บทที่ 106 ตั้งอกตั้งใจเตรียมสารภาพรัก

บทที่ 106 ตั้งอกตั้งใจเตรียมสารภาพรัก

แต่ไม่ว่าเป็นอันไหน แบบนี้ก็เลวอยู่บ้างมั้ง

“คุณโห้ ฉันไม่สนุกด้วยนะ คุณรีบถอนหมั้นกับฉันดีกว่า”

ท่าทีของเย้นหว่านจริงจังอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

โห้หลีเฉินจำใจ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เชื่อคำพูดของเขา

แต่เขาจะไม่ให้เธอห่างเหินกับตนเองอย่างนี้อีกต่อไปโดยเด็ดขาด

ดูแล้วความสัมพันธ์ของพวกเขาต้องเปลี่ยนแปลงหน่อยแล้ว

……

วิลล่าส้ายน่า

ฉินฉู่ขยี้ตาที่ยังไม่ตื่นนอนเดินเข้าไปแล้ว “หลีเฉิน นายเรียกฉันเข้ามาทำอะไรแต่เช้า? เมื่อคืนนอนไม่พอ ไม่ต้องเช้าขนาดนี้ได้มั้ย”

“มาหลังบ้านหน่อย”

เสียงโห้หลีเฉินที่ไม่สูงไม่ต่ำลอยมาจากทางหลังคฤหาสน์

ฟ้ายังไม่ทันสว่างทั้งหมด โห้หลีเฉินแอบไปทำอะไรที่ด้านหลังบ้านกัน?

ฉินฉู่หมดคำจะพูด โมโหแต่กลับไม่กล้าว่าอะไร เดินไปที่สวนด้านหลังอย่างเชื่องช้า

กลับคาดไม่ถึงว่าจะมองเห็นด้านหลังคฤหาสน์ที่เดิมเคยสวยงาม เวลานี้ถูกเปลี่ยนเป็นพื้นเรียบ ไม่มีต้นไม้ใบหญ้าสักต้น

ชั่วขณะหนึ่งความรู้สึกง่วงนอนหายไปหมด ก้าวใหญ่ๆ เดินมาตรงหน้าของโห้หลีเฉิน “บ้านนายโดนบุกโจมตีแล้วเหรอ? ถูกขีปนาวุธระเบิดใส่? นายไม่เป็นไรนะ? บาดเจ็บรึเปล่า?”

พูดๆ อยู่ มือของเขาก็คลำไปที่ตัวของโห้หลีเฉิน พยายามเปิดเสื้อผ้าเขาออกดู กลับโดนโห้หลีเฉินปัดออกอย่างไม่เหลือเยื่อใยสักนิด

“สวนด้านหลังทำเป็นดอกไม้เป็นหลัก นายดูแบบหน่อย บอกตรงที่ต้องปรับปรุงใหม่ออกมา”

โห้หลีเฉินพูดด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ ยัดแบบสองสามอันให้ฉินฉู่

ฉินฉู่กอดแบบเอาไว้ มุมปากหดอย่างแรง มองโห้หลีเฉินอย่างกับมองสัตว์ประหลาด

“นายเรียกฉันมาแต่เช้าตรู่แค่มาดูแบบพวกนี้เนี่ยนะ?”

เรื่องเล็กน้อยขนาดนี้ คุ้มค่าให้เขาวิ่งมาโดยเฉพาะสักรอบหนึ่งเหรอ? แถมยังเป็นตอนที่ไม่ตื่น

ได้ยินคำบ่นของฉินฉู่ โห้หลีเฉินถึงหันหน้ามองฉินฉู่มาทีหนึ่ง “มีปัญหา?”

สามคำที่เบาหวิว กลับเต็มไปด้วยความอันตรายอย่างไร้ขดจำกัด

ฉินฉู่สำลัก หวาดกลัวแล้ว “ไม่มี”

“งั้นก็รีบดูหน่อย ก่อนพรุ่งนี้เย็น ที่นี่ต้องสร้างใหม่ให้เสร็จ”

โห้หลีเฉินสั่งไปอย่างตรงไปตรงมา และข้างหนึ่งก็มีคนงานส่วนหนึ่งกำลังรออยู่แล้ว

ทันใดนั้นฉินฉู่รู้สึกว่ามีแรงกดดันยักษ์ใหญ่อยู่หน่อยๆ เหมือนเขาจะไม่ใช่พนักงานที่เป็นลูกน้องของโห้หลีเฉินมั้ง?

แต่ว่าอย่างไรเสียเขาก็หาเรื่องคุณโห้ไม่ได้

ฉินฉู่นำแบบมาพลิกเปิดอย่างจำยอม ดูผ่านไปแต่ละแผ่น ไม่นานก็พบแบบที่พิเศษอันหนึ่ง

ชั่วขณะหนึ่งเขาสนใจขึ้นมา ชำเลืองมองโห้หลีเฉินด้วยความลึกลับเต็มใบหน้า

“หลีเฉิน ประเด็นหลักการออกแบบอันนี้ของนายคืออะไร?”

บนหน้าหล่อเหลาของโห้หลีเฉินไม่เป็นอิสระเล็กน้อย บอกมาสามคำอย่างเย็นชา

“ดูเอาเอง”

“ฉันก็ดูเอาเองได้ แต่ถ้าเกิดไม่ตรงเป้าหลักล่ะ? ถ้าฉันแก้ไขผิดทิศทาง......”

ฉินฉู่พูดอย่างขบคิด เต็มไปด้วยการหยอกล้อ

โห้หลีเฉินกวาดตามองเขาอย่างเย็นยะเยือก “สารภาพรัก”

“ฮ่าๆๆ จริงเหรอ?”

ฉินฉู่กระโดดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น มองโห้หลีเฉิน “ในที่สุดนายคิดจะสารภาพรักเย้นหว่านแล้ว?”

เติบโตมาขนาดนี้ เป็นเพื่อนกับโห้หลีเฉินมายี่สิบกว่าปี เป็นครั้งแรกที่เห็นเขาสารภาพรักผู้หญิงสักคนอย่างจริงจัง

เหตุการณ์นี้ต้องสะเทือนอารมณ์เป็นพิเศษแน่

ฉินฉู่ตบหน้าอกอย่างเป็นทางการ “แบบพวกนี้ที่จริงยังพิเศษไม่พอ เอามาให้ฉัน ฉันจะทำแบบที่โรแมนติกที่สุดให้นาย รับรองว่าพอเริ่มสารภาพรักก็ทำให้นายสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว”

ถ้าฉินฉู่ทำหน้าทะเล้น โห้หลีเฉินก็วางใจหน่อย ถ้าเขาวางมาดเอาจริงเอาจัง หลีโห้เฉินถึงรู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง

เขาหน้าอึมครึม พูดเหมือนแจ้งเตือน