บทที่ 1134 เรียกผัวสิ

เห็นโห้หลีเฉินที่เดิมทีควรจะรอเธออยู่บนรถเข็น ตอนนี้กลับนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำอย่างนิ่งๆ น้ำได้ล้นหน้าอกและท่วมตัวของเขาจนหมด

และกางเกงของเขา ก็ได้วางไว้ข้างๆ อย่างเรียบร้อย

เย้นหว่านอ้าปากค้าง พูดตะกุกตะกัก "นาย นาย นาย........ไปอยู่ในอ่างอาบน้ำได้ยังไง?"

เขาไม่ใช่ว่าไม่ขยับไม่สะดวกหรอ?

ไม่ใช่ว่ากระดูกสันหลังของเขาอัมพาตหมดแล้ว นอกจากมือทั้งสอง ก็ไม่มีความรู้สึกแล้วไม่ใช่หรอ?

"เธอเองก็เป็นหมอ หรือว่าเธอยังสงสัยผลการวินิจฉัยของตัวเอง?"

โห้หลีเฉินยิ้มอย่างขี้เล่น สายตาที่ลึกซึ้ง ได้จ้องมองหน้าของเย้นหว่านโดยตรง

ใบหน้านี้ เขาไม่ได้เจอมานานแล้วจริงๆ

ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น เป็นความผู้พันที่ลึกซึ้งที่สุดในใจของเขา เป็นสิ่งล่อใจที่เขาไม่สามารถต้านทานได้

โห้หลีเฉินพูดขึ้นมาด้วยเสียงที่แหบๆ "เย้นหว่าน มานี่"

เย้นหว่านเดินไปหาเขาอย่างเชื่อฟังเพราะติดเป็นนิสัย เดินไปด้วยสงสัยไปด้วย ในเมื่อไม่ใช่เพราะเธอวินิจฉัยผิดไป โห้หลีเฉินได้อัมพาตแล้วจริงๆ ถ้าอย่างนั้นเขาเข้าไปอยู่ในอ่างอาบน้ำด้วยตัวเองได้ยังไง?

ในระหว่างที่คิด เธอก็ได้เดินมาถึงข้างอ่างอาบน้ำแล้ว

โห้หลีเฉินดึงเธอนั่งลงที่ข้างๆ อ่างอาบน้ำ บนมือของเขามีฟองติดมาด้วย ก็ได้ติดมือของเธอไปหมด

เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร มือของโห้หลีเฉินก็ได้ไปจับที่หน้าของเธอ

บนหน้ารู้สึกคันๆ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่า มีฟองน้ำติดเต็มหน้าแน่ๆ

เย้นหว่านพูดอย่างช่วยไม่ได้ "นายทำอะไรเนี่ย?ฉันพึ่งล้างหน้าเสร็จนะ"

"จะอาบน้ำไปด้วยเลยไหม?"

โห้หลีเฉินยิ้มเบาๆ นิ้วมือได้จับอยู่บนหน้าของเย้นหว่านอย่างสนิทสนม

สัมผัสที่ลื่นๆ หน้าที่คุ้นเคย ทำให้เขาไม่อยากวางมือลง

หน้าของเย้นหว่านก็ได้แดงขึ้นมาทันที ปัดมือของเขาออกด้วยความเขินอาย

"อัมพาตแล้วยังไม่จริงจังอีก"

โห้หลีเฉินยักคิ้ว "นี่เธอกำลังบ่นว่าฉันทำให้เธอพอใจไม่ได้?"

หน้าของเย้นหว่านก็ได้แดงกว่าเดิม

ทำไมเธอต้องพูดเรื่องนี้กับเขาด้วยนะ?

ผู้ชายคนนี้มันไร้ยางอายอยู่แล้ว

เธอลุกขึ้นยืน "นายรีบๆ อาบเถอะ อายเสร็จแล้วค่อยเรียกฉัน ฉันออกไปเอาเสื้อผ้าที่ต้องเปลี่ยนให้นาย"

พูดเสร็จ เย้นหว่านก็วิ่งออกไปข้างนอก

โห้หลีเฉินยื่นมือออกไป แต่ก็ไม่ได้ห้ามเธอไว้

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาไม่มีทางปล่อยเธอไปง่ายแบบนี้หรอก แต่ว่าตอนนี้......

เขาไม่อยากให้ด้านที่อ่อนแอที่สุดของตัวเองปรากฏอยู่ตรงหน้าของเธอ

เย้นหว่านเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วหน้ายังแดงและหัวใจก็ยังเต้นแรงอยู่ ถึงแม้ว่าแต่งงานกันนานแล้ว แต่ต่อหน้าของเขาเธอก็ยังเป็นเหมือนสาวน้อยที่ถูกเขายั่วอยู่ตลอดเวลา

แต่ในขณะที่อาย เธอกลับอดไม่ได้ที่จะยิ้ม

วันเวลาที่มีโห้หลีเฉินอยู่ข้างกาย ไม่ดีจริงๆ หรอ?

ไม่นานเธอก็หาเสื้อผ้าเจอแล้ว เคาะประตูแล้วก็เดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ

ทีแรกว่าจะพยุงโห้หลีเฉินให้ลุกขึ้น แต่ว่า เธอยืนอึ้งอยู่ที่หน้าประอีกแล้ว

โห้หลีเฉินอาบน้ำเสร็จแล้ว พันผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่แล้วนั่งไว้บนรถเข็น

ถ้าไม่ใช่ว่าเขานั่งอยู่บนรถเข็น ถ้าไม่ใช่ว่าขอบๆ อ่างอาบน้ำนั้นเต็มไปด้วยฟองน้ำ เธออาจจะคิดว่าโห้หลีเฉินไม่ได้เป็นอัมพาตเลย!

เย้นหว่านมองเขาด้วยสายตาที่สงสัย ความสงสัยนั้นจะทำให้เธอเป็นบ้าแล้ว

"สรุปนายออกมาได้ยังไงเนี่ย?แล้วก็ห่อผ้าเช็ดตัวเองด้วย?"

โห้หลีเฉินบังคับรถเข็น ค่อยๆ ไหลไปอยู่ตรงหน้าของเย้นหว่าน "อยากรู้มากเลยหรอ?"

เย้นหว่านรีบพยักหน้า

โห้หลีเฉินยิ้ม "เรียกว่าสามีมาฟังหน่อย.

น้ำเสียงที่หยอกล้อนี้ ทำให้หน้าของเย้นหว่านร้อนเหมือนกับกินพริกเข้าไปเลย