บทที่ 1009 คุณต้องการจะเดิมพันกับฉันไหม

เห็นท่าแล้ว คงจะวุ่นวายกันน่าดู

กู้จื่อเฟยเดินมาที่ด้านหน้าของเขา เขาก็ไม่ได้สังเกตเห็น และไม่มีเวลามาสนใจอย่างสิ้นเชิง

กู้จื่อเฟยจึงทำได้เพียงรอให้เขาเสร็จธุระก่อน แล้วค่อยถามสถานการณ์จากเขา

ครั้นแล้ว คงเผชิญกับเรื่องที่ยุ่งยากเข้าแล้วจริงๆ ป่ายฉีนั้นยุ่งมากสุดๆ รับโทรศัพท์อีกเครื่องเสร็จก็รับอีกเครื่องต่อ นิ้วมือของเขาก็ไม่เคยหยุดเคาะบนแป้นพิมพ์เลย

ดวงตาที่แดงก่ำดุร้ายนั้น ราวกับว่าจะพุ่งถลนออกมาจากเบ้าตา

กู้จื่อเฟยก็ไม่กล้ารบกวนเขา

จึงได้แต่รออยู่อย่างนี้ รอจนกระทั่งหลายชั่วโมงผ่านไป

"ปิ๊บๆ "

เสียงโทรศัพท์ของกู้จื่อเฟยดังขึ้น เป็นเสียงข้อความ

หลายวันมานี้ เย้นโม่หลินบางครั้งส่งข้อความมาทางวีแชท บางครั้งส่งความมาทางโทรศัพท์ เธอปรับเสียงให้ดังที่สุด เพื่อจะกดเพื่อรับให้โดยเร็วที่สุด

ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเสียงดังมาก กู้จื่อเฟยก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเธอได้ในทันที

เป็นส่งข้อความที่ส่งให้เธอจากเย้นโม่หลินเหรอ

เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้น แล้วเปิดออก แสงประกายในดวงตาเมื่อเห็นข้อความนั้น ค่อยๆ หม่นลง

ไม่ใช่ส่งมาจากเย้นโม่หลิน แต่เป็นข้อความที่ส่งโดยหมายเลขที่ไม่รู้จัก โดยในเนื้อหา

"เกิดเรื่องขึ้นกับเย้นโม่หลิน ฉันรู้สถานการณ์ของเขา คุณออกมาพบฉัน อย่าบอกใครเรื่องนี้

กู้จื่อเฟยดูข้อความแล้วตกใจชะงัก หัวใจตกลงไปที่ตาตุ่ม

นี่ใคร

ทำไมถึงส่งข้อความแบบนี้มาให้เธอ

เขารู้ได้อย่างไรว่าเย้นโม่หลินเกิดเรื่อง

กู้จื่อเฟยจิตใจกระวนกระวาย แต่ก็ไม่กล้าที่จะเชื่ออย่างหุนหันพลันแล่น เมื่อมองดูป่ายฉีที่ยุ่งจนไม่สามารถแยกร่างได้ เธอจึงถือโทรศัพท์แล้วหาที่เงียบๆ ทำการโทรศัพท์กลับไป

"ขออภัยค่ะ ไม่มีหมายเลขที่ท่านเรียก กรุณาตรวจสอบวิธีการเรียกใหม่อีกครั้ง......" มีเสียงผู้หญิงตอบรับอัตโนมัติ ทำให้กู้จื่อเฟยถึงกับสงสัยว่าตัวเองกดผิดหรือเปล่า

เธอจึงรีบกดดูอีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็เหมือนเดิม

หมายเลขโทรศัพท์นี้ถูกตั้งค่าไว้แล้ว

คนคนนั้นไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน

ทำตัวลึกลับแบบนี้ จะเป็นกับดักที่ตั้งใจหลอกให้เธอไปติดหรือเปล่า ต้องการจะทำอะไรเธอ

ก่อนที่เย้นโม่หลินจะจากไป ได้บอกว่าตระกูลเย้นไม่สงบ ให้เธอดูแลตัวเองให้ดีๆ

ขณะที่กู้จื่อเฟยกำลังครุ่นคิด เวลานี้ ข้อความจากโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

เนื้อหาคือ

ฉันจะไม่ทำอะไรคุณ เจอกันที่ด้านหลังของตึกหลัก ถ้าหากว่าคุณไม่มา ก็จะพลาดเวลาสำคัญที่จะช่วยเหลือเย้นโม่หลินไป ไม่มีใครที่จะช่วยคุณได้

กู้จื่อเฟยดูข้อความนี้อย่างงงงัน แล้วมองไปทางห้องหนังสืออีกครั้ง

ตอนนี้ป่ายฉียุ่งมากจนไม่สามารถแยกร่างได้ คนคนนั้นก็บอกว่าห้ามบอกคนอื่นอีก

ถ้าหากว่าเจอกันหลังตึกหลัก ที่นี่มีบอดี้การ์ดอยู่ทุกที่ ถ้าหากเกิดมีเรื่องอะไร ขอแค่กู้จื่อเฟยตะโกนขอความช่วยเหลือ จะต้องวิ่งมาทันท่วงที

ต่อให้เธอไปแล้ว ก็ไม่น่าจะมีความเสี่ยงอันตราย

เมื่อคิดเช่นนี้ กู้จื่อเฟยจึงตัดสินใจรีบก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปที่ด้านหลังของตึกหลัก

เธอได้มีแผนสำรอง เธอไปหาบอดี้การ์ดรอบๆ ให้พวกเขาคอยดูสิ่งผิดปกติ และคอยเฝ้าสังเกตเธออย่างลับๆ

หากพบสิ่งผิดปกติให้รีบเข้าไปช่วยเธอ

เมื่อวางแผนเช่นนี้เสร็จแล้ว กู้จื่อเฟยถึงได้ไปที่ระเบียงของสวนดอกไม้ในด้านหลังตึกเล็ก

เธอส่งข้อความไปหาโทรศัพท์เครื่องนั้น ฉันถึงแล้ว คุณอยู่ไหน ออกมา

ข้อความถูกส่งสำเร็จ

นี่เจตนาทำการบล็อกจริงๆ ด้วย

คนนั้นไม่มีการตอบข้อความกลับ แต่ว่าสักพักผ่านไป มีสาวใช้คนหนึ่งถือถาดรองแก้วเหล้าแล้วเดินมา และก็เดินเข้ามาชนกู้จื่อเฟยเข้าอย่างจังพอดี จนเหล้าหกลงบนพื้นกระจัดกระจาย

เสื้อของกู้จื่อเฟยถูกหกใส่เปียกไปส่วนหนึ่ง กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนแตะจมูกฟุ้งไปทั่วกลางอากาศ เธอขมวดคิ้วด้วยความอึดอัด แต่ก็ไม่ได้ไปสนใจ