บทที่ 1029 หน้าแปลก

กู้จื่อเฟยน้ำตาไหลรินอาบแก้ม

เธอจ้องมองเย้นโม่หลินแววตาเป็นประกายด้วยความสงสัย ทั้งพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "เย้นโม่หลิน พวกเราเริ่มต้นใหม่ได้ไหม นับจากวันนี้ไป คนที่เสียโฉมคนนี้ คนที่เกิดใหม่คนนี้ คนที่จะอยู่กับคุณไปจนแก่คนนี้ ลืมเรื่องที่ผ่านมาของพวกเราแล้วเริ่มต้นใหม่"

เย้นโม่หลินมองดู กู้จื่อเฟยด้วยความตกตะลึง

ลืมเรื่องที่ผ่านมาของพวกเขาไปงั้นเหรอ?

เรื่องราวพวกนั้น ในความทรงจำของเขา คือสิ่งที่ล้ำค่าที่สุด มันคือสิ่งที่ช่วยให้เขาอยู่มาถึงทุกวันนี้ได้

ลืมงั้นเหรอ?

เย้นโม่หลินขมวดคิ้ว เรื่องแบบนี้ใครจะลืมได้ลง

"ทำไมล่ะ ไม่ได้เหรอ?"

กู้จื่อเฟยน้ำตาคลอเบ้า "จากนี้ไปฉันจะหายดีอีกครั้ง ตอนนี้ฉันน่าเกลียดไม่รู้จะเผชิญกับความแตกต่างอันเลวร้ายนี้อย่างไร"

เย้นโม่หลินมองแผลเป็นบนใบหน้าของเธอ ด้วยความรู้สึกอึดอัดเหมือนหายใจไม่ออก เขาไม่อาจจะปฏิเสธเธอได้

เขาพยักหน้า "ได้สิ พวกเรามาเริ่มต้นใหม่"

เธอต้องการอะไร เขาก็พร้อมจะให้เธอได้ทุกอย่าง ขอแค่เธออยากได้ ขอแค่เขามีไม่ว่าจะเริ่มต้นใหม่หรืออนาคตก็ตาม

กู้จื่อเฟยเช็ดน้ำมูกและสุดท้ายเขาก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง

ตอนกลางคืนที่กู้จื่อเฟยจะอาบน้ำ

เย้นโม่หลินเป็นห่วงกลัวว่าแผลของเธอจะโดนน้ำ ตอนแรกเขาจะให้สาวใช้ช่วยเธออาบน้ำ แต่เธอกลับปฏิเสธ และบอกว่าจะอาบน้ำเอง

เย้นโม่หลินเป็นกังวลมาก เขานั่งรอในห้อง สายตาของเขาจองไปที่ประตูห้องน้ำเป็นระยะๆ ขอแค่ได้ยินเสียงผิดปกติ แค่นิดหน่อย จากในห้องน้ำเขาก็พร้อมจะเข้าไปทันที

ผ่านไปเกือบ 1 ชั่วโมงกู้จื่อเฟยก็อาบน้ำเสร็จพอดี เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นพร้อมกับเงาของเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ

เย้นโม่หลินที่เห็นกู้จื่อเฟย ใส่ชุดเกาะอกกระโปรงผ้าชีฟองสีชมพู คลุมด้วยผ้าก๊อซสีขาวใสบางๆ ปกคุมร่างกายครึ่งหนึ่งของเธอ แต่ก็ยังปรากฏให้เห็นเรือนร่างที่สมบูรณ์แบบของเธอ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เธอ จ้องตาไม่กะพริบ แทบจะหยุดหายใจ รูปร่างสวยงามน่าหลงใหล

เธอเดินออกมาจากประตูห้องน้ำ เมื่อพบเย้นโม่หลินที่จ้องอยู่ เธอรู้สึกตกใจเล็กน้อย " พี่ยังอยู่ในนี้เหรอ?"

เย้นโม่หลินดึงสติกลับมาและหันไปทางอื่น

"ฉัน ฉันเป็นห่วงว่าแผลเธอจะโดนน้ำ เธอนอนเถอะ ฉันจะออกไปละ"

พอพูดจบเย้นโม่หลินก็ลุกขึ้นเตรียมจะออกไปจากที่ตรงนั้น แต่พอเขากำลังจะขยับตัว ก็มีมือเล็กๆอุ่นๆกุมข้อมือเขาไว้ เขาค่อยๆหันมามอง ก็พบว่ามีแววตาที่เปล่งประกายของเธอกำลังจ้องมองเขาอยู่ ที่กัดริมฝีปากตัวเองเบาๆทั้งมองเขาด้วยสายตาที่เขินอาย "อย่าไป!"

เย้นโม่หลินยืนค้างอยู่ที่เดิม สายตาจ้องมองไปที่เธอ จ้องค้างอยู่อย่างนั้นเขาละสายตาจากเธอไม่ได้เลย

ท่าทีเขินอายของเธอช่างหาดูได้ยาก แต่กลับมีเสน่ห์หลงใหลเป็นอย่างมาก

ทำให้ไฟในร่างกายของเขาลูกโชคขึ้นมาทันที เขาพยายามจะควบคุมหัวใจที่เต้นแรงของเขาเอาไว้

กู้จื่อเฟยกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆพร้อมทั้งค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้เย้นโม่หลินเพาะเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ร่างกายของเธอจริงมีกินหอมอ่อนๆของสบู่ แววตาที่เป็นประกายของเธอกำลังจ้องมองเย้นโม่หลิน ใบหน้าของเธอขยับเข้ามาใกล้เย้นโม่หลินเรื่อยเรื่อย เสียงนุ่มของเธอช่างน่าหลงใหล "ฉันกลัว พี่อย่าไปได้ไหม?"