บทที่ 1067 มันดีขึ้นจริงๆ เหรอ

เว่ยชีก็เป็นคนฉลาด พอเห็นอารมณ์ของเย้นหว่าน ก็รู้ว่ามีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น

เขากล้าปล่อยให้เย้นหว่านรออยู่ตรงนี้จริงๆ ที่ไหนกัน เขารีบถอยหลังไปเงียบๆ ตรงที่ประตู แล้วก็เคาะประตูเบาๆ

พร้อมกับกระซิบรายงานว่า "คุณชายครับ คุณนายมาที่นี่ อยู่หน้าประตู"

แล้วด้านไหนก็มีเสียงของตกลงที่พื้น "ปังปัง" ในทันที

หลังจากนั้น ประตูก็ถูกเปิดออกมาอย่างรวดเร็ว

โห้หลีเฉินวิ่งเหยาะๆ ออกมาจากด้านใน "ภรรยา มาที่ได้ยังไง?"

เย้นหว่านเงยหน้าขึ้นมา ความรู้สึกที่ได้เจอเขาคือความสุข แต่พอได้เห็นท่าทางกลับภาพของเขาในตอนนี้ เธอก็ต้องไปในทันที

ความรู้สึกของการถูกฟ้าผ่าก็เป็นแบบนี้

เธอเห็นว่าโห้หลีเฉินสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กระดุมยังไม่ทันจะติด เขาเดินมาด้วยติดกระดุมมาด้วย

มันหมายความว่า เมื่อกี้ตอนที่อยู่ด้านในเขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้า

และที่สะดุดตามากกว่านั้นก็คือ แคทเธอรีนเดินตามหลังเขาออกมา ก็ดูตื่นตระหนกเช่นกัน เธอจัดการของเท่าที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง

ภาพนี้ ไม่ว่าจะมองยังไงก็เหมือน ถามเหตุการณ์ที่จับชู้ได้คาหนังคาเขา

เย้นหว่านสีหน้ามืดมน และพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ท่าทางของพวกเธอ เหมือนกับว่ากำลังทำอะไรที่ร้อนแรงอยู่ข้างในเลยนะ"

โห้หลีเฉินอึ้งไป เราก็มองภาพลักษณ์ของตัวเอง เราก็หันไปมองแคทเธอรีนเสื้อผ้ายุ่งเหยิงอยู่ด้านหลังของเขา เธอก็ขมวดเข้าหากันแน่น

เขารีบอธิบายในทันที "ไม่มีอะไรเลยนะ ไม่ใช่แบบที่เธอคิด"

เว่ยชีกลับแอบปาดเหงื่ออยู่ด้านข้าง

เมื่อกี้ตอนที่เย้นหว่านมา เขาก็ห้ามเย้นหว่านเขาว่าขาดความมั่นใจ เดิมเรื่องราวก็ไม่ค่อนข้างแปลกประหลาดอยู่แล้ว แถมตอนนี้คุณชายยังเดินออกมาทั้งๆ ที่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ถ้าเกิดว่าเป็นผู้หญิงก็ต้องสงสัยอย่างแน่นอน

นี่เป็นเรื่องใหญ่

เขารู้สึกตื่นตระหนก ตอนที่กำลังคิดว่าจะอธิบายยังไงดีนั้น ตอนนี้เอง กลับเห็นเย้นหว่านยืนขึ้น

"ฉันคิดอะไรอย่างนั้นเหรอ? หรือว่าฉันจะคิดว่านายมีชู้อย่างนั้นเหรอ?"

เย้นหว่านยื่นมือไปจับคอเสื้อของโห้หลีเฉิน เราก็ติดกระดุมที่เหลือของเขาอย่างชำนาญ "ยุ่งเหยิงจริงๆ ทำไมถึงได้เหมือนกับวัยรุ่นอายุสิบกว่าไปซะได้?"

เสียงต่อว่าของเธอ ไม่มีความหึงหวงหรือความโมโหเลยแม้แต่นิดเดียว

โห้หลีเฉินรู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก "เธอไม่ได้เข้าใจผิดจริงๆ เหรอ?"

แคทเธอรีนมองมาที่เย้นหว่านด้วยสายตาที่ซับซ้อนเป็นอย่างมาก

เย้นหว่านจัดการเสื้อผ้าของโห้หลีเฉินให้เรียบร้อยอย่างละเอียด "ฉันเชื่อในสายตาของนาย คงไม่เห็นพวกบ้องแบ๊วแต่ไม่มีราคาอยู่ในสายตาหรอก"

เว่ยชีมุมปากกระตุกในทันที แล้วก็หันไปมองแคทเธอรีน

บอกเดี๋ยวจะไม่มีราคาอย่างนั้นเหรอ?

พูดต่อหน้าแบบนี้ ความโกรธของคุณนาย มันไม่ได้อ่อนโยนและดูสงบเหมือนที่แสดงออกมาเลยนะ

สีหน้าของแคทเธอรีนเปลี่ยนไปในทันที ทั้งอับอายและอัปยศ

บอกว่าเธอบ้างแล้วแต่ราคาถูกอย่างนั้นเหรอ?!อยากจะฉีกปากของเย้นหว่านออกจริงๆ เลย

"อืม ภรรยารู้จักฉันดีที่สุด ฉันไม่ชอบพวกคนที่บ๊องแบ๊วราคาถูกหรอก ฉันชอบแค่เธอเท่านั้น"

โห้หลีเฉินตัวอย่างจริงจัง

แคทเธอรีน:"......"

เว่ยชี:"......"เขารู้สึกเห็นใจอย่างสุดซึ้ง

โห้หลีเฉินไม่สนใจสายตาของคนอื่น กอดเย้นหว่านไว้ในอ้อมแขนอย่างใกล้ชิด

เสียงที่ทุ้มต่ำ เต็มไปด้วยการหยอกล้อและช่วยเอา

"คิดถึงฉันจนทนไม่ไหว ก็เลยต้องมาหาฉันถึงที่นี่เลยเหรอ?"

แววตาของเขาระยิบระยับ เต็มไปด้วยคำว่าหน้าไม่อายที่เขียนอยู่ในนั้น

เย้นหว่านผลักเขาออก "เมื่อกี้รักษาอะไรอยู่ข้างในน่ะ?"

เธอถามว่ารักษาอะไรอยู่ แต่ไม่ได้ถามว่าทำอะไรอยู่ เธอรู้สึกเชื่อใจเขาอย่างเต็มเปี่ยม

ดวงตาของโห้หลีเฉินสั่นไหว และก็โอบกอดเธออีกครั้ง

พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "ตรวจหน้าอกอยู่"

เพราะว่าตรวจหน้าอกมันจำเป็นต้องถอดเสื้อผ้า

เย้นหว่านพยักหน้า แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก