ตอนที่ 462 ไป๋เสว่เอ๋อร์ฟื้นแล้ว

ตอนที่ 462 ไป๋เสว่เอ๋อร์ฟื้นแล้ว

เมื่อเผยลี่เชินที่ยืนอยู่หน้าประตูได้ยินเช่นนั้น สายตาเป็นประกายขึ้นมาทันที รีบเดินเข้าไปในห้อง

เจียงหวั่นหวั่นกับกู้หลี่เหลียงหันมาสบตากัน รีบเดินตามเข้าไปในห้องคนไข้

เผยลี่เชินยืนอยู่ที่ประตู เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาขึ้นมา ตนอนนั้นใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมา

หล่อน...ฟื้นแล้วจริงๆ!

ไป๋เสว่เอ๋อร์ที่นอนอยู่บนเตียงขยับตัวเล็กน้อย แต่รู้สึกเหมือนมีก้อนหินกดทับอยู่ทั้งตัว ทั้งหนักทั้งแข็ง

“เจ๋อน้อย...”

หล่อนขยับปากเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนแรง

เจ๋อน้อยจับมือหล่อนไว้แน่น ทั้งดีใจทั้งตื่นตกใจ และก็กลัวว่าจะไปทำให้หล่อนเจ็บ ค่อยๆถามขึ้น “คุณแม่...แม่หายแล้วยังครับ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สะอื้น พูดอะไรไม่ออก

สองสามวันที่ผ่านมานี้ หล่อนราวกับตกอยู่ในห้องของความฝันที่ยาวนาน อยากจะตื่นแต่กลับตื่นไม่ได้ เมื่อหล่อนลืมตาขึ้นมาเห็นเจ๋อน้อยเป็นคนแรก หล่อนก็รู้สึกพอใจมากแล้ว

ทันใดนั้น ร่างสูงใหญ่หยุดยืนอยู่ที่ข้างเตียง จากนั้นเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น “ไป๋เสว่เอ๋อร์!”

สายตาคู่นั้นที่มองตรงมายังเผยลี่เชิน สื่อถึงอารมณ์ความรู้สึกมากมายที่ซับซ้อนไปหมด น้ำตาของไป๋เสว่เอ๋อร์ไหลรินลงมา

ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ดูไม่เหมือนเมื่อก่อน ใบหน้าของเขาดูซูบผอมลงไป หนวดเคราที่คางของเขารกเต็มไปหมด ใต้ตาดำคล้ำ

นี่เป็นครั้งแรกที่หล่อนให้เขาในสภาพอิดโรยเยี่ยงนี้

ไม่รีรอให้หล่อนพูดอะไร เผยลี่เชินก็เดินเข้ามา ยื่นมือไปจับมือของหล่อนไว้

ทั้งสองใกล้กันมากขึ้น ไป๋เสว่เอ๋อร์มองดูใบหน้าที่ยื่นเข้ามาใกล้ ใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หล่อนคงจะลังเล คิดมาก ครุ่นคิดไปถึงความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง แต่เมื่อผ่านเรื่องราวมากมายมาขนาดนี้แล้ว หล่อนรู้แล้วว่าในใจหล่อนยังมีเผยลี่เชิน และเข้าใจดีว่ายังรักเขามาตลอด

เผยลี่เชินก้มหน้าลงมา ทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจ ปากของเขาสั่นเล็กน้อย ท้ายสุดจึงพูดขึ้น “ผมเคยบอกไว้ว่า ผมจะไม่มีทางจากคุณไปไหน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พลิกมือจับมือเขา พูดด้วยความซาบซึ้ง “วางใจได้นะ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ไปไหนอีก”

“เสว่เอ๋อ!” เจียงหวั่นหวั่นรีบเดินเข้ามา เมื่อเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ฟื้นแล้ว ตาของหล่อนแดงขึ้นทันที “เธอ...ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว! ฉันยังคิดว่าเธอจะ...”

พูดมาครึ่งหนึ่ง เจียงหวั่นหวั่นก็พูดอะไรต่อไม่ออก

ไป๋เสว่เอ๋อร์กวาดสายตามองไปรอบๆ มีเผยลี่เชินที่นั่งอยู่ข้างเตียง รวมถึงห้าวเจ๋อน้อยและเจียงหวั่นหวั่น หล่อนรู้สึกอบอุ่นใจเป็นอย่างมาก ผ่านเรื่องเลวร้ายมาขนาดนี้ ราวกับตกนรกมาแล้วหนึ่งรอบ หล่อนรู้สึกซาบซึ้งใจและภูมิใจเป็นอย่างยิ่งที่มีคนเหล่านี้คอยอยู่เคียงข้าง

เมื่อเห็นเจียงหวั่นหวั่นที่ร้องไห้จนพูดอะไรไม่ออก ไป๋เสว่เอ๋อร์ทั้งขำทั้งเอ็นดู “อย่าร้องไห้ไปเลย ฉันฟื้นมาแล้วนี่ไงล่ะ”

“นั่นสิ! นี่ถือเป็นเรื่องน่ายินดี! ร้องไห้ทำไมกัน!” กู้หลี่เหลียงเดินเข้ามา ยกมือลูบหัวเจียงหวั่นหวั่น พูดบ่น “เหมือนเด็กโง่!”

เจียงหวั่นหวั่นโกรธจนจ้องเขาตาเป็นเขม็ง “ไอ้บ้า!”

เวลานั้น ทั้งห้องคนไข้ครึกครื้นขึ้นมาทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองดูทุกคนที่อยู่รอบข้าง รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

ไม่นานนัก คุณหมอและพยาบาลก็เข้ามา เพื่อตรวจดูอาการให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ เมื่อคุณหมอกลับออกไป เผยลี่เชินนั่งอยู่ข้างเตียงจับมือไป๋เสว่เอ๋อร์ไว้ไม่ยอมปล่อย

ห้าวเจ๋อน้อยที่พยายามเบียดเข้ามาอยู่นานยังเบียดเข้ามาใกล้ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ได้ จนเขาเบ้ปากไม่พอใจ “คุณอาข้าวโอ๊ต ผมขอแม่ผมคืนได้ไหมครับ?”

เผยลี่เชินได้ยินเช่นนั้น ยิ้มให้เขา เงยหน้ามองไปที่กู้หลี่เหลียง “ให้คุณอากู้กับคุณน้าหวั่นหวั่นพาหนูออกไปเล่นข้างนอกก่อนนะ อามีเรื่องจะคุยกับแม่หนู”

ห้าวเจ๋อน้อยปฏิเสธด้วยความไม่พอใจ แต่กู้หลี่เหลียงที่ได้รับสัญญาณบอกเป็นนัยจากเผยลี่เชินก็เดินเข้ามา อุ้มเจ๋อน้อยออกไปทันที “ใช่ๆๆๆ เจ๋อน้อย พวกเราออกไปเล่นกันเถอะ เดี๋ยวเราค่อยกลับมาเยี่ยมแม่กัน!”