ตอนที่ 460 ตัดขาสองข้าง

ตอนที่ 460 ตัดขาสองข้าง

เช้าตรู่วันต่อมา สื่อทุกสำนักในเมืองไห่เฉิงได้รับรูปถ่ายของพินัยกรรมที่คุณท่านเผยได้ร่างไว้ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ข่าวเรื่องพินัยกรรมของตระกูลเผยถูกถ่ายทอดแพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว

เมื่อเผยอี้ตื่นขึ้นมาเห็นข่าวเช่นนี้ เขาโมโหจนแทบจะระเบิด

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าคุณท่านเผยทิ้งพินัยกรรมเอาไว้ อีกทั้งแบ่งมรดกให้เขาเพียงแค่หนึ่งในสี่เท่านั้น! จำนวนนี้ช่างต่างกับที่เขาคาดหมายไว้เสียจริง ทำไมถึงต่างกันได้ขนาดนี้!

ไม่ว่าคุณท่านเผยจะเห็นดีเห็นชอบให้ความสำคัญกับเผยลี่เชินเพียงไหน แต่เรื่องมรดกก็ควรจะแบ่งให้เท่ากัน คิดไม่ถึงเลยว่า....

เผยอี้นั่งอยู่บนเตียง กำหมัดแน่น โกรธจนบ่นพึมพำออกมา ลุกขึ้นไปห้องน้ำด้วยท่าทีหงุดหงิด

ที่แท้ในใจของคุณท่านก็ลำเอียงมาตั้งนานแล้ว ไม่ว่าเขาจะคอยดูแลคุณท่านตอนอยู่ที่บ้านมากมายเพียงไหน ไม่ว่าแม่ของเขาจะทุ่มเทพยายามทำทุกสิ่งทุกอย่างให้เขาเพียงใด แต่สุดท้าย ทุกอย่างกลับสูญเปล่า!

เผยอี้ยิ่งคิดยิ่งแค้น เขวี้ยงแปรงสีฟันในมือจนกระเด็นไปอีกด้านนั้น จากนั้นรีบล้างหน้าและเดินออกไป

เมื่อกลับไปที่ห้องนอน มือถือที่ตั้งอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้น เผยอี้เปิดหน้าจอดู กดรับสายทันที

“ฮัลโหล?”

เสียงของคู่สายฟังดูร้อนใจ “รองประธานเผย เกิดเรื่องแล้วครับ!”

เผยอี้พูดขึ้นอย่างหงุดหงิด “ก็แค่เรื่องพินัยกรรมไม่ใช่เหรอ? ฉันเห็นแล้ว!”

ผู้ช่วยของเขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่ใช่ครับ! เรื่องแม่ของคุณ....”

“ว่าไงนะ?” เผยอี้สีหน้านิ่งไปทันที เขารีบถามต่อ “แม่เป็นอะไร? ตอนนี้อยู่ที่ไหน!”

“หล่อน...ตอนนี้หล่อนน่าจะอยู่ที่สถานีตำรวจใจกลางเมือง เมื่อครู่ผมได้รับข้อความจากเพื่อนวงใน บอกว่าเพื่อนร่วมงานกะเช้าของพวกเขาเห็นแม่ของคุณล้มลงไปที่หน้าประตูสถานีตำรวจ....ขาทั้งสองขาขาด”

สีหน้าของเผยอี้ซึม ย้อนถามด้วยความไม่เชื่อ “นี่เรื่องอะไรกัน!”

ผู้ช่วยของเขาลังเลที่จะพูด “อาการไม่สู้ดีนัก ผมว่าคุณไปหาท่านที่สถานีตำรวจด้วยตัวเองดีกว่าครับ”

เผยอี้ได้ยินเช่นนั้น ไม่พูดอะไรต่อ รีบตัดสายทันที หยิบเสื้อคลุม เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

เขารีบตามไปที่สถานีตำรวจกลางเมืองทันที เผยอี้ยังไม่ทันได้เดินเข้าไปก็ถูกกันไวเสียก่อน “ขอโทษครับ คุณมาทีนี่เพื่อ.....”

“แม่ผมล่ะ!” ตาทั้งสองข้างของเผยอี้แดงฉาด มองหาด้วยความกระวนกระวายใจ สุดท้ายสายตาของเขาหันไปหยุดอยู่ที่ตำรวจทั้งสองที่ขวางทางตนไว้ “แม่ของผม เย่หรงชิว ตอนนี้แม่อยู่ไหน! ผมต้องพบหล่อน!”

ตำรวจนายหนึ่งพูดด้วยท่าทีจริงจัง “ขอโทษครับ ตอนนี้ยังอยู่ในกระบวนการตรวจสอบคดี ยังไม่สามารถเข้าเยี่ยมได้ครับ”

“ผมไม่สน! ผมต้องเจอแม่! พวกนายอย่ามาขวาง! ”

เผยอี้โกรธจนสติหลุด เขายื่นมือออกมาจะผลักตำรวจออก แต่ตำรวจที่อยู่ระแวกนั้นกลับพากันวิ่งเข้ามา ขวางเขาไว้เป็นกำแพงกั้น

ตำรวจพูดขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ขอโทษนะครับ ช่วยให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ด้วยครับ ถ้าผลการสืบสวนออกมาแล้ว จึงจะอนุญาตให้เข้าเยี่ยมได้!”

เผยอี้ควบคุมความโกรธของตัวเองไว้ กำหมัดแน่น กัดฟัน รู้สึกหมดหนทาง

ในตอนนี้ เขาไม่สามารถตัดสินใจทำเรื่องเช่นนี้เองได้ หากเขายังขืนหนีเข้าไป ก็คงไม่มีโอกาส!

เผยอี้พึมพำถามขึ้น “งั้นพวกนายบอกมา ตอนนี้แม่ผมเป็นยังไงบ้าง? แล้วเกิดอะไรขึ้นกับขาของแม่?”

ตำรวจที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าเขาพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง “ขอโทษนะครับ ยังไงคุณรอประกาศอย่างเป็นทางการดีกว่านะครับ”

เผยอี้ได้ยินเช่นนั้น โกรธจนฉวัดเฉวียง พูดอะไรไม่ออก ว่าไปแล้ว คงมีคำสั่งมาที่สถานีตำรวจก่อนหน้านี้แล้ว ถึงเขาจะมาที่ก็ไปหาแม่ไม่ได้อยู่ดี

เมื่อย้อนนึกถึงคำพูดที่ผู้ช่วยพูดขึ้น อีกทั้งพวกเขาขวางไม่ให้เขาไปพบแม่ ตอนนั้นเขาทั้งโกรธทั้งหมดหนทาง