บทที่ 1193 คนดี

เด็กหนุ่มยืนอยู่ที่ประตู ก่อนจะมองไปทางเย้นหว่านด้วยสีหน้าจริงจัง

เสียงของเขาต่ำมาก แฝงไปด้วยความหดหู่และซับซ้อนอย่างยิ่ง

"ผมรู้ว่าตอนนี้คุณคิดกับฉันยังไง ผมเป็นพวกเดียวกับพวกเขาจริงๆ ถึงแม้ผมจะไม่ได้อยู่ที่นั่นตอนที่พวกเขาลักพาตัวลูกของคุณ แต่ปกติผมก็ทำเรื่องพวกนี้เหมือนกัน"

เย้นหว่านทั้งกลัวทั้งโกรธ ยกเครื่องช็อตไฟฟ้าขึ้นสูง แทบอยากจะฆ่าเขาซะ

เธอกัดฟันกรอดแล้วก่นด่า "สัตว์เดรัจฉานชัดๆ !"

"แล้วนายหลอกฉันมาที่นี่ทำไม แค่ลักพาตัวเด็กยังไม่พอ ยังอยากจะลักพาตัวฉันด้วยหรือไง"

"แล้วยังจะให้ฉันพาคนมาอีก จับเวลาไว้แล้วใช่ไหมว่าพวกเขาจะไปจากที่นี่แล้ว ถึงแม้สามีของฉันจะมาถึง ก็สายเกินไป พวกนายหนีไปกันหมดแล้ว"

เด็กหนุ่มยืนตรงประตูไม่ขยับ

เขายกยิ้มเย้ยหยันตัวเองเล็กน้อย "สิ่งที่ผมทำมันเหมือนสัตว์เดรัจฉานจริงๆ นั่นแหละ"

เขาหลังหด ท่าทางของเขาหดหู่หมดอาลัยตายอยากมาก

"แต่ผมไม่อยากทำแบบนี้อีกแล้ว ทุกครั้งที่ผมเห็นเด็กที่ไร้เดียงสาถูกลักพาตัว แล้วถูกพาไปที่นั่น ถูกลิดรอนจากวัยเด็ก และพรากชีวิตจากพวกเขา ผมก็รู้สึกเสียใจแทนพวกเขามาก"

"แต่ผมทำอะไรไม่ได้ ผมเป็นแค่คนที่ไม่มีค่าที่สุดในกลุ่ม แม้แต่ตัวผมเองก็ยังถูกจับตามองอยู่ทุกวัน อยากจะไปที่ไหน ก็ต้องรายงานพวกเขา หรือแอบออกไปอย่างลับๆ ถ้าถูกจับได้ว่าแอบหนีออกไป ผมก็จะถูกลงโทษ"

"ผมที่อยู่ในสภาพนี้ ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น"

เย้นหว่านประหลาดใจมาก เธอคิดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มจะพูดแบบนี้ออกมา

น้ำเสียงของเขาดูเศร้ามาก ฟังดูเหมือนไม่ใช่เรื่องโกหก

เธอขมวดคิ้ว แล้วพูดว่า "ในเมื่อนายทนดูไม่ไหว นายเองก็หนีออกไปได้ ทำไมไม่ไปแจ้งตำรวจ"

"เหอะ เปล่าประโยชน์" เด็กหนุ่มถูกความมืดมนปกคลุม "ขั้นตอนการออกหมายจับของตำรวจนั้นซับซ้อน ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการระดมกำลัง ยิ่งกว่านั้น ทุกครั้งที่พวกเขาไปหยุดพักที่ใดที่หนึ่ง พวกเขาจะส่งคนไปจับตาดูสถานีตำรวจในเมืองไว้ทุกสถานี ถ้ามีการเคลื่อนไหวพวกเขาจะอพยพหนีทันที"

ส่งผลให้ก่อนที่กองกำลังตำรวจมาถึงที่นี่ พวกเขาทั้งหมดก็หนีไปหมดแล้ว

แล้วยังเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นด้วย

เย้นหว่านเข้าใจอะไรบางอย่างบางอย่างขึ้นมาบ้างแล้ว "ดังนั้น นายต้องการใช้ฉันให้สามีของฉันพาคนมาจัดการพวกเขาอย่างนั้นใช่ไหม?"

"ใช่ครับ"

เด็กหนุ่มตอบโดยไม่มีอาการลังเล

หลังจากนั้น เขาลังเลอยู่สักพัก แล้วพูดต่อ

"ในเมื่อตอนนี้คุณรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว ผมก็จะไม่ปิดบังคุณอีก ที่นี่อันตรายมาก ทุกคนที่นี่มีฝีมือการต่อสู้ที่ร้ายกาจ ถ้าคนที่สามีของคุณพามาไม่เก่งพอ พวกเขาก็จะต้องตายกันหมด"

เย้นหว่านหรี่ตามอง "นายไม่แน่ใจว่าสามีของฉันและคนที่เขาพามาเก่งกาจพอหรือเปล่า สู้กับคนที่นี่ได้ไหม แต่นายก็ยังตัดสินใจพาฉันมาที่นี่"

ท่าทางของเด็กหนุ่มยิ่งหดหู่มากขึ้น

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดด้วยเสียงที่เบามาก "ผมขอโทษ"

"แต่ผมจะปล่อยคุณไปไม่ได้"

"ไม่ว่าคุณจะยอมหรือไม่ยอม คืนนี้ผมจะต้องช่วยเด็กๆ ที่นี่ออกไปให้ได้ ถ้าคุณไม่ให้ความร่วมมือ ผมคงต้องมัดคุณไว้ แต่ถ้าใช้วิธีนี้ คุณจะหมดอิสระ ความปลอดภัยของคุณเองไม่ได้มีการรับประกัน ส่วนลูกๆ ของคุณก็อาจจะต้องตายทันทีเพราะคุณ"

นี่มันขู่กันชัดๆ

ในความมืดมิด เย้นหว่านมองเห็นเพียงนัยน์ตาที่สะท้อนแสงของเด็กหนุ่มเท่านั้น เธอเห็นความโหดเหี้ยมและอำมหิตอยู่ข้างใน

เด็กหนุ่มที่อายุแค่สิบกว่าปี แต่กลับโหดเหี้ยมมาก

เขาไม่สนใจว่าเธอจะเป็นหรือตาย แล้วจะนับประสาอะไรกับคนที่โห้หลีเฉินพามาด้วย ว่าจะตายตาไม่หลับหรือเปล่า

แต่เขากลับเอาแต่พูด ว่าจะช่วยเด็กๆ หนีไปให้ได้

คนที่ช่วยชีวิตเด็กๆ ควรจะเป็นคนที่มีจิตใจดีไม่ใช่หรือไง?

เย้นหว่านพบว่า เด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปีที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคนนี้ เธอมองเขาไม่ออกเลย