บทที่ 110 ภาพลักษณ์ของเธอกลัวว่าจะไม่เหลือแล้ว

บทที่ 110 ภาพลักษณ์ของเธอกลัวว่าจะไม่เหลือแล้ว

ฉินฉู่เดินเร็วกว่าบ้าง กระทั่งเดินมาตรงหน้าของโห้หลีเฉิน

พอเดินเข้ามาใกล้ เขามองเข้ามาอย่างร้อนรน กลับไม่เห็นคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกู้จื่ออี้

เย้นหว่านล่ะ?

เขาสงสัย ชั่วขณะหนึ่งงุนงงไป

เดิมทีคิดจะเดินมาถึงตรงนี้แล้วบังเอิญเจอเย้นหว่านเข้า จากนั้นทักทายกับเย้นหว่านไป ถือโอกาสนั่งลงด้วยกัน แต่ตอนนี้เย้นหว่านไม่อยู่ เขาจะไปประจวบเหมาะได้อย่างไร?

เห็นฉินฉู่เดินช้าๆ โห้หลีเฉินเอ่ยปากอย่างรำคาญ “รีบเดิน”

ฉินฉู่เหมือนลำบากใจ ถ้าเขาไปแบบนี้แล้ว การเตรียมการในคืนนี้ก็สูญเปล่า

แต่เย้นหว่านไม่อยู่ หรือว่าขอที่นั่งของกู้จื่อเฟยไว้ก่อน?

เขากำลังลังเลพัวพันกันอุตลุดอยู่ เวลานี้เห็นทางห้องน้ำ เย้นหว่านกับมู่จื่ออี้กำลังเดินเข้ามาด้วยกัน

เขาประหลาดใจใหญ่ อยากทักทายเย้นหว่านไป กำลังจะเอ่ยปากพูด เวลานี้ทันใดนั้นมองเห็นเย้นหว่านเท้าไม่ตรง ล้มลงไป มู่จื่ออี้ที่เดินอยู่ด้านข้างเธอ พยุงเธอเอาไว้อย่างมือไวตาไว

พอดูขึ้นมา ชั่วขณะหนึ่งทั้งสองคนก็กำลังกอดอยู่ด้วยกัน

ฉินฉู่มุมปากหดแล้ว ฉากนี้ไม่อาจให้หลีเฉินเห็นได้ หรือว่ารอสักพักค่อยไปทักทาย

“เมื่อกี้ฉันจำไม่ค่อยได้ ที่นั่งของพวกเราเหมือนอยู่ทางนั้น”

ฉินฉู่รีบชี้ไปทิศทางตรงกันข้ามทันที

เดิมทีโห้หลีเฉินเดินไปอย่างไม่มองข้างทาง ทว่าเพียงเขาเงยหน้ามาตามชอบใจ ก็มองเห็นภาพของเย้นหว่านอย่างไม่ตั้งใจขนาดนั้น

ลูกตาเขาอึมครึม ทันใดนั้นสั่นนิดหน่อย

เขามองเห็นเย้นหว่านกำลังถูกมู่จื่ออี้กอดอยู่ในอ้อมอก

ฉินฉู่ปวดหัวไปหมดแล้ว “เฮ้ พี่สะใภ้เหมือนจะล้มแล้ว โชคดีที่ผู้ชายคนนั้นอยู่ด้วย ประคองเธอเอาไว้ ไปพวกเราเข้าไปดูหน่อยว่าพี่สะใภ้เจ็บรึเปล่า”

แกล้งพูดอย่างผ่อนคลาย ฉินฉู่อยากพาโหหลีเฉินเข้าไป

กลับเห็นโห้หลีเฉินยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับสักนิด มองเย้นหว่านกับมู่จื่ออี้ไปตรงๆ สายตาเย็นยะเยือกที่สุด

อากาศโดยรอบตัวกดลงมาต่ำเพิ่มอีก

หลังจากครู่หนึ่ง เขาหมุนตัวเดินไปข้างนอก ฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง ภาพด้านหลังเย็นเฉียบ

“หลีเฉิน นายจะไปไหน?”

ฉินฉู่รีบตามไป มองภาพด้านหลังที่หนาวเย็นของโห้หลีเฉินแล้วหวาดผวาขึ้น นี่เขาหวังดีจนทำให้เสียเรื่องแล้วหรือเปล่า?

ใครจะรู้ว่าพึ่งเข้ามา ทำไมถึงเจอเย้นหว่านหกล้มได้ หกล้มก็ช่างไป ทำไมมาให้โห้หลีเฉินเห็นตอนเธอโดนผู้ชายคนอื่นกอดไว้

“นายอย่าเข้าใจผิดนะ เมื่อกี้ฉันเห็นแล้ว พี่สะใภ้หกล้มจริงๆ……”

“หุบปาก”

โห้หลีเฉินด่าไปด้วยความเย็นชา น้ำเสียงทั้งเย็นทั้งแข็งทื่อ

เวลานี้ที่หน้าอกเขามีไฟกองหนึ่งที่ไม่มีทางดับกำลังเดือดอยู่ เย้นหว่านปฏิเสธเขาอย่างไม่ลังเลสักนิด พริบตาเดียวกลับมากินอาหารมื้อดึกกับมู่จื่ออี้ ดีใจที่เป็นอิสระขนาดนั้น

ในใจของเธอ ไม่มีเขาสักเศษเสี้ยวใช่หรือไม่?

“ไปผับอีผิ่นเทียนเสี้ย”

หลังจากนั่งบนรถ โห้หลีเฉินพูดสั่งการอย่างเย็นชา

ฉินฉู่พึ่งขึ้นรถได้ยินคำพูดนี้ รีบขับรถขึ้นมา “ดี ได้เลย ไปเดี๋ยวนี้”

ผับอีผิ่นเทียนเสี้ยเป็นสถานบันเทิงระดับสูง ด้านในเป็นสวรรค์ให้เล่นสนุก เป็นหนึ่งในสถานที่ที่ดีที่สุดในการดื่มเหล้าสนุกสนาน

เย้นหว่านไม่รู้ว่าโห้หลีเฉินเข้ามา หลังจากหกล้มอย่างไม่ระวัง ก็รีบยืนตรงขึ้นมาจากอ้อมอกของมู่จื่ออี้

เอ่ยปากบอกอย่างมีมารยาท “ขอบคุณนะ”

“เท้าคุณไม่ได้บาดเจ็บนะ?” มู่จื่ออี้ถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไร”

เย้นหว่านส่ายหน้า ที่จริงข้อเท้าของเธอเจ็บนิดหน่อย แต่เนื่องจากคืนนี้โดนมู่จื่ออี้สารภาพรัก เธอจึงไม่อยากให้เขารู้โดยจิตใต้สำนึก เลี่ยงที่เขาจะมาวุ่นวายเพราะเธอ

เธออดกลั้นเท้าที่เจ็บอยู่เล็กน้อยไว้ แสร้งทำเป็นเดินไปที่โต๊ะอย่างไม่เป็นอะไร

“จื่อเฟย กินอิ่มแล้วรึยัง?”

“อืม ก็รอพวกเธออยู่”

กู้จื่อเฟยหยิบกระเป๋าลุกขึ้นมาอย่างสบายใจ เธอพึ่งลุกขึ้นยืน เย้นหว่านเดินเข้าไปหา ควงแขนเธอไปอย่างสนิทสนม ถือโอกาสทิ้งน้ำหนักไปที่ตัวของเธอสักหน่อย คลายความไม่สบายที่เท้า