บทที่ 1160 สวัสดีค่ะ คุณตาคุณยาย

ในเวลาเดียวกัน เสียงกรีดร้องอันน่าขยะแขยงของแองเจล่าก็ดังมาจากในห้อง

"เฮเลนา เมย์ ไอ้คนทรยศ! คนทรยศ! ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่ ต่อให้เธอจะหนีไปสุดขอบฟ้า ยังไงฉันก็จะฆ่าเธอ ฉันจะต้องฆ่าเธอให้ได้!"

ใบหน้าของน้าเมย์ซีดเซียวมากขึ้น และในดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความเศร้า

เธออยู่กับเธออย่างยากลำบากมานานหลายปี เป็นเด็กที่เลี้ยงจนโตมาเองกับมือ ในที่สุด โชคชะตาการเป็นแม่ลูกระหว่างพวกเธอได้ถึงจุดสิ้นสุดแล้ว

เธอรู้สึกเหมือนกับว่าในตอนนั้นตัวเธอเองมีอายุมากขึ้นกว่า 10 ปี

โห้หลีเฉินไม่สนใจกับเรื่องพวกนี้ เพราะเขาเพิ่งได้รับข่าวมาว่า พบร่องรอยของเย้นหว่านแล้ว

เธอกลับไปที่ตระกูลเย้นจริงๆ

เมื่อรู้ทิศทางแล้ว การตามหาตัวเธอก็กลายเป็นเรื่องง่าย

เขาไม่ทำให้เสียเวลา โห้หลีเฉินได้พาคน และนั่งเฮลิคอปเตอร์ออกไป

คนของเขา ได้พาแองเจล่ากลับไปส่งที่องค์กรของเธอ

น้าเมย์สารภาพแล้ว สถานะของแองเจล่าก็ชัดเจนแล้ว

......

ตระกูลเย้นได้ย้ายออกไปทั้งหมด เพื่อหลบหลีกสายตาของหยูฉู่สอง พวกเขาได้ไปอยู่ในป่าลึกที่ห่างไกลและไม่มีใครอาศัยอยู่ เขาเปิดทั้งหุบเขา และสร้างบ้านใหม่ที่นั่น

มีบ้านเรือนหลายหลังได้รับการซ่อมแซม และมีบ้านสไตล์ตะวันตกหลังเล็กๆ อยู่ด้วย คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ทั้งหมดก็เป็นคนในตระกูลเย้น

เมื่อมองดู ที่นี่ก็ดูเหมือนหมู่บ้านที่สวยงาม

ถนนบนภูเขาเดินทางลำบากมาก และแทบไม่มีทางออกเลย ผู้คนก็ไม่ค่อยพลุกพล่าน ในสถานการณ์ปกติ คงไม่มีใครเข้ามาที่นี่หรือเดินผ่านที่นี่เลย

สำหรับของใช้ในชีวิตประจำวัน และการซื้อสินค้าต่างๆ ในนี้มีระบบของตัวเองอยู่นานแล้ว และก็มีบุคคลที่เข้ามารับผิดชอบในการขนส่งสินค้าโดยเฉพาะ

การขนส่งยังใช้เฮลิคอปเตอร์ที่บินไปบินมา

เรื่องต้นทุนอะไรพวกนี้ไม่ได้อยู่ในขอบเขตการพิจารณาของตระกูลเย้น แม้ว่าพวกเขาจะอาศัยอยู่ในที่สันโดษ แต่พวกเขาก็สามารถมีชีวิตที่มีความสุขได้เช่นกัน

เย้นหว่านนั่งเฮลิคอปเตอร์กลับมา

เครื่องบินลงจอด ซึ่งจอดอยู่ข้างๆ ลานจอดเครื่องบิน กงจืออวีและภรรยาของเขา เย้นโม่หลินและกู้จื่อเฟย พวกเขามารออยู่นานแล้ว

แรบบิทอยู่ตรงริมหน้าต่างนานแล้ว เธอมองออกไปข้างนอกด้วยความสงสัย

เธอถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล "คุณแม่ คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น คือคุณตาคุณยายใช่ไหมคะ"

เย้นหว่านรู้สึกหดหู่ และเธอก็กำลังเหม่อลอย

เมื่อได้ยินเสียงนั้น เธอก็มองออกไปที่นอกหน้าต่าง เธอมองดูพวกญาติๆ ที่รออยู่ตรงนั้นตั้งนานแล้ว ในใจเธอก็รู้สึกเจ็บปวด

ในขณะที่เธอและโห้หลีเฉินได้จบลงแล้ว โชคดีที่ก็ยังครอบครัวที่รักเธออยู่ และก็จะไม่มีวันทรยศ

เมื่อกลับมาที่นี่ เธอก็เป็นเหมือนนกที่ผ่านอะไรมาเยอะแยะจากภายนอก และในที่สุดก็ได้กลับมาสู่รังแห่งความคิดถึง

เย้นหว่านพยายามไม่ให้น้ำตาไหลลงมา ก่อนจะพูดด้วยเสียงต่ำ

"อืม เป็นคุณตาคุณยาย แล้วก็ยังมีคุณลุงกับคุณป้า"

แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเย้นโม่หลินและกู้จื่อเฟยจะมั่นคงแล้ว แต่ในสองปีนี้มีการเปลี่ยนแปลงมากมายเกิดขึ้น พวกเขายังไม่ได้จัดงานแต่งงาน

ดังนั้นเลยต้องเรียนคุณป้าไปก่อน

"แล้วพี่ชายล่ะ พี่ชายอยู่ที่ไหน"

แรบบิทมองไปรอบๆ อีกครั้ง

บางทีนี่อาจเป็นเพราะเป็นฝาแฝดกัน บางทีอาจเป็นเพราะเด็กๆ ใกล้ชิดกับเด็กด้วยกันมากกว่า แรบบิทก็เลยสนใจพี่ชายของเธอมากที่สุดเสมอ

คนที่เธอต้องการพบมากที่สุดคือโห้หยูเซิง

เย้นหว่านเม้มปาก "พี่ชายน่าจะอยู่ในห้อง เดี๋ยวแม่จะพาหนูไปหาทีหลังนะ"

เมื่อคิดถึงโห้หยูเซิงเย้นหว่านก็พบเหตุผลที่จะอดทนต่อไป

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เพื่อช่วยโห้หลีเฉิน เธอจึงได้ศึกษาวิชาการแพทย์ทั้งวันทั้งคืน และเธอแทบไม่มีเวลาดูแลโห้หยูเซิงด้วยซ้ำไป เลยทำให้เขามีนิสัยที่ไม่ดี และกลายเป็นคนที่เข้ากับคนอื่นได้ยาก

เธอก็ไม่มีเวลาและพลังงานมากพอที่จะไปสั่งสอนชี้แนะเขา

เธอเป็นหนี้เด็กคนนี้มากเกินไป

หลังจากนี้ เธอจะต้องชดเชยให้เขา จะอยู่เป็นเพื่อนเขา และจะพาแรบบิทและโห้หยูเซิงเติบโตไปด้วยกันอย่างปลอดภัยและมีความสุข

ส่วนอนาคตของเธอ แค่เธอมีลูกทั้งสองเคียงข้าง เธอก็มีความสุขมากแล้ว

ใช่ มีความสุขใช่ไหม