ตอนที่ 74 เพราะเธอทั้งนั้น

ตอนที่ 74 เพราะเธอทั้งนั้น

ไป๋เสว่เอ๋อกัดปากแน่น ไม่พูดอะไร ใบหน้าของเธอร้อนฉ่า

เมื่อครู่ที่ขณะที่เธอกำลังตะลึง แต่เมื่อได้ยินเผยลี่เชินจะขึ้นเงินเดือนให้ เธอรีบตอบโต้เขากลับอย่างอัตโนมัติว่า “ประธานเผย”

ในเวลาเดียวกันพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟให้พอดี เวลาพอเหมาะพอเจาะกับที่เธอทำตัวไม่ถูก ไป๋เสว่เอ๋อแอบถอนหายใจออกเบาๆ มองดูเป็ดย่างสีสันแวววาวน่ากิน เรียกน้ำย่อยได้ดีเลย

บนโต๊ะอาหารเงียบขึ้นมาทันใด นัยน์ตาของไป๋เสว่เอ๋อไม่มีสิ่งใดนอกเสียจากอยากจะดื่มดำกับอาหารโอชะ เวลาผ่านไปไม่นาน เธอรู้สึกเหมือนมีสายตาบางคนจดจ้องมาที่ตัวเอง

เธอเงยหน้าขึ้นมา สบตากับเผยลี่เชินพอดี ตอนที่ฝ่ายชามองหน้าเธอ นัยน์ตาบ่งบอกถึงความขบขัน ไม่รีรอที่จะให้ไป๋เสว่เอ๋อตอบโต้อะไร เขาก็หลบสายตาไปเสียก่อน

ไป๋เสว่เอ๋อมึนงงไปหมด เอ่ยปากถามขึ้น “เป็นอะไรรึเปล่าคะ?”

เผยลี่เชินวางตะเกียบลงอย่างเรียบง่าย หันไปมองหน้าเธอ สีหน้าของเขาไม่เหมือนตอนแรกที่แสนจะเย็นชา แต่กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาเยอะทีเดียว “ปากคุณเปื้อน”

ใบหน้าอันขาวใสของไป๋เสว่เอ๋อ มีน้ำจิ้มเป็ดเปื้อนอยู่ที่มุมปาก เป็นจุดสีดำๆ เหมือนขี้แมลงวัน ติดอยู่ที่ข้างปาก ทำให้เกิดความสุขบนโต๊ะอาหารขึ้นมาไม่น้อยเลย

ไป๋เสว่เอ๋อหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมา เช็ดที่ริมฝีปาก มองไปที่เผยลี่เชินต่อ ถามเขาอย่างจริงจัง “มีอีกไหมคะ?”

“จุดสีดำ” อยู่ทางขวา แต่เธอกลับไปเช็ดทางซ้าย เผยลี่เชินมองมาที่เธอ ใบหน้าดูผ่อนคลาย ไม่รู้จะทำยังไงจนต้องยื่นมือออกมาเช็ดให้เธอเบาๆ

นิ้วเรียวยาวของเขาเชิดคางเธอขึ้น นิ้วโป้งของเขาบรรจบลงที่ปากของเธอเบาๆ พลางเช็ดคราบน้ำจิ้มออก

“เสร็จแล้ว” เผยลี่เชินเก็บมือลง

นิ้วของเขาเต็มไปด้วยไออุ่น ฝ่ามือที่มีความหยาบเล็กน้อยจับคางและมุมปากของเธอ ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ หน้าแดงหัวใจเต้นรัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ไป๋เสว่เอ๋อรีบก้มหน้าลง เก็บความรู้สึกที่ตื่นเต้นกระวนกระวายอยู่ภานใน เธอเพิ่งจะก้มหน้ากินบะหมี่ได้แค่สองคำ ก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำลอยเข้ามา

“การประชุมผู้บริหารระดับสูงของเช้าวันพรุ่งนี้คุณเข้าร่วมประชุมกับผมด้วย พูดคุยเรื่องโครงการที่หนานไห่สักหน่อย”

การประชุมผู้บริหารระดับสูงครั้งที่แล้วเป็นวันที่ไป๋เสว่เอ๋อเพิ่งเข้ามาทำงานพอดี ในที่ประชุมนั้นเผยอี้เป็นตัวตั้งตัวตีตั้งความสงสัยในความสามารถของเธอและยังท้าพนันกับเผยลี่เชินต่อหน้าผู้บริหารระดับสูง ถึงตอนนี้พวกเขาทำโครงการที่หนานไห่ได้สำเร็จ เป็นเรื่องปกติที่จะต้องพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็น

ไป๋เสว่เอ๋อเข้าใจดี เผยลี่เชินพาเธอไปด้วยก็เพื่อพิสูจน์และแสดงให้ทุกคนเห็น เพราะในเมื่อก่อนหน้านี้ทุกคนคิดว่าเธอเป็นเพียงคนสวยที่ไม่มีความสามารถอะไรเลย

เธอเงยหน้ามองเผยลี่เชิน พยักหน้า

เธอยอมรับว่าหลายครั้งหลายหนเผยลี่เชินเป็นผู้ชายที่ทำให้คนหวั่นไหวได้ง่าย สุขุมนุ่มลึก ความสามารถเก่งกาจ และยังเป็นคนที่ใส่ใจความรู้สึกเธอมาก แต่ทว่า ระหว่างเขากับเธอมีเส้นขนานบางๆกั้นอยู่...

ขณะเดียวกันนี้ ในห้องหรูหราไฮคลาสในอาคารตี้จิ่ง

เผยอี้นั่งอยู่ที่โต๊ะกลมริมระเบียงจิบวิสกี้ ไม่พูดอะไร ใบหน้าตึงเครียดจนทำให้น่าตกใจ

จินจิงจิงนั่งอยู่ภายในห้อง นั่งมองผู้ชายที่กำลังดื่มดำผ่านประตูกระจกที่กั้นอยู่ รู้สึกใจร้อนกระวนกระวาย

ตั้งแต่วันนี้จนตอนนี้ เขาอยู่ในสภาพแบบนี้มาโดยตลอด แม้ว่าเธอไม่ถามก็สามารถเดาได้ วันนี้เผยลี่เชินกลับเมืองไห่เฉิง เผยอี้โมโหขนาดนี้คงเป็นเพราะโดนเขาทำอะไรมาแน่นอน

จินจิงจิงสูดลมหายใจเข้าลึก เดินไปที่ระเบียง นั่งลงข้างๆเผยอี้ ยื่นมือยั้งแก้วที่เขากำลังยกขึ้นดื่ม ทำเสียงอ้อนเขาอย่างนุ่มนวล “คุณชายอี้ ไม่ต้องดื่มแล้ว คุณดื่มไปตั้งเยอะแล้ว ฉันเห็นแล้วก็เป็นห่วง”

“เป็นห่วง?” เผยอี้ยิ้มแห้ง มองไปที่จินจิงจิง ผลักมือเธอออก ยกแก้วขึ้นมาดื่มอย่างต่อเนื่อง

พอเผยลี่เชินกลับมาที่บริษัท ก็วางมาดด่าว่าเขายกใหญ่ แถมยังด่าตำหนิเขาต่อหน้าไป๋เสว่เอ๋อ เขาจะไม่โกรธได้อย่างไรกัน? เดิมทีเขาคิดที่จะใช้โอกาสที่เผยลี่เชินไปทำงานต่างเอง อนุมัติโครงการเยอะหน่อยเพื่อทำผลงาน แต่คิดไม่ถึงเลยว่า จะถูกเขาคัดค้านปฏิเสธทั้งหมด!

เผยอี้ยิ่งคิดยิ่งโมโห หยิบขวดเหล้าด้านข้างขึ้นมารินเหล้าลงไปในแก้ว จินจิงจิงมองดูเขาอยู่ด้านข้าง ไม่กล้าที่จะพูดปลอบ ทำได้เพียงเอ่ยปากถาม “คุณชายอี้ คุณไม่มีความสุขฉันก็ไม่มีความสุข ไม่อย่างนั้นคุณบอกฉันได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น อย่าเก็บกดเรื่องเครียดไว้ใจคนเดียวเลย”