บทที่ 1163 ที่รัก ผมมาเพื่อยอมรับผิดครับ

"คุณหนู คุณหนูเป็นอะไรรึเปล่าคะ? ทำไมถึงได้หน้าซีดขนาดนี้ รู้สึกไม่สบายตรงไหนรึเปล่าคะ?" สาวใช้ถามไปด้วยความเป็นห่วง

เย้นหว่านหันมองไปทางอื่น "ฉันไม่เป็นไร"

ระหว่างที่พูด เธอก็หมุนตัวแล้วเดินกลับไปทางห้อง

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าไม่อยากไปไหนแล้ว โลกนี้มันกว้างใหญ่ ไม่ว่าไปอยู่ไหนมันก็รู้สึกอึดอัดเหมือนกัน มันก็ทำให้เธอไขว้เขวจนทรมานเหมือนกัน

เธอยิ่งรู้ตัวเองดีว่าเธอไม่สามารถอดกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไปแล้ว เธอไม่อยากออกไปร้องไห้ขายหน้าอยู่ข้างนอก

เย้นหว่านวิ่งกลับเข้าไปในห้อง แล้วน้ำตาก็ไหลลงมาอย่างกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป

ในตอนที่เธอตัดสินใจจะจากมา ก็ตั้งใจที่จะตัดขาดสัมพันธ์กับโห้หลีเฉินแล้ว จากมาโดยที่ไม่ได้บอกเขา ไม่อยากมีเรื่องอะไรข้องเกี่ยวกับเขาอีก และไม่อยากให้เขาไล่ตามมาด้วย

แต่ในตอนที่เขาไม่ได้ตามมาจริงๆ แล้วทำไมหัวใจมันถึง เจ็บปวดขนาดนี้ล่ะ

ราวกับเศษเสี้ยวของความคิดถึงที่หลงเหลือก็ถูกทำลายไปอย่างเด็ดขาดแล้ว

ส่วนความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้นกับเขา ต่างก็กลายเป็นสิ่งที่ไร้ค่า กลายเป็นแค่ความทรงจำ และกลายเป็นเรื่องตลกที่มันปวดใจไปแล้ว

ด้านนอกหน้าต่าง สายฝนกำลังเทลงมาอย่างหนัก

ราวกับท้องฟ้ากำลังร้องไห้ ร้องไห้อย่างหนัก

"เย้นหว่าน----"

ในตอนนั้นเอง ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ กลับมีเสียงของชายหนุ่มดังขึ้น

เย้นหว่านตัวเกร็งขึ้นมาทันที แล้วมองไปที่หน้าต่างด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากจะคิด เสียงที่ดังขึ้นเมื่อกี้ เธอหูฝาดไปรึเปล่านะ?

ทำไมเธอถึงได้ยินเสียงของโห้หลีเฉินดังขึ้นในเวลาแบบนี้นะ?

ไม่ เธอต้องหูฝาดไปแน่ๆ

ความคิดของเธอวุ่นวายเกินไป เสียใจเกินไป ถึงได้เกิดเสียงแว่วขึ้นมาในหู

"เย้นหว่าน!"

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

มันดังขึ้นกว่าเดิม ชัดเจนกว่าเดิม จนแทบกลบเสียงฝนไปเลย

และมันก็ทำให้เธอรู้ตัวท่ามกลางความช็อก ว่าเสียงที่ดังขึ้น มันเป็นเสียงที่โห้หลีเฉินเปล่งออกมาจริงๆ

เขากำลังเรียกหาเธออยู่

และมันก็ไม่ใช่เสียงหลอน

เย้นหว่านมองเหม่อไปที่หน้าต่าง เธอพักอยู่ชั้นสอง เห็นเพียงสายฝนที่เทกระหน่ำ แต่หัวใจของเธอกำลังเต้น และมันก็เต้นเร็วขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ เร็วขึ้นเรื่อยๆ ......

เธอไม่รู้ว่ากำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ แต่ความเซอร์ไพรส์แบบนี้ มันก็มากพอที่ทำให้เธอไม่สามารถแยกแยะไปชั่วขณะแล้ว

"เย้นหว่าน ลงมาสิครับ"

หลังจากทิ้งช่วงไปแป๊บหนึ่ง เสียงตะโกนของโห้หลีเฉินก็ดังขึ้นมาจากทางด้านล่าง

เสียงตะโกนของเขาที่ดังอยู่ท่านกลางสายฝน เริ่มชัดเจนจนสามารถบอกตำแหน่งที่เขาอยู่ได้แล้ว

เขาอยู่ข้างล่างนั่น

อยู่ใต้หน้าต่างขอเธอออกไปไม่ไกล

ตรงนั้น ไม่มีอะไรบดบังเลย......

พอคิดถึงตรงนี้ เย้นหว่านก็ลูกพรวดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เดินโซซัดโซเซไปที่หน้าต่าง ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ เธอก็ได้เห็นโห้หลีเฉินที่นั่งอยู่บนรถเข็น เปียกฝนไปทั้งตัวแล้ว

เขาเงยหน้าขึ้นมา

สายตาลึกซึ้งอย่างถึงที่สุด มองมาที่เธอ แล้วค่อยๆ เปล่งเสียงออกมาว่า "ที่รัก ผมมาเพื่อยอมรับผิดครับ"

ระหว่างที่พูด เขาก็ยกของในมือขึ้น

พอดูดีๆ ก็จะเห็นว่ามันคือกระดานซักผ้า!

กระดานซักผ้าที่ไร้สีสันนั่นวางอยู่ในมือเขา ให้ความรู้สึกที่ไม่เข้ากันลย แต่โห้หลีเฉินก็ยังยกมันไว้อย่างจริงใจ ทำให้สายลมกระทบลงบนหน้าเขาอย่างไม่หยุดหย่อน ดูตั้งใจมาก

เย้นหว่านนั้นถึงกับงงไปเลย

เหมือนเพิ่งถูกฟ้าผ่า ตกใจจนไม่อาจตั้งสติได้