บทที่ 1103 ใครบางคน ริษยาซะแล้ว

ปลายสาย เสียงทรงอำนาจของหยูฉู่สองดังลอดออกมา

"ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่คุณเป็นหมอ ต้องให้อภัยคนไข้"

"แต่โห้หลีเฉินทำเกินไปจริงๆ นี่ไม่ใช่การให้อภัยคนไข้ธรรมดาแล้ว เขาเกลียดฉัน เขาไม่ให้ความร่วมมือกับการรักษาของฉัน แถมยังอยากทรมานให้ฉันตาย"

เย่ซือซือพูดแล้วก็โกรธยิ่งกว่าเดิม

หยูฉู่สองกลับไม่เปลี่ยนท่าที ซ้ำน้ำเสียงยังฟังออกว่ามีความเบิกบานใจเล็กน้อย

"ยิ่งเขาแกล้ง เวลาที่เธอจะได้ใกล้ชิดกับเขาก็มากขึ้นด้วย ซือซือ อย่าลืมหน้าที่ของตัวเอง"

"แต่ว่า..." เย่ซือซือสีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง "ก่อนฉันจะมา ก็ไม่คิดว่าโห้หลีเฉินจะเป็นคนแบบนี้ รับมือยากเกินไปจริงๆ แม้ว่าฉันจะจับตามองทุกอิริยาบถของเขา แต่สิ่งที่ต้องจ่ายนี้มันมากเกินไปแล้ว"

"เจ้าบ้านหยู คุณก็เห็น เขาจงใจหาเรื่องฉันชัดเจนแน่นอน เขาไม่แม้แต่จะให้โอกาสฉันได้นอนพัก เพื่อให้ได้เงินจากคุณ เกรงว่าคงต้องเอาสุขภาพกับผิวพรรณไปรวมด้วย"

"เสร็จเรื่องแล้ว ค่าจ้างเพิ่มสามเท่า"

หยูฉู่สองน้ำเสียงราบเรียบ มีความน่าเกรงขามที่ไม่อาจต้านทานได้ "คุณเย่ซือซือ ฉันทุ่มเงินก้อนใหญ่จ้างคุณ อบรมสั่งสอนคุณ ไม่ใช่เพื่อให้คุณมายอมแพ้กลางทางนะ รู้ใช่ไหม?"

เย่ซือซือพลันหน้าซีด นิ้วกุมโทรศัพท์แน่น

แม้ว่าคำพูดของหยูฉู่สองไม่ได้พูดอะไรเลย แต่ความหมายที่แท้จริงกลับยังคงฟังดูข่มขู่อยู่

เขาไม่ใช่แค่ให้ค่าตอบแทนกับเธอ ก่อนที่จะมา ยังได้รับการอบรมมาก่อนด้วย กล่าวได้ว่า หยูฉู่สองลงแรงลงเวลาเพื่อพวกเขาเหล่านี้ไปมาก

ถ้าหากเธอจากไป สิ่งที่ต้องสูญเสียก็คือแรงกายของหยูฉู่สอง

สำหรับคนตำแหน่งสูงแบบเขาแล้ว แรงกายและเวลานั้นล้ำค่าเสียยิ่งกว่าเงิน

ถ้าต้องเสียหายเพราะเธอ แม้เธอจะยอมทิ้งเงินตอบแทนราคาสูง ก็ชดใช้ ‘ความเสียหาย’ ของหยูฉู่สองไม่ได้

เย่ซือซือกัดฟัน ครู่ใหญ่ ถึงเค้นเสียงออกมาจากลำคอได้อย่างยากลำบาก

"ทราบแล้วค่ะ ฉันจะทำงานให้สำเร็จ"

ตั้งแต่วันที่เข้าร่วมกับบำบัดทีมของตระกูลหยู หยูฉู่สองก็ตัดทางหนีของเธอทั้งหมดแล้ว

นี่ไม่ใช่การรักษาที่ง่ายเลย แต่พวกเขาเองก็กลายเป็นตัวหมากด้วย

แววตาของเย่ซือซือเหนื่อยล้า เธอลูบหลังคอตัวเอง ตรงนั้นเรียบเนียนไร้รอยแผล แต่ใครจะรู้ ว่าด้านนั้นได้ฝังชิปไว้

เชื่อมต่อกับข้อมูลด้านนอกได้ทุกที่ทุกเวลา ทั้งหมดที่เธอได้ยิน ที่ตรงนั้น ล้วนถูกหยูฉู่สองดักฟังทั้งหมดแบบเรียลไทม์

พวกเขาถูกเชิญมาในฐานะแพทย์ ทว่ากลับถูกใช้เป็น...

เย่ซือซือถอนหายใจ ค้ำร่างกายอ่อนล้าของตัวเอง เปลี่ยนชุดใหม่อีกครั้ง

เย่ซือซือตามกลุ่มคนไป แล้วกลับมายืนในห้องผู้ป่วยของหยูฉู่สองอีกครั้ง

แพทย์คนอื่น เรียงกันตรวจร่างกายของหยูฉู่สองตามลำดับ

แผนกบำบัดเป็นแผนกท้ายสุด

เย่ซือซือยืนอยู่หลังกลุ่มคน หรี่ตาครึ่งหนึ่ง สัปหงกแม้จะยืนอยู่

เสิ่นเคอหานเอ่ยด้วยความใจอ่อน "พิงฉันนอนหลับสักหน่อยเถอะ ถึงคุณแล้วเดี๋ยวผมเรียก"

เขาจะกอดเธอ ทว่าเย่ซือซือกลับหลบออก

เย่ซือซือพิงหลังกับกำแพง เอ่ยอย่างรังเกียจ "อย่ามาแตะฉัน ฉันไม่อยากสนใจคุณ"

มือที่แข็งค้างของเสิ่นเคอหานลูบจมูกอย่างจนปัญญา "ทำไมถึงยังโกรธอีกล่ะ?"

เย่ซือซือไม่สนใจเขา หลับเธอเจ็บแปล๊บ หลับตาพักเหนื่อยสักหน่อยก็ดี

โดนเร็ว ก็ถึงเวลาวินิจฉัยของแผนกบำบัด

เย่ซือซือปลุกสติ ทำการตรวจต่อเนื่องร่วมกันกับเสิ่นเคอหาน

ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเข้ากระบวนการบำบัดมาก่อน พอได้ตรวจ ถึงได้ค้นพบอย่างน่าตกตะลึงเกี่ยวกับสภาพร่างกายของโห้หลีเฉิน

เธอมองเขาด้วยแววตาซับซ้อน ครู่ใหญ่ถึงเอ่ย

"คุณมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้ได้ไงเนี่ย? ร่างกายของคุณควรจะตายไปแล้วร้อยรอบตั้งนานแล้วสิ"

คนอื่นๆ "..." ยังเสียได้มากกว่านี้อีกไหม?

เสิ่นเคอหานเช็ดเหงื่อ "ซือซือ พูดจาระวังหน่อย" ถึงจะเป็นความจริง แต่ก็จะพูดแบบนี้กับคนไข้ไม่ได้

แล้วยังเป็นคนไข้จอมโหดอย่างโห้หลีเฉินอีก