บทที่ 1081 ส่วนที่เหลือ ฉันจะชดเชยเอง

โห้หลีเฉินตื่นตระหนกมาก "เกิดอะไรขึ้นกับคุณ? ร้องไห้ทำไม? ปวดท้องอีกแล้วเหรอ?"

ในขณะที่พูด เขาก็ยกผ้าห่มออก และกำลังจะลงจากเตียง

ให้ตายเถอะ ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้เขาคงกลับไปหาเย้นหว่านแล้ว ตอนนี้ต้องมาดูเธอร้องไห้ แค่เช็ดน้ำตาให้เธอยังทำไม่ได้เลย

เย้นหว่านร้องไห้จนตาพร่ามัว จากนั้นเธอก็ส่ายหัว

ในขณะที่ร้องไห้ทั้งน้ำตา เธอก็อดหัวเราะไม่ได้ "ฉัน...ฉันมีความสุข ในที่สุดคุณก็ตื่นสักที"

เป็นเวลาสองวันเต็ม ที่เธอนอนไม่หลับเพราะความกังวล

หลังจากรอมานานแสนนาน ในที่สุดเขาก็ได้วิดีโอคอลมารายงานความปลอดภัยกับเธอแล้ว

"อืม" โห้หลีเฉินพยักหน้า แต่ก็ยังกังวลอยู่ "คุณไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ"

"ไม่เป็นไร ฉันสบายดี และเด็กๆ ก็แข็งแรงดี"

เย้นหว่านเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ เลยทำให้เธอมองเห็นชัดขึ้น

เมื่อเห็นว่าท่าทีของโห้หลีเฉินยังดูดี ไม่ต่างจากปกติมากนัก ความกังวลใจในหัวใจของเธอ ก็หายไปบ้างเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าเขาจะฟื้นตัวได้เป็นอย่างดี

โห้หลีเฉินมองตรงไปที่เย้นหว่านและพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม:

"คุณหมอบอกไหมว่า ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าร่างกายจะฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์?"

เย้นหว่านกล่าวว่า "เธอบอกว่าสิบกว่าวัน ก็น่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว"

สิบกว่าวัน

นานมาก

โห้หลีเฉินก้มหน้าลงมา "สิบกว่าวันนี้ ผมไปอยู่เคียงข้างคุณไม่ได้ คุณต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ"

เย้นหว่านพูดตะกุกตะกัก เธอรู้สึกไม่สบายตัวราวกับว่ามีสำลียัดไว้ในคอ

ช่วงที่เขาเจ็บปวดที่สุด ช่วงที่เธอยากลำบากที่สุด พวกเขาต่างก็ไม่สามารถอยู่เคียงข้างกันได้

โห้หลีเฉินมองดูเธอด้วยความสงสาร "รอก่อนนะ ผมจะไปรับคุณมาเอง"

เย้นหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง ไปอยู่ข้างเขาเหรอ?

แน่นอนว่าเธอต้องการ แต่...

เมื่อนึกถึงเรื่องที่เธอถูกบังคับให้ตอบตกลงกับแคทเธอรีน เย้นหว่านก็รู้สึกลำบากใจ ดวงตาของเธอสั่นไหว และเธอไม่กล้าที่จะมองไปที่โห้หลีเฉินอีกเลย

เธอพูดด้วยเสียงต่ำ "ถ้าถึงตอนนั้นเราค่อยมาคุยกันใหม่นะ"

"เอ๊ะ?" โห้หลีเฉินประหลาดใจ "คุณภรรยา คุณไม่อยากอยู่เคียงข้างผมแล้วเหรอ?"

เขาเห็นการปฏิเสธที่แอบซ่อนของเย้นหว่าน

ถ้าไม่ใช่อย่างนั้น เธอควรจะมีความสุขและตื่นเต้นมากกว่าเขา คงจะอยากมาหาเขาอย่างอดไม่ไหว

ก่อนหน้านี้ก็เป็นแบบนี้

เย้นหว่านพยายามปกปิดอารมณ์ตัวเอง เธอหลับตา และมองไปที่ท้องของตัวเอง

"ฉัน... ฉันกลัวจะทำให้ลูกตกใจอีกครั้ง"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ โห้หลีเฉินก็ตกตะลึงเช่นกัน

เหตุผลนี้ฟังดูมีเหตุผล แต่เมื่อคำพูดออกมาจากปากของเย้นหว่าน เขากลับรู้สึกว่า มันไม่ปกติ และเขาก็เจ็บปวดที่หัวใจเล็กน้อย

เมื่อสองวันก่อนอาการเขากำเริบ ซึ่งทำให้เด็กๆ ตกใจกันมาก

เย้นหว่านก็รู้สึกกลัวงั้นเหรอ?

กลัวว่าจะได้เห็นอาการเขากำเริบอีกครั้ง และกลัวว่าจะได้เห็นเขาผอมแห้งและอ่อนแอมากขึ้นเรื่อยๆ ตัวเธอคงรับไม่ไหว

แม้ว่าโห้หลีเฉินจะรู้ว่าสิ่งนี้โหดร้ายกับเธอมาก เธอคงจะตกใจ แต่ตอนที่เธอเป็นคนปฏิเสธ เขาก็รู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างบอกไม่ถูก

เขาห้ามไว้เพื่อไม่ให้เธอเห็น กับการที่เธอเป็นคนปฏิเสธเอง มันเป็นสองสิ่งที่แตกต่างกัน

เย้นหว่านกำเสื้อผ้าของเธอแน่น ดวงตาของเธอแอบแฝงไปด้วยความรู้สึกผิด พระเจ้ารู้ว่าเธอพยายามมากเพียงใด เพื่อจะควบคุมอาการสะอึกสะอื้นของเธอ

"คุณสามี ลูกยังเล็กเกินไป ฉันต้องนึกถึงพวกเขาก่อน"

เด็กๆ เป็นเกราะกำบังที่มีอำนาจทุกอย่าง

"ผมรู้ คุณก็อยู่ที่บ้านและดูแลตัวเองดีๆ ถ้าผมดีขึ้นแล้ว ผมจะกลับไปหาคุณ ตกลงไหม?"

ดวงตาของโห้หลีเฉินยังคงอ่อนโยน