บทที่ 1196 การปกป้องจากโห้หยูเซิง

แกร๊กแกร๊ก เสียงปิดประตูดังขึ้นมา เย้นหว่านที่ซ่อนอยู่ในกล่องก็ออกมาจากกล่อง เธอรู้สึกว่ารถกำลังเคลื่อนตัวออกไป และโยกไปทางด้านหน้า

หลังจากผ่านไปสักพัก หลังจากมั่นใจว่าปลอดภัยแล้ว เย้นหว่านก็ฉีกกล่องเป็นช่องเล็กๆ แล้วพูดออกมาจากในกล่อง

เธอมองออกไปข้างนอกอย่างระมัดระวัง

ข้างในรถมีแค่แสงสลัว แค่มองเห็นสภาพแวดล้อมภายในรางๆ แต่ก็ไม่ได้สว่างจนเกินไป

แสงสลัวนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกหดหู่และอึดอัด

เย้นหว่านรู้สึกอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก

เธอมองดูข้างนอกผ่านช่องว่างอีกครั้ง เธอเห็นกรงเจ็ดถึงแปดทับซ้อนกัน และข้างในมีเด็กที่มีบาดแผลอยู่ในนั้น

เธอสูดหายใจเข้าลึก แล้วมองไปที่กรงเหล็กที่อยู่ใกล้เธอมากที่สุด

ในกรงเหล็กนั้นคือลูกชายของเธอ โห้หยูเซิงนั่งกอดเข่าหดตัวกลม มีบาดแผลที่เปื้อนเลือดตามร่างเล็กของเขา เลือดติดเสื้อผ้าของเขา และกำลังไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง

คางของเขาเกยอยู่บนเข่า แววตาว่างเปล่าไม่มีสติ

"ฮึก!"

เย้นหว่านรีบปิดปากของเธอ เธอเกือบจะร้องไห้ออกเสียงแล้ว

ภาพตรงหน้าเบลอเพราะน้ำตาของเธอ ทำให้การมองเห็นของเธอไม่ชัดเจนเท่าไหร่ ดวงตาของเธอ

ทนดูต่อไปไม่ได้

แต่ก็อดที่จะเช็ดน้ำตาออกไป แล้วมองไปที่โห้หยูเซิง ผ่านช่องว่างไม่ได้

แม้แต่พริบตาเดียวก็ไม่อยากละสายตาออกจากเขา

เขายังเด็กมากขนาดนี้ แต่กลับต้องมาลำบากขนาดนี้ หัวใจของคนที่เป็นแม่เหมือนถูกควักออกมาจากอก

เย้นหว่านพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองอย่างหนัก แล้วฉีกรูเล็กๆ ด้านข้างกรงเหล็กของโห้หยูเซิงเธอพูดกับโห้หยูเซิงผ่านรูเล็กๆ

"หยูเซิงลูกแม่ หยูเซิง เนี่ยนเนี่ยน"

เธอเรียกชื่อเขา

เธอเรียกเสียงเบามาก แต่ระยะใกล้แบบนี้ก็เพียงพอที่ โห้หยูเซิงจะได้ยิน

แต่โห้หยูเซิงไม่มีอาการตอบสนองเลย เขายังคงนั่งกอดเข่าอยู่อย่างนั้น ดวงตาของเขาว่างเปล่า

เหมือนที่เหลืออยู่ในตอนนี้ มีเพียงร่างกายของเขาเท่านั้น

เย้นหว่านรู้สึกเป็นห่วงอย่างยิ่ง แต่ก็ยังพยายามเรียกชื่อเขาต่อไป

"หยูเซิง นี่แม่เองนะลูก แม่ขอโทษ แม่มาสายไป ทำให้ลูกต้องมาถูกทำร้ายแบบนี้"

ถึงแม้จะควบคุมอารมณ์ไว้แล้ว แต่เสียงของเย้นหว่านก็ยังมีเสียงสะอื้นเล็กน้อย

เธอแทบอยากจะพุ่งออกไปแล้วดึงโห้หยูเซิงมากอดไว้แน่น อยากจะช่วยเขาหยุดเลือด ช่วยเขารักษาบาดแผลให้เขาไม่รู้สึกเจ็บ แล้วหายเป็นปกติ

แต่ในตอนนี้ เธอทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่ในกล่อง แล้วพูดอย่างเสียงเบา

"หยูเซิงไม่ต้องกลัวนะลูก แม่อยู่ตรงนี้แล้ว แม่จะปกป้องลูกเอง"

ปกป้องเหรอ?

ดวงตาของโห้หยูเซิงกะพริบเล็กน้อย แต่มันก็หายวับไปอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นว่างเปล่าอีกครั้ง

เขายังคงอยู่ในท่าทางนั้น ไม่ขยับตัว

เย้นหว่านรู้สึกปวดใจมาก

เดิมทีเขาก็เป็นโรคปิดกั้นตัวเองอยู่แล้ว พอต้องมาเจอกับสถานการณ์แบบนี้ ทำให้เขาอาการของเขาได้รับผลกระทบมากขึ้น และคงยากสำหรับเขาที่จะยอมรับคนอื่นเข้าไปในโลกของเขา

รวมทั้งเธอด้วย

เย้นหว่านยังคงพูดกับโห้หยูเซิงด้วยเสียงที่เบามาก แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบเช่นเดิม ตอนที่เธอพูด เธอก็มองไปทางเด็กคนอื่นๆ ในกรงข้างๆ เธอ

มีทั้งเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงซึ่งทั้งหมดมีอายุประมาณสองหรือสามขวบเท่านั้น

ดูน่าสงสารมาก

แล้วแรบบิทล่ะ?

เด็กเหล่านี้ถูกแบ่งเป็นกลุ่ม กลุ่มที่ไม่เชื่อฟัง พวกที่ถูกทำร้ายจะถูกขังอยู่ในกรง ส่วนพวกที่ขี้ขลาดและเชื่อฟังจะถูกพาไปที่รถอีกคัน

แรบบิทอาจจะอยู่ในรถคันอื่นก็ได้

แต่ว่าตั้งแต่อยู่ในบ้านร้างมาจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่เห็นแรบบิทเลย ทำให้อดที่จะเป็นห่วงมากไม่ได้

เธอกระซิบถามโห้หยูเซิง "หยูเซิง ลูกเห็นน้องสาวของลูกบ้างไหม แรบบิทถูกจับมาพร้อมกับลูก ลูกเห็นว่าเธอถูกพาตัวไปที่ไหนไหม"

พอพูดถึงแรบบิท โห้หยูเซิงก็มีปฏิกิริยาตอบสนองที่ชัดเจนขึ้นมา