บทที่ 1020 เขามาที่ใต้ประภาคาร

เบาะแสนี้สามารถกล่าวได้ว่าเป็นเบาะแสที่แน่นอนและชัดเจน!

อยู่ตรงหัวมุมเพื่อจำกัดขอบเขตทั่วโลกให้แคบลงโดยตรงไปยังชายฝั่งเวลส์ ค้นหาสถานที่นั้นเพื่อค้นหากู้จื่อเฟย

ทันทีที่เย้นโม่หลินรู้ข่าวนี้เขาพุ่งไปที่เวลส์อย่างเร็วที่สุด

เขาไม่ได้ใช้วิธีการหาแบบปูพรมในทันทีแต่เป็นการไปค้นหาอย่างลับๆ

ตามที่เย้นซิวหย่าบอก ตั้งแต่พวกเขาออกจากบ้านตระกูลเย้นและได้รับการช่วยเหลือจากหยูฉู่สองให้หนีออกมาอย่างปลอดภัย แต่เพื่อความปลอดภัย พวกเขาทั้งหมดแยกจากกันหากพวกเขาไม่ถูกจับและถูกฆ่า

เจียงเป้ยนีจึงได้แยกกับพวกของเย้นซิวหย่า

เพื่อความปลอดภัย แทบจะติดต่อกันน้อยมาก ๆ จนตอนนี้ข่าวที่เย้นซิวหย่าโดนจับ เจียงเป้ยนีก็คงจะยังไม่รู้

เย้นโม่หลินจึงอาศัยโอกาสนี้ หาตัวกู้จื่อเฟยเงียบ ๆ และไม่ให้เจียงเป้ยนีได้ทันตั้งตัว

เพียงแต่เวลส์เป็นเมืองทางทะเลที่เจริญรุ่งเรืองด้วยพื้นที่ขนาดใหญ่และชายฝั่งที่กว้าง

แม้ว่าจะตีวงแคบลงไปถึงชายฝั่ง ขอบเขตของการค้นหานั้นกว้างมาก และเป็นการยากที่จะค้นหาในลักษณะที่ไม่สำคัญ

เย้นโม่หลินจัดคนให้แยกกันแทรกซึม และมองหาอย่างไม่รู้จบ

บ้านและผู้คนในชายทะเลและในพื้นที่ได้รับการตรวจสอบทีละคนและแม้แต่ส่งคนไปเฝ้า

เขาทำทุกอย่างและทุกหนทางที่ทำได้

แต่...

ผ่านไปหลายวันก็ยังไม่ได้อะไร

ป่ายฉีเป็นห่วงแทบแย่ "ที่ที่หาได้ก็หาแล้ว มันยังมีที่ไหนที่เราตกหล่นไปและไม่สังเกตอีกหรือเปล่า?"

ลมทะเลพัดโชยมาเกาะร่างราวกับมีด

เย้นโม่หลินยืนตัวตรง จ้องมองไปที่ทะเลในระยะไกล ลมหายใจของเขาถูกยับยั้งไว้ ราวกับน้ำนิ่งที่นิ่งเงียบ

เขาพูดออกมาทีละคำ "เธออยู่ที่นี่"

ป่ายฉีกุมขมับด้วยความว้าวุ่น "แต่พวกเราก็หาทุกที่ที่ควรหาแล้วนะครับ"

"มักจะมีสถานที่ที่มืดภายใต้แสงไฟหรือไม่ใส่ใจ หาอีก รอบแรกหาไม่เจอ ก็หารอบสอง รอบสาม"

ต่อให้ต้องมุดลงดินเขาจะต้องหากู้จื่อเฟยให้เจอ

ป่ายฉีมองเย้นโม่หลินนิ่ง ๆ และรู้สึกแต่เพียงปวดหัวมากขึ้นกว่าเดิม

เย้นโม่หลินในตอนนี้ยืดติดอยู่ในวังวย

และไม่รู้ว่าเขาไปเอาความมั่นใจอย่างนั้นมาจากไหน เขาไม่คิดถึงอีกความเป็นไปได้ว่าเจียงเป้ยนีอาจจะได้ข่าวแล้วและพากู้จื่อเฟยหนีไปแล้ว?

ไม่ อาจจะเป็นเขาเองที่ไม่กล้าจะคิดถึง

หลังจากค้นหาเป็นเวลาสองเดือนโดยไม่มีเงื่อนงำ พระเจ้ารู้ดีว่าสำหรับเย้นโม่หลินข่าวนี้เป็นเพียงแสงแห่งทางรอดในความมืด

หากมันขาดไป...

ใครกันจะรับผลของมันได้

ป่ายฉีมองเย้นโม่หลินอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่งแล้วได้แต่ถอนหายใจและหันหลังเดินออกมา

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วก็คงต้องตั้งใจอย่างที่สุดเพื่อค้นหา

หนึ่งรอบ สองรอบ สามรอบ

ขอเพียงมีความหวัง จะต้องหากู้จื่อเฟยเจอแน่

ถึงแม้ว่ายายเด็กนั่นจะชอบเล่นโต้วาทีกับเขาเสมอและทำให้เขาไม่สบอารมณ์และรู้สึกขวางหูขวางตา แต่เขาก็ยังหวังว่าเธอจะยังมีชีวิตอยู่ดี

ที่สุดแล้วหลังจากที่เธอปรากฏตัว เย้นโม่หลินถึงได้ดูเป็นผู้เป็นคนมากขึ้นและมีอารมณ์รักโลภโกรธหลงอย่างแท้จริง

ลมทะเลพัดมา มีกลิ่นอายของทะเล

บาดแผลของเย้นโม่หลินยังไม่หายดีทั้งหมด เขาไม่ให้ความร่วมมือจึงรักษาได้ช้ามากและเหลืออาการข้างเคียงเยอะมากมาย

ขาซ้ายของเขามักจะปวดเมื่อยืนเป็นเวลานานและทรมานด้วยความเจ็บปวด

เขากลับยังคงยืนนิ่งอยู่ที่ชายหาดและมองไปที่แนวชายฝั่งไม่ขยับเขยื้อน

ความเจ็บปวดบนร่างกาย เหมือนเขาจะชินชาไปแล้ว

ราวกับมีเพียงความเจ็บปวดนี้ เขาจึงได้รู้สึกว่าตัวเองยังคงมีชีวิตอยู่

กู้จื่อเฟยนอนไม่หลับ

พูดให้ถูกคือเธอไม่ได้นอนหลับจริงๆ มานานมากแล้ว

ทุกวันที่อยู่ที่นี่เหมือนกับใช้ชีวิตอยู่ในนรก

เธอลุกขึ้นจากพื้นเย็นและแข็ง เปิดหน้าต่างที่ทรุดโทรม และลมทะเลก็พัดมาที่ใบหน้าของเธอในทันใด

ฟ้ามืดแล้วและมันก็เย็นนิดๆ