ตอนที่ 62 ใครให้ความกล้าเธอมา

ตอนที่ 62 ใครให้ความกล้าเธอมา

ลู่ผิงชวนสังเกตเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเผยลี่เชิน เขาจึงวางแก้วไวน์ลงแล้วจึงเอ่ยปากว่า “ประธานเผย วางใจเรื่องที่ดินเถอะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์อยู่ข้างๆ ได้เห็นได้ยินทุกอย่างของพวกเขา ก็รู้อยู่แต่เพียงในใจ

เธอเห็นเผยลี่เชินไม่พูดอะไรจึงถือโอกาสพูด “ท่านรองนายกเทศมนตรีคะ เพียงแค่ท่านเอ่ยปาก เรื่องนี้จะได้รับการแก้ไขอย่างรวดเร็วราบรื่น ไม่ต้องรบกวนให้ท่านติดต่อกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารอสังหาริมทรัพย์”

“หมายความว่าอย่างไร?” ลู่ผิงชวนถามพร้อมเงยหน้ามองเธอ

ไป๋เสว่เอ๋อร์หัวเราะเบาๆ ก่อนพูดว่า “เรื่องเป็นแบบนี้คะ วันนี้ประธานเผยนัดหัวหน้าหม่า ฝ่ายบริหารอสังริมทรัพย์ เพราะรู้จักกันในงานเลี้ยงครั้งที่แล้ว พวกเราถูกชะตากันมาก โครงการของบริษัทถูกกดดัน เวลาก็มีจำกัด ดังนั้นก่อนที่พวกเราจะออกมาจึงนัดหัวหน้าหม่ามาทานข้าวด้วยกันที่นี่ แต่เวลานัดคือ แปดโมง ถ้าพูดตามจริงแล้ว ตอนนี้หัวหน้าหม่าก็ควรมาถึงโรงแรมนี้แล้ว”

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว เงยหน้ามองไป๋เสว่เอ๋อร์ หน้าค่อยๆ เปลี่ยนสี

ทำไมเขาถึงไม่รู้ว่านัดเจอกับหม่าสวี้หยางนะ เขาไม่เคยได้ยินเธอเตือนเรื่องนี้เลย

ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดต่ออย่างช้าๆ “ถ้าท่านรองนายกเทศมนตรีไม่ถือสาอะไร ดิฉันขออนุญาตเชิญหัวหน้าหม่ามาร่วมดื่มและถือโอกาสนี้พูดคุยกับเขาด้วย แบบนี้ท่านก็จะได้ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวอีก จริงไหมคะ?”

ลู่ผิงชวนประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาพยักหน้า “เอาอย่างนี้ก็ได้ งั้นคุณไปเชิญเขามา”

“ได้ค่ะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มให้ลู่ผิงชวนแล้วเหลือบมองเผยลี่เชิน ลุกขึ้นและเดินออกไป

เผยลี่เชินยังคงมีสีหน้าปกติ แต่ในใจกลับรู้สึกถูกกดดัน

ก่อนที่เขาจะมาเมืองหนานไห่ได้ทำข้อตกลงกับเธอเป็นลายลักษณ์อักษร บอกเธออย่างชัดเจน ห้ามเธอทำอะไรโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเขาหรือทำตัวเป็นหัวหน้า แต่เธอก็ไม่ยอมปฏิบัติตาม

หลังจากไป๋เสว่เอ๋อร์จากไป ลู่ผิงชวนมองดูเขาซึ่งจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม “ประธานเผย เลขาของคุณคนนี้ฉลาดไม่เบานะ”

เขาพูดมาแบบนี้ แต่น้ำเสียงฟังดูก็รู้ว่าเป็นความหมายแบบอื่น เผยลี่เชินได้แต่ยิ้มไม่พูดอะไร

ผ่านไปไม่นาน ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็พาหม่าสวี้หยางเข้ามาในห้องพิเศษ หม่าสวี้หยางและลู่ผิงชวนต่างรู้จักกันมานาน เมื่อพบหน้ากันก็กล่าวคำทักทายด้วยน้ำเสียงของคนที่คุ้นเคยกัน

ลู่ผิงชวนหัวเราะพร้อมกับลุกขึ้น “วันนี้ช่างบังเอิญจริง มาหัวหน้าหม่าพวกเรามาชนแก้วกับประธานเผยสักหน่อย”

หม่าสวี้หยางก็ไหลไปตามน้ำ “มา..มา..มา..ดื่มร่วมกัน”

หลังจากดื่มแล้ว หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะพูดคุยเรื่องธุระ วันนี้ทุกคนที่เกี่ยวข้องก็อยู่ที่นี่กันหมดแล้ว แม้ว่าลู่ผิงชวนอยากหลบเลี่ยงก็ไม่สามารถทำได้

เขามองเผยลี่เชินทีแล้วมองที่หม่าสวี้หยาง จึงถามว่า “หัวหน้าหม่า เลขาประธานเผยเชิญคุณมา คุณคงรู้สินะว่าเป็นเรื่องอะไร?”

หม่าสวี้หยางลังเลอยู่ครูหนึ่ง จ้องมองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์แล้วหัวเราะ “ผมรู้แล้ว ประธานเผยต้องการพัฒนาที่นี่ แต่ต้องรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย ทำไมผมจะไม่ทราบ”

ลู่ผิงชวนพยักหน้าแต่หาข้ออ้างอื่นไม่ได้ จึงได้แต่พูดว่า “เรื่องเป็นแบบนี้ ประธานเผยเคยพบกับผมมาแล้วสองครั้ง ผมเองก็เข้าใจในโครงการของเขา ผมว่าก็ดีนะ ส่วนเขาก็อยากได้ที่ดินนั้น ก็ไม่มีปัญหาอะไร ในเมื่อประธานเผยให้ราคาที่เหมาะสม งั้นก็ขายให้เขาไป”

เมื่อได้ฟังคำพูดของลู่ผิงชวน ไป๋เสว่เอ๋อร์แอบสูดลมหสายใจเข้าลึกๆ แล้วยกชาขึ้นดื่มพร้อมเหลือบมาไปที่เผยลี่เชิน