บทที่ 1087 ยังมีเวลาเหลืออีกเท่าไหร่

หลังจากช่วงเวลาแห่งความวุ่นวาย เตียงก็เต็มไปด้วยเลือด และเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ต่างก็มีเหงื่อท่วมตัว และในที่สุดท่ามกลางความตื่นตระหนก พวกเขาก็ได้ชีวิตของโห้หลีเฉินไว้

แม้ว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่ แต่เขาก็มีเพียงลมหายใจที่แผ่วเบา

ถ้าไม่ตั้งใจมอง อาจคิดว่าคนผอมจนเหลือแค่กระดูกกับผิวหน้ง ได้ตายจากโลกนี้ไปนานแล้ว

เว่ยชีรู้สึกกระสับกระส่ายและไม่สบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ดวงตาของเขาแดงก่ำตลอดเวลา หลังจากเสร็จสิ้นทุกอย่าง เขาก็รีบจับตัวของแคทเธอรีนไว้ เขาถามด้วยเสียงตะโกน

"แคทเธอรีน คุณสัญญาแล้วไม่ใช่หรือไง ว่าจะทำให้คุณชายมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสามเดือน? ทำไมอาการของคุณชายถึงได้หนักขึ้นเรื่อยๆ ?

แม้ว่าเว่ยชีจะไม่ใช่หมอ แต่ก็สามารถเห็นได้ว่าสถานการณ์ของโห้หลีเฉินแย่มากขึ้นเรื่อยๆ

ในกรณีนี้ จะอยู่ได้อีกสามเดือนได้อย่างไร

เป็นไปได้มาก ว่าพรุ่งนี้เขาอาจจะไม่สามารถลืมตาได้

การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นในไม่กี่วันที่ผ่านมา การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ทำให้เว่ยชีรู้สึกตกใจ และหวาดกลัว และสิ่งที่มากกว่านั้นมันทำให้เขาสงสัยในตัวของแคทเธอรีน

แคทเธอรีนขมวดคิ้ว และมองดูเว่ยชีที่จับมือเธอด้วยสายตาที่ไม่พอใจ

"คุณทำฉันเจ็บ ปล่อย"

"ตอบผมมา!" เว่ยชีจ้องมองเธออย่างดุเดือดด้วยดวงตาที่เกลียดชัง เขาเหมือนกับหมาป่าที่พร้อมจะกัดคนอย่างบ้าคลั่งตลอดเวลา

แคทเธอรีนดูกลัวเล็กน้อย

เธออดทนกับความรังเกียจนี้ ก่อนที่เธอจะพูดอย่างปกติ

"อาการของคุณโห้นั้นอันตรายอยู่แล้ว ขั้นที่สองเขาสามารถตายได้ทุกเมื่อ ฉันก็ช่วยไม่ได้ อาการของเขาทรุดลงเร็วเกินไป"

การหลีกเลี่ยงคำพูดนี้มันชัดเจนเกินไป

ความกังวลในหัวใจของเว่ยชีเกือบจะได้รับการยืนยันแล้ว เขาออกแรงที่นิ้วมือของเขาอย่างแรง จนเกือบจะบีบกระดูกแขนของแคทเธอรีนหัก

เขาตะโกนเสียงดัง

"คุณหมายความว่า เขาจะไม่สามารถอยู่ได้ถึงสามเดือนงั้นเหรอ?"

"ไม่ใช่แค่สามเดือน..." แคทเธอรีนถอนหายใจ "ฉันเกรงว่าจะอยู่ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์"

อะไรนะ?

เว่ยชีเหมือนโดนฟ้าผ่าใส่ ชายหนุ่มที่แข็งแกร่งอย่างเขา เกือบจะยืนไม่ไหว

จากนั้น ก็เกิดเป็นความโกรธเคืองอย่างท่วมท้น

"แคทเธอรีน! คุณสัญญาว่าจะทำให้คุณชายมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่ตอนนี้คุณกลับกล้าพูดแบบนี้ คุณอยากตายเหรอ?"

เว่ยชีขยับมือ ก่อนจะบีบไปที่คอของแคทเธอรีนทันที พลังมหาศาลของเขาได้ยกตัวเธอขึ้น

แคทเธอรีนรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่คอของเธอเหมือนคอจะขาดในทันที การหายใจของเธอไม่ราบรื่น และแก้มของเธอก็แดงทันที

เธอจับมือของเว่ยชีด้วยมือทั้งสองข้าง และตบเขาด้วยความสยองขวัญ

"ปล่อยฉัน ปล่อย..."

เว่ยชีมองดูเธอสายตาที่ดุร้าย เขามีเจตนาฆ่าที่ดุเดือด "ที่ให้คุณมาที่นี่ ก็เพื่อช่วยคุณชาย ไม่ใช่เพื่อบอกเวลาตาย เธอเป็นคนที่พูดได้แต่ทำไม่ได้ พูดจากลับกลอก คุณสมควรตาย"

เว่ยชีรู้สึกโมโหมากๆ

เขาอยากจะฆ่าแคทเธอรีนจริงๆ

ถ้าเธอไม่สัญญาว่าจะทำให้โห้หลีเฉินมีชีวิตอยู่ถึงอายุครรภ์ของคุณนายได้แปดเดือนครึ่ง เธอก็คงจะไม่ได้รับอนุญาตให้รักษาอาการของโห้หลีเฉิน ถ้ารู้ว่ามันสิ้นหวังตั้งแต่แรกพบ เขาก็คงจะหาหมอคนอื่นเข้ามาแทนอย่างแน่นอนโดยไม่คำนึงถึงอะไรทั้งนั้น

ต่อให้ต้องคิดหาวิธีอย่างไร เขาก็จะพาป่ายฉีมาที่นี่ให้ได้ แต่ไม่ใช่การที่แอบทำล้บๆ โดยที่ไม่ให้หยูฉู่สองรู้เรื่องนี้

จนทำให้กลายเป็นแบบนี้ ทำให้พลาดโอกาสช่วงเวลารักษาที่ดีที่สุดไป

แคทเธอรีนก็มีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้…

แคทเธอรีนหายใจลำบากมากขึ้น เธอมีแรงหายใจออกแต่ไม่สามารถหายใจเข้าได้ ตอนนี้ใบหน้าเธอจากที่เป็นสีแดงก็กลายเป็นสีขาว เธอก็เกือบจะกลอกตาแล้ว

เธอทั้งตกใจและหวาดกลัว เธอพูดออกมาอย่างยากลำบาก

"ฉัน...หากฉันตาย...ตาย...โห้ โห้หลีเฉิน...จะรอดไม่ถึง...พรุ่งนี้..."

ดวงตาของเว่ยชีแดงก่ำ เขาใช้แรง เขาอยากจะบีบคอเธอให้ตายทันที