหวั่นเดินเข้าไปอย่างไม่สนใจ จูงมือเจ๋อน้อยเบียดพวกเขาเข้าไป ตอนที่หล่อนเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์นอนนิ่งอยู่บนเตียง ตกใจตะลึงขึ้นมาทันที

แม้ว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่หล่อนเจอเหตุการณ์เช่นนี้ ครั้งที่ไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นลมสลบไป หล่อนก็พาเจ๋อน้อยไปหาไป๋เสว่เอ๋อร์ที่โรงพยาบาล แต่ทว่าครั้งนี้มีความรู้สึกที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง

สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์ซีดเซียว ที่ปากมีเครื่องช่วยหายใจครอบอยู่ หล่อนดูไร้เรี่ยวแรง ราวกับเป็นโรคร้ายแรงที่ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้

มากไปกว่านั้น เมื่อครู่หล่อนเห็นคลิปที่ถูกส่งต่อกันในโลกอินเทอร์เน็ต แม้ว่าจะเบลอหน้าไว้ แต่หล่อนเห็นอย่างชัดเจนว่าคนนั้นคือไป๋เสว่เอ๋อร์ และเห็นเหตุการณ์นองเลือดทั้งหมด

เจียงหวั่นหวั่นสะอื้นร่ำไห้ น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย ยืนอยู่ตรงหน้าประตูไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้

แต่เมื่อห้าวเจ๋อน้อยเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ในตอนนี้ “ฮือ” เสียงร้องไห้ดังขึ้น วิ่งไปที่ข้างเตียง เรียกร้องหามาไม่หยุด

เมื่อเผยลี่เชินเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ เขารู้สึกผิดและเสียใจมาก

ถ้าไม่ได้เป็นเพราะเขา ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็คงสบายดีอยู่

ทันใดนั้น เจียงหวั่นหวั่นหันหลังกลับมา สายตาจดจ้องไปที่เขา ถามขึ้น “ทำไมคุณไม่ดูแลหล่อนให้ดี!”

“คุณคอยพร่ำบอกรักหล่อนตลอด แต่ทุกครั้งที่หล่อนได้รับบาดเจ็บก็เป็นเพราะคุณทั้งนั้น! ครั้งนี้ก็เช่นกัน! ความรักที่หล่อนมีให้คุณอยู่ในใจของไป๋เสว่เอ๋อร์มาโดยตลอด ตอนที่คุณต้องการช่วยเหลือมากที่สุดหล่อนพยายามทำวุถีทางอย่างไม่คิดชีวิต ไม่เคยตัดพ้อ! แต่คุณ เผยลี่เชิน นอกจากที่ชอบบีบบังคับให้หล่อนอยู่ข้างกาย เคยทำอะไรเพื่อหล่อนบ้างไหม?”

คำพูดของเจียงหวั่นหวั่นราวกับมีดอันแหลมคม แทงไปในใจของเผยลี่เชินอย่างไร้ความปราณี

ทุกอย่างคือเรื่องจริง ทุกครั้งที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บ ล้วนแล้วแต่เป็นเพราะเขา และเขาเองก็เคยยืนกรานว่าจะดูแลปกป้องหล่อน แต่ทว่าเขากลับไม่สามารถมาดูแลหล่อนให้ดีได้เลย

เมื่อเจียงหวั่นหวั่นเห็นเผยลี่เชินเงียบไม่พูดจา จึงหันหน้าไปมองไป๋เสว่เอ๋อร์ที่นอนอยู่บนเตียง หล่อนสะอื้นจนน้ำตารินไหลออกมา

หล่อนพูดพลางร้องไห้พลาง “คุณไม่คู่ควรกับคนดีๆอย่างหล่อน!”

ทันใดนั้นก็มีคนเดินเข้ามา

ขณะที่กู้หลี่เหลียงเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าทั้งหมด เขาตกใจชะงักไปทักที เขาได้ยินคำพูดแทบทุกคำที่เจียงหวั่นหวั่นพูดกับเผยลี่เชิน คิดไม่ถึงเลยว่าเผยลี่เชินจะถูกเจียงหวั่นหวั่นด่าว่าจนไม่ไว้หน้าเขาเลย

กู้หลี่เหลียงมองไปที่เผยลี่เชิน พูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เพื่อนเผย นายเข้าไปเฝ้าไป๋เสว่เอ๋อร์ก่อนเถอะ เรื่องทางนี้ฉันจัดการเอง”

เผยลี่เชินได้ยินเช่นนั้น ลังเลอยู่สักพัก เหลือบมองเจียงหวั่นหวั่น พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “คุณสบายใจได้ นับแต่นี้เป็นต้นไป ผมจะทำไม่ทำให้หล่อนต้องผิดหวังหรือเสียใจอีก”

หลังจากพูดจบ เผยลี่เชินก็เดินตรงเข้าห้องคนไข้ไป

เจียงหวั่นหวั่นยืนอยู่หน้าประตู ตาแดงช้ำ น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

กู้หลี่เหลียงเห็นเช่นนั้น รู้สึกทนดูต่อไปไม่ไหว เขายื่นมือไปจับมือของหล่อนไว้ “พอแล้วคุณ ประธานเผยพยายามเต็มที่แล้ว เขาจริงใจกับไป๋เสว่เอ๋อร์ จู่ๆคุณไปโทษเข้าแบบนี้ เขาก็กดดันตัวเองมากขึ้น”