บทที่ 1046 เข้าครัวด้วยตัวเอง

เธอพูดด้วยเสียงแหบ กึ่งล้อเล่นกึ่งจริงจัง "ฉันต้องอ้วนขึ้นแน่ๆ ในไม่ช้าก็จะอ้วนเป็นเอวที่ใหญ่เท่าถังน้ำจนนายอุ้มไม่ไหว"

"ได้ ฉันรอเธอ"

เย้นโม่หลินพูดด้วยความเอ็นดู เสียงที่นุ่มต่ำแบบนั้นช่างน่าหลงใหลมาก

กู้จื่อเฟยสูดจมูก รู้สึกหนักใจและดูซับซ้อนไปหมด

เธอไม่อยากให้เขาเป็นห่วง ทว่าเป็นแบบนี้ต่อไป อาการของเธอก็คงจะปิดบังไม่อยู่แล้ว

ในอ้อมกอดของเย้นโม่หลินอบอุ่นมาก เป็นสถานที่ที่กู้จื่อเฟยสงบสุขที่สุด ทว่าในใจของเธอกลับเหมือนมีแม่แรงกดทับไว้ หนักแน่นจนทำให้เธอหายใจไม่ออก

กู้จื่อเฟยรู้สึกหนักใจ นอนไม่หลับทั้งคืน

เธอไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้วเธอจึงจะนอนหลับ ตอนที่ตื่นขึ้นมา ดวงอาทิตย์ก็ส่องตูดแล้ว

และข้างกายของเธอ ก็ไม่มีใครตั้งนานแล้ว

พี่เย้นล่ะ?

จิตใต้สำนึกของกู้จื่อเฟยจะตามหาเขา ขณะนี้สาวใช้ที่อยู่นอกห้องได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ก็เปิดประตูออกทางข้างนอก

เธอยิ้มพลางพูด "คุณกู้ คุณตื่นแล้วเหรอคะ ฉันปรนนิบัติรับใช้คุณล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้านะคะ"

"ไม่ต้อง เย้นโม่หลินล่ะ?"

"คุณชายอยู่ในห้องครัวค่ะ"

กู้จื่อเฟยแปลกใจ จะทานข้าวไปที่ห้องอาหารก็ได้แล้ว ไปห้องครัวทำไม?

สาวใช้ก็เป็นคนที่มีไหวพริบดี รู้ว่ากู้จื่อเฟยสงสัย จึงอธิบายตอบ

"อาจจะเป็นเพราะว่าช่วงนี้อาหารไม่ค่อยถูกปากคุณ คุณชายจึงเข้าครัวด้วยตัวเอง ทำอาหารที่คุณชอบให้คุณทานค่ะ"

"เย้นโม่หลินเข้าครัวด้วยตัวเอง?"

หลังจากได้ยินแล้ว เสียงของกู้จื่อเฟยก็สูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

นี่เป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ที่แม้แต่คิดก็ไม่กล้าคิดเลยนะ

สาวใช้ยิ้มตอบ "หนูก็พึ่งเห็นคุณชายเข้าครัวครั้งแรกค่ะ น่าตะลึงมากค่ะ คุณชายใส่ใจคุณกู้มากๆ เลยนะคะ คุณช่างโชคดีจริงๆ"

โชคดี......

กู้จื่อเฟยจะแค่โชคดีได้ยังไงล่ะ เป็นเหมือนดั่งเมฆที่ลอยอยู่บนฟ้าเลยด้วยซ้ำ สวยงามจนเหมือนไม่ใช่ความจริงต่างหาก?

เธอรอไม่ไหวแล้วที่จะไปดูว่าเย้นโม่หลินอยู่ในห้องครัวเป็นยังไงบ้าง หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ก็วิ่งไปทางห้องครัว

"คุณกู้ ช้าหน่อยค่ะ"

สาวใช้พูดเตือนอยู่ข้างหลังอย่างไม่วางใจ เห็นกู้จื่อเฟยขึ้นลิฟต์ไป จึงจะกดโทรออกไปสายหนึ่ง

"บอกคุณชายว่า คุณกู้ลงมาแล้ว อาหารสามารถเตรียมเสิร์ฟบนโต๊ะได้แล้ว"

ห้องครัวในโรงแรมอยู่ในสถานที่โดยเฉพาะ ครั้งที่แล้วกู้จื่อเฟยเคยมาแล้ว จึงคุ้นชินกับระยะทางแล้ว

เธอเดินก้าวไปด้วยความเร็ว แล้วเห็นเย้นโม่หลินเดินออกมาจากในห้องครัวพอดี

ข้างหลังของเขา มีสาวใช้สิบกว่าคนตามอยู่ ในมือของทุกคนต่างก็ถือถาดจานไว้ ถือโจ๊กที่ต้มซุปไว้ชามหนึ่ง

กู้จื่อเฟยรีบวิ่งเข้าไป "ทำเสร็จแล้วเหรอ?"

เธอมีความผิดหวังเล็กน้อย ไม่ได้เห็นท่าทางเย้นโม่หลินสวมผ้ากันเปื้อนลายดอกเข้าครัวกับตาเลย

เย้นโม่หลินพยักหน้า เดินตรงไปทางห้องอาหารน้อยที่อยู่ใกล้กับห้องครัวที่สุด

"มานั่ง"

เขาจูงมือกู้จื่อเฟยมานั่งยังบนเก้าอี้ สาวใช้วางโจ๊กลงบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ

เปิดฝาออก มีกลิ่นหอมลอยออกมาจากข้างใน

"ทำโจ๊กทันแค่สิบแบบ มีหวานมีเค็ม มีจืดและมีแบบเนื้อ เธอชอบทานอะไร?"

เย้นโม่หลินพูดด้วยความคล่องแคล่วชำนาญ สำหรับโจ๊กพวกนี้ คุ้นชินชำนาญมาก

กู้จื่อเฟยมองเขาด้วยความตะลึง ไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย ว่าโจ๊กพวกนี้เขาไม่ได้เป็นคนทำ

ก่อนหน้านี้ เย้นโม่หลินไม่เคยใส่ใจเลยว่าอาหารเป็นยังไง

กินได้ก็กิน

กู้จื่อเฟยมองเขาด้วยนัยน์ที่ที่เปล่งประกาย ถามขึ้นว่า

"ทำไมถึงคิดอยากทำด้วยตัวเองล่ะ? โจ๊กพวกนี้ ให้เชฟทำก็ได้"

สิบแบบสิบรสชาติ สำหรับเชฟแล้วถือเป็นเรื่องที่ง่ายมาก