บทที่ 1018 ความหวัง

แต่ไม่มีหนทางอื่น แผลเป็นจะงอกขึ้นอีกหลังแกะมันออก มีแต่จะรุนแรงและน่าสลดใจมากกว่าเดิม

เสียโฉมและแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว

สองสามวัน

เวลาดูเหมือนจะถูกทรมานทุกนาที และดูเหมือนเวลาจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ท่ามกลางความสับสน ขวดยาประจำวันของกู้จื่อเฟยถูกฉีกออก และบาดแผลของเธอดีขึ้นมาก เพื่อไม่ให้เธอล้มลงและเสียชีวิต แต่ยังทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจทุกที่ทุกเวลา

กู้จื่อเฟยไม่ได้เคลื่อนไหวเลยสักนิดทั้งวัน ไม่มีความหวังในชีวิต

หลังจากที่เอาน้ำเกลือออกแล้ว มันคืออาหารที่ส่งวันละครั้ง ซึ่งแทบจะไม่สามารถรักษาพลังงานที่เธอต้องการเพื่อความอยู่รอดได้

อาหารนั้นมีผักเพียงไม่กี่ชิ้นและมีพลังงานน้อยจนน่าสงสาร

กู้จื่อเฟยมองเพียงแวบเดียวแล้วไม่สนใจอีก

เธอไม่มีแก่ใจจะกิน กระเพาะของเธอไม่รู้สึกถึงความหิวแล้ว

บางที หิวตายไปแบบนี้ก็ดี

แต่เจียงเป้ยนีกลับไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ

"อยากตายเหรอ?"

เจียงเป้ยนียืนอยู่ข้างๆ มองดูกู้จื่อเฟยอย่างดูถูกด้วยใบหน้าที่มุ่งร้ายบนใบหน้าของเธอ

"แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้น ยิ่งเธออยากตายฉันยิ่งจะให้เธออยู่ และเพลิดเพลินไปกับนรกบนดิน"

เธอสั่งงานสาวใช้ "ยัดเข้าไป"

สาวใช้หยิบชามข้าวบนพื้นทันที เดินไปข้างกู้จื่อเฟยบังคับเปิดปากของเธอและยัดข้าวเข้าไปในปากเธอ

อาหารนั้นไม่ใช่อาหารสดใหม่ มันมีกลิ่นที่เหม็นอย่างไม่น่าเชื่อ

กู้จื่อเฟยทรมานจนอยากจะอ้วกออกมา

"แหวะ——"

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ให้โอกาสเธออาเจียนด้วยซ้ำ พวกเขาบังคับปากเธออย่างแรง และด้วยพฤติกรรมที่หยาบคายที่สุด พวกเขาจึงยัดข้าวเข้าคอเธอ

กู้จื่อเฟยทรมานจนน้ำตาไหลออกมา

จะมีอะไรในโลกที่เจ็บปวดมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ไหม?

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยเลือดสีแดง จ้องไปที่เจียงเป้ยนีอย่างเกลียดชัง และอยากจะฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆ

ในตอนนั้นที่บ้านตระกูลเย้นเธอใจอ่อน เพียงแค่ให้เจียงเป้ยนีต้องอับอาย เธอควรจะต้องให้เธอต้องตกนรกหมกไหม้

"หึ ไม่ยอมงั้นเหรอ? เกลียดเหรอ?"

เจียงเป้ยนียิ้มอย่างโหดเหี้ยม "ไม่เป็นไร อีกไม่นานเธอจะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเกลียด"

"เธอคิดว่าเธอกล้าเอาหน้าแบบนี้ไปเจอหน้าเย้นโม่หลิน เธอว่าถึงตอนนั้นเขาจะยังรักเธอเหรอ?"

กู้จื่อเฟยสั่นทันทีและแสงแห่งความหวังก็ปรากฏขึ้นในความมืดที่ครอบงำ

เจียงเป้ยนีจะให้เธอเจอเย้นโม่หลิน?

เธอตั้งใจที่จะทำลายความเชื่อทั้งหมดของเธอ แต่สำหรับกู้จื่อเฟยการเห็นเย้นโม่หลินเป็นความหวัง

เธอรู้ ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนไปยังไง เย้นโม่หลินจะต้องช่วยเธอแน่

ให้เธอได้ออกไปจากนรกแห่งนี้

กู้จื่อเฟยไม่ขัดขืนอีกต่อไปและยัดข้าวเข้าปากด้วยตัวเอง

ใช่แล้ว

เธอจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป มีชีวิตอยู่จนถึงวันที่ได้เจอกู้จื่อเฟย

ตอนนี้ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน และกำลังเป็นกังวลและร้อนรนที่จะค้นหาเธออยู่รึเปล่า?

เขาจะทรมานมากไหม?

หากเธออยู่ต่อหน้าเขาตอนนี้และรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ อย่างน้อยเขาคงจะปลอบประโลมเธอสินะ...

เจียงเป้ยนีมองไปที่รูปลักษณ์ใหม่ของกู้จื่อเฟย และกำหมัดของเธอแน่น การแสดงออกของเธอดุร้าย เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างมาก

สิ่งที่เธอไม่เข้าใจมากที่สุดคือความมั่นใจในตนเองของกู้จื่อเฟย

มั่นใจว่าในใจของเย้นโม่หลินมีเพียงเธอเพียงคนเดียว มั่นใจว่าไม่ว่าเธอจะเปลี่ยนไปยังไง เย้นโม่หลินจะยังคงรักเธอเหมือนเดิม

แต่เธอไม่เชื่อ

เย้นโม่หลินเป็นชายที่สูงส่งและไม่สามารถจะอาจเอื้อม คนอย่างเขาสามารถยืนเคียงข้างคนที่ดีพอเท่านั้น