บทที่ 1015 สื่อถึงอะไร

"กู้จื่อเฟย ๆ!"

เสียงตะโกนตื่นเต้นดังขึ้นในเต็นท์

มือของเย้นโม่หลินคว้าอากาศและลุกขึ้นนั่งทันที

เขาเหงื่อออกเต็มศีรษะด้วยท่าทางสับสน

"พี่ใหญ่ ฟื้นแล้วเหรอ?"

ป่ายฉีที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงลุกขึ้นมองดูเย้นโม่หลินด้วยความดีใจ "ตอนนี้พี่รู้สึกยังไงบ้าง? พี่ฟื้นเร็วกว่าที่ผมคิดไว้มากเลย"

เย้นโม่หลินขมวดคิ้วและปรับอารมณ์ครู่หนึ่ง การมองเห็นของเขาก็คมชัดขึ้นทันใด และเขาก็สำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาก็ถามขึ้น "กู้จื่อเฟยล่ะ?"

รอยยิ้มบนใบหน้าของป่ายฉีหยุดนิ่งทันที

เขาเม้มริมฝีปากและไม่พูดอะไร สีหน้าสั่นไหวเล็กน้อย

เย้นโม่หลินโน้มตัวไปข้างหน้าทันที คว้าแขนของป่ายฉีและถามอย่างกังวล "ฉันถามแกว่ากู้จื่อเฟยล่ะ?"

เย้นโม่หลินเคลื่อนไหวมากเกินไป เข็มฉีดยาที่แขนของเขาเบี่ยงออกและมีเลือดไหลออกมา

บนร่างกาย ผ้าก๊อซสีขาวก็เห็นเลือดอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ป่ายฉีกัดฟัน "พี่ได้รับบาดเจ็บสาหัส นอนลงก่อนเถอะ ผมจะเล่าให้พี่ฟัง"

เย้นโม่หลินจับไหล่ของป่ายฉีด้วยแรงมหาศาล

น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึมเป็นที่สุด "นายไม่ได้ช่วยเธอใช่ไหม? ตอนนี้เธอ..."

เสียงของเย้นโม่หลินแหบพร่าและเหมือนมีก้อนหินก้อนหนึ่งติดอยู่ที่หน้าอกของเขา เขาไม่เคยรู้สึกว่าสิ่งที่เขากำลังจะพูดมันยากขนาดนี้

มันช่างยากลำบากจนทำให้เขาเจ็บปวดใจและรู้สึกหัวใจแตกสลาย

ป่ายฉีเองก็เจ็บปวด

"ขอโทษครับที่ผมช่วยเธอไม่ได้ในตอนนั้น หลังจากฝ่าออกมาได้ผมให้คนเข้าไปตามหาเธอ แต่ตอนนี้ก็ยังหาเธอไม่เจอ"

เย้นโม่หลินรู้สึกเจ็บหน้าอกอีกครั้ง และเขาก็กระอักเลือดออกมาเต็มปาก

ป่ายฉีพูดด้วยท่าทางตื่นตระหนก

"พี่ใหญ่ พี่ได้รับบาดเจ็บสาหัส หากไม่ระวังอาจจะถึงตายได้ พี่ใจเย็นก่อนนะ ผมรับรองว่าจะต้องช่วยกู้จื่อเฟยกลับมาให้ได้"

"ช่วยกลับมา? เป็นศพงั้นเหรอ"

"ไม่ เธอต้องไม่ตาย ผมรับรอง"

ป่ายฉีรีบอธิบาย "พี่คงไม่รู้ว่าระหว่างที่พี่หายไป มีผู้หญิงคนหนึ่งพยายามติดต่อกู้จื่อเฟยตลอดเวลา บอกว่าเธอสามารถช่วยพี่ได้ แต่กู้จื่อเฟยจะต้องยอมทำให้ตัวเองเสียโฉม

พวกเราใช้แผนเพื่อให้ได้เบาะแสของพี่มาจากโทรศัพท์มือถือของผู้หญิงคนนั้นจึงได้ช่วยพี่ออกมาได้

ถ้าเข้าใจไม่ผิด คนที่พาตัวกู้จื่อเฟยไปก็คงเป็นผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะเกลียดกู้จื่อเฟยมาก เธอเอาแต่คิดแต่จะทำให้กู้จื่อเฟยเสียโฉม และเธอคงจะยังไม่ได้คิดจะเอาชีวิตกู้จื่อเฟยในตอนนี้"

เย้นโม่หลินกำหมัดแน่น ร่างสูงของเขาสั่นเล็กน้อย

เสียโฉมงั้นเหรอ?

เธอช่างกล้า!

"ฉันสลบไปนานแค่ไหน?"

เย้นโม่หลินปรับอารมณ์อย่างรวดเร็ว ตอนนี้เขาจะตื่นตูมไม่ได้ เขาจะต้องไปช่วยกู้จื่อเฟย

ป่ายฉีรีบตอบ "ยี่สิบแปดชั่วโมงครับ"

ตามหลักแล้ว เย้นโม่หลินได้รับบาดเจ็บสาหัสแบบนี้ อีกทั้งก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้นอนอีกห้าหรือหกวันด้วยซ้ำ ครั้งนี้ควรจะสลบไปอย่างน้อยสามวันด้วยซ้ำ

แต่เขากลับฟื้นก่อนเวลานานขนาดนี้

"ผมให้คนออกไปค้นหาแบบปูพรมแล้ว"

"ผลล่ะ?"

ป่ายฉีสีหน้าขรึม "ดูเหมือนพวกมันจะเตรียมตัวไว้ก่อนแล้วและทำลายร่องรอยทุกอย่างแล้วหนีไป ตอนนี้ยังหาเบาะแสที่มีประโยชน์ไม่ได้"

"งั้นนายจะยังอยู่ตรงนี้ทำไมอีก?"

เย้นโม่หลินเต็มไปด้วยความเกลียดชังและลุกขึ้นจากเตียงในขณะที่เขาพูด "พวกมันหนีไปไกลแล้ว! ปูพรมหาก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ต้องตาหาสุดหล้าฟ้าเขียว"

ป่ายฉีได้ยินแล้วขมวดคิ้วแน่น

"แต่สถานการณ์ของตระกูลเย้นในตอนนี้ ไม่น่าจะทำอะไรแบบนั้นได้"

ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงจะสามารถทุ่มเทเพื่อหาคนได้ แต่ตอนนี้ตระกูลเย้นของพวกเขาถูกโจมตี และทุกคนตกอยู่ในอันตราย

หากการป้องกันตัวเองยังทำได้ยาก แล้วจะทุ่มกำลังคนส่วนใหญ่เพื่อออกตามหาคนไปทั่วโลกได้ยังไง

"ฉันจัดการเอง"