บทที่ 1191 ไม่ต้องไป

เธอมองหน้าเด็กหนุ่มอย่างดีใจ "พวกเขาไปทางไหน"

"ผมไม่รู้จะอธิบายสถานที่นั้นยังไง แต่ผมพาคุณไปที่นั่นได้"

ไม่สามารถอธิบายได้อย่างนั้นเหรอ?

พาเธอไปได้คนเดียว?

ถึงแม้เย้นหว่านจะร้อนใจอยากจะตามหาลูกๆ ให้พบ แต่ในเวลานี้ กลับต้องบังคับให้ตัวเองสงบลง แล้วมองหน้าเด็กหนุ่มอย่างระมัดระวัง

เห็นได้ชัดว่าเขาเดินตามเธออยู่นาน แล้วตอนนี้เขาถึงจะออกมาพูด เธอรู้สึกเหมือนเขากำลังหลอกให้เธอไปที่ไหนสักที่

ทำให้เธอรู้สึกสงสัย ว่าเขาจะรู้ว่าเด็กๆ อยู่ที่ไหนจริงหรือเปล่า?

เด็กหนุ่มเห็นเย้นหว่านนิ่งเงียบ เขาก็ขมวดคิ้ว ลังเลอยู่สักพัก ก่อนจะกระซิบพูด

"ผมเดาว่า คนชุดดำบนถนนคงกำลังตามจับคุณอยู่"

เย้นหว่านมองไปที่เขา

เด็กหนุ่มพูดต่อ "ผมยืนยันว่าผมไม่ใช่พวกเดียวกับพวกเขา เหตุผลที่ผมมาหาคุณ แล้วบอกเบาะแสของเด็กๆ นั้น ไม่ใช่เพราะผมใจดีอยากจะช่วยคุณ"

"แต่เป็นเพราะผมเห็นว่าคุณมีท่าทางไม่ธรรมดา น่าจะมีฐานะดี คุณคงมีลูกน้องของคุณ แต่ตอนนี้ยังมาไม่ถึงใช่ไหม"

แม้ว่าจะเป็นการคาดเดาของเขาทั้งหมด แต่เด็กหนุ่มก็เดาถูกเกือบจะทั้งหมด

ถ้าไม่ใช่ว่าเขาเป็นสมาชิกของตระกูลหยุนแล้วจงใจพูดโกหก แสดงว่าเขามีจิตใจที่เฉียบแหลม

ถ้าเขาเป็นคนของตระกูลหยู แล้วจำเธอได้ ก็แค่เรียกคนมาล้อมจับเธอ ไม่จำเป็นต้องทำอะไรยุ่งยากหลอกให้เธอไปที่ไหนสักแห่งแบบนี้

หลังจากคิดได้แบบนี้ เย้นหว่านก็ลดการระวังตัวต่อเด็กหนุ่มลง

เธอเอ่ยถาม "แล้วจุดประสงค์ของนายคืออะไร?"

เด็กหนุ่มลังเลเล็กน้อย แล้วกัดฟันพูด "ผมต้องการให้คุณช่วยผมช่วยชีวิตคน"

"ญาติของนายก็ถูกลักพาตัวไปเหรอ?"

"ก็ประมาณนั้น"

ดวงตาของชายหนุ่มสั่นไหว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ "เราไม่มีเวลามากแล้ว คนพวกนั้นจะเปลี่ยนที่เมื่อไรก็ได้ เราต้องรีบไปเดี๋ยวนี้ บางทีอาจจะตามทัน คุณจะไปกับผมไหม ถึงที่นั่นแล้ว คุณค่อยให้คนของคุณมาหาคุณ"

เย้นหว่านลังเลใจ

พูดตามตรง เธอไม่ไว้ใจเด็กหนุ่มคนนี้มากเท่าไหร่ แม้ว่าคำพูดที่เขาพูด ว่าเธอกำลังมองหาลูกจะถูกต้อง แต่จุดประสงค์ของเขากลับไม่บริสุทธิ์เลย

และเห็นได้ชัดว่าเขาต้องการใช้ประโยชน์จากเธอ หรือมีจุดประสงค์อื่นที่ไม่ยอมบอกกับเธอ

แล้วยังบอกทิศทางหรือตำแหน่งคร่าวๆ ไม่ได้ด้วย

เด็กหนุ่มยืนอยู่ในความมืด จึงมองไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่เห็นได้ชัดว่าเขาร้อนใจมาก

"ถ้าคุณไม่อยากไป ก็ช่างมันเถอะ"

หลังจากพูดอย่างเย็นชา เขาก็หันหลังเดินจากไป

รอบด้านมืดมาก และดูเหมือนพริบตาเดียวเขาก็หายลับเข้าไปในความมืด

ทันใดนั้นเอง หัวใจของเย้นหว่านก็กระตุกขึ้นมา แทบไม่คิดอะไรอีกต่อไป เธอเรียกเด็กหนุ่มไว้ตามสัญชาตญาณ "ฉันจะไปกับนายด้วย"

ไม่ว่าจะเป็นความอันตรายที่แอบแฝงหรือความไม่มั่นใจ ก็ไม่เท่ากับ เบาะแสแม้จะเพียงนิดเดียวก็ตาม

เธอกลัวมากจริงๆ

หากสิ่งที่เด็กหนุ่มพูดมาเป็นความจริง หยูเซิงกับแรบบิทถูกลักพาตัวไป ถ้ายังล่าช้าต่อไป เด็กทั้งสองจะถูกพาออกจากเมืองไป แล้วสูญหายไปสุดหล้าฟ้าเขียว

เด็กหนุ่มหยุดเดิน แต่ไม่หันกลับมา

ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ตามผมมา"

หลังจากพูดจบ เขาก็เดินเข้าไปในเงามืดตรงหน้าต่อ

หัวใจของเย้นหว่านเต้นแรงมาก ด้วยความที่ไม่รู้อะไรเลยทำให้เธอสั่นไปทั้งตัว เธอสูดหายใจเข้าลึก แล้วเดินตามเด็กหนุ่มเข้าไปในความมืด