บทที่ 1100 คุณหมอเย่ ทำไมคุณถึงร้องไห้

เธอจ้องไปที่เด็กตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน ด้วยสายตาเป็นประกายระยิบระยับ และรู้สึกอึดอัดอย่างมาก

โห้หลีเฉินชำเลืองมองเธอ และถามด้วยเสียงทุ้มต่ำไปว่า

"คุณไม่ชอบเด็กเหรอ?"

แรบบิทเงยหน้าขึ้นทันที แล้วมองเย่ซือซือด้วยดวงตาที่เหมือนกับไข่มุกสีดำอย่างน่าสงสาร ราวกับว่าถ้าเธอไม่ชอบก็สามารถร้องไห้ออกมาได้ในทันที

เย่ซือซือใจอ่อนจนอย่างมาก

เธอส่ายหัวอย่างไม่ต้องคิดเลยว่า "ฉันชอบเด็กมากค่ะ"

"ใช่เหรอ?" สายตาที่คมกริบของโห้หลีเฉินนั้นเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ "ดูเหมือนว่าคุณ จะอึดอัดมากนะ คนที่ชอบเด็กน่ะไม่ได้มีปฏิกิริยาแบบคุณ"

"นั่นเป็นเพราะ..."

เย่ซือซือกะพริบตาอย่างกระวนกระวาย และหาเหตุผลพูดไปว่า "ฉันแค่ไม่ค่อยชินกับอยู่แนบชิดกับคนแปลกหน้าอย่างกะทันหันน่ะ"

เหตุผลนี้ดีอย่างมาก

แม้ว่าแรบบิทจะน่ารักแค่ไหน แต่สำหรับเธอแล้ว ก็เพิ่งจะเจอกันแค่ 2 ครั้ง และก็เป็นเด็กที่เพิ่งรู้จักกันเท่านั้น

"พี่สาวคะ พวกเรามาทำความรู้จักกันให้มากขึ้น ก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าแล้วนะ"

แรบบิทยื่นมือของเธอออกไปจับเสื้อผ้าของเย่ซือซือ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง และความกระตือรือร้นและสนิทสนมเป็นพิเศษ

เธอน่ารักจนอดใจไม่ไหวเลยจริงๆ

เย่ซือซือยื่นมือออกไปสัมผัสแก้มเล็กๆ ของเธอโดยไม่ตั้งใจ จากนั้นครู่หนึ่ง ก็ดูเหมือนว่าเธอจะใช้ความกล้าอย่างมาก ก่อนที่จะพูดออกมาว่า

"ก็ได้"

มาทำความรู้จักกันให้มากขึ้น ก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าแล้วเน้อ

โห้หลีเฉินมองดูเธอด้วยสายตาที่มืดครึ้ม โดยไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ จากนั้นจึงหันหน้ากลับไป และอ่านหนังสือของเขาต่อ

ดูเหมือนว่าตั้งแต่แรกเริ่ม ก็ไม่ได้สนใจในตัวเธออยู่แล้ว

เมื่อไม่ถูกโห้หลีเฉินจ้องแล้ว เย่ซือซือจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก รสชาติของความวิตกกังวลที่ต้องระแวดระวังอยู่ตลอดเวลาแบบนั้น มันรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย

เย่ซือซือเปิดอ่านหนังสือ และเล่านิทานให้แรบบิทฟัง

เธอเล่านิทานทุกเรื่องด้วยน้ำเสียงและอารมณ์ที่ยอดเยี่ยมและน่าประทับใจ ซึ่งเธอก็กระตือรือร้นเป็นที่สุด

แรบบิทฟังอย่างสนุกสนาน ด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

อย่างไรก็ตาม หนังสือนิทานสำหรับเด็กพวกนี้มักใช้เพื่อกล่อมเด็กให้หลับ และแม้แต่แรบบิทก็ไม่มีข้อยกเว้น หลังจากฟัง ก็เผลอหลับไปในอ้อมแขนของเย่ซือซือ

เวลาหนึ่งชั่วโมงนั้น ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

โห้หลีเฉินปิดหนังสือ และมองดูแรบบิทที่โอนอ่อนในอ้อมแขนของเย่ซือซือ แล้วแสงอันอบอุ่นก็ส่องประกายในดวงตาของเขา

จากนั้น เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เฉยชาว่า

"ส่งเธอให้เว่ยชี แล้วพาเธอไปนอน"

"ค่ะ"

เย่ซือซืออุ้มแรบบิทขึ้นมาเบาๆ แล้วไปที่ประตู

เมื่อเว่ยชีได้ยินเสียงเคลื่อนไหวการเดิน เขาจึงเป็นฝ่ายเปิดประตู

"ลำบากคุณแล้วครับคุณหมอเย่ แค่ส่งคุณหนูมาให้ผมก็พอแล้วครับ"

เว่ยชียื่นมือไปรับแรบบิท

แรบบิทเผลอหลับไปแล้ว แต่เมื่อเธอก็รู้สึกได้ถึงอ้อมกอดที่สบายกำลังเคลื่อนออกไป มือเล็กๆ ของเธอก็คว้าเสื้อของเย่ซือซือไว้

เธอซะอึกซะอื้นและบ่นพึมพำอย่างอาลัยอาวรณ์ว่า "อย่าทิ้งหนูไป ......คุณแม่"

การเคลื่อนไหวของเย่ซือซือหยุดชะงักลง

เธอมองไปที่เด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอด้วยสีหน้าที่สั่นไหวอย่างรุนแรง

เว่ยชีก็ตกใจ โอ้พระเจ้า แม้ว่าแรบบิทจะอ่อนโยนและน่ารัก และมักจะยิ้มให้ทุกคน แต่ในความเป็นจริงแล้วนอกจากโห้หลีเฉิน ตัวเขาและพี่เลี้ยงแล้ว เธอก็ไม่ได้สนิทสนมกับคนอื่นเป็นพิเศษเลย

ยิ่งไปกว่านั้นก็เธอก็ไม่เคยเรียกใครว่าแม่ แม้ว่าจะเป็นในความฝันก็ตาม

แต่ เย่ซือซือที่เพิ่งรู้จักกัน คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะดึงแขนเสื้อของเย่ซือซือและเรียกว่าแม่?

ไม่สิ ต้องเพราะฝันเห็นเย้นหว่าน ถึงได้เรียกมั่วไปเรื่อยอย่างนี้

"คุณหมอเย่ครับ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ แม่ของเด็กจากไปตั้งแต่เธอยังเล็ก คงจะเป็นเพราะฝันเห็นแม่"

สีหน้าของเย่ซือซือ เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เธอก็ส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม

"ไม่เป็นไรค่ะ เธอเป็นทั้งเด็กที่น่ารักและน่าสงสารมากเลย"

เธอหยุดชะงัก และถามด้วยความสงสัยว่า "เท่าที่ฉันรู้ ตั้งแต่ที่เกิดมาเธอน่าจะไม่เคยเห็นแม่มาก่อน แล้วทำไมถึงได้มีความรักความผูกพันต่อแม่มากขนาดนี้ล่ะ?

เมื่อนึกถึงสภาพแวดล้อมที่เติบโตมาในตระกูลหยูนั้น ก็แทบจะไม่มีคุณแม่ที่เลี้ยงลูกอยู่เลย แล้วแรบบิท ที่เด็กขนาดนี้ ถ้าไม่มีใครกล่อมเกลา ก็คงแทบจะไม่รู้ว่าตัวเองยังมีแม่