บทที่ 1199 หนีออกไป

ผู้ชายที่นั่งตำแหน่งคนขับเปิดประตูออกมา แล้วพูดกับคนที่อยู่ฝั่งที่นั่งข้างคนขับ

"ฉันจะไปดูข้างหลังหน่อย นายจับตาดูสถานการณ์ข้างหน้าไว้ด้วย ถ้ามีการเปลี่ยนแปลงให้ลงมือทันที"

"รู้แล้ว"

ผู้ชายที่นั่งเบาะหน้าก็ลงจากรถเช่นกัน แต่ตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ด้านหน้ารถ

ทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้ากันอยู่

คนของตระกูลหยูยืนตรงข้ามพวกเขา สีหน้าของพวกเขาดูเคร่งเครียดและจริงจังมาก พวกผู้นำกำลังเจรจากันอยู่

แต่สถานการณ์มันซับซ้อนมาก เจรจากันนานมากแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในสถานการณ์แข็งกระด้าง

ไม่มีฝ่ายใดยอมให้ฝ่ายใด และไม่ยอมถอยให้กัน

ในสถานการณ์แบบนี้ จะให้เกิดปัญหาอื่นขึ้นมาไม่ได้ และจะให้คนของตระกูลหยูรู้ว่าในรถมีเด็กอยู่ไม่ได้

ชายหนุ่มหน้าดำเคร่งเครียด ก่อนจะเดินไปที่ประตูรถด้านหลัง

เขาเอื้อมมือออกไปและเปิดประตูที่ล็อกไว้ออก

ก่อนจะมีเสียงเอี๊ยด แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาในรถ จนข้างสว่างขึ้นในทันที

เขามองเข้าไปก็เห็นเด็กชายคนหนึ่งนอนหงายอยู่ในกรง กำลังหันหลังให้เขา ร่างกายของเขากระตุกอยู่ตลอดเวลา

นี่มีอาการลมบ้าหมูหรือเปล่า?

ผู้ชายคนนั้นขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ เขาคิดไม่ถึงว่าเด็กที่จับมา จะมีคุณภาพต่ำแบบนี้ เดี๋ยวจะโยนมันทิ้งกลางทางซะ

"คุณลุง รีบไปช่วยเขาเร็วค่ะ เขาดูทรมานมากเลย ฮือฮือฮือ"

ดวงตาของถังเซียงแดงก่ำ แล้วพูดอย่างกังวลและหวาดกลัวมาก

ผู้ชายคนนั้นไม่สนใจเธอ เขาก้าวขาแล้วปีนขึ้นไปบนรถ

แล้วเดินไปหยุดที่หน้ากรงของเด็กคนนั้น พร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดกรง แต่สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันทีที่สัมผัสตัวล็อก

มันถูกย้ายที่!

เขาตกใจมาก แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบโต้ วินาทีต่อมา ก็มีเสียง "ปัง" กระแทกที่ด้านหลังศีรษะของเขาอย่างแรง

เขาเหลือกตา แล้วล้มลงไปกับพื้นทันที

เย้นหว่านที่กำลังถือแท่งเหล็กขนาดใหญ่อยู่ในมือ ตอนนี้ใบหน้าของเธอซีดเซียวด้วยท่าทางตกใจเป็นอย่างมาก

การตีด้านหลังศีรษะของคนอื่น แล้วยังลงมืออย่างแรง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอทำ

แต่โชคดี ที่ทำสำเร็จแล้ว

"คุณน้าเก่งจังเลย"

เด็กๆ มีสีหน้าชื่นชม ก่อนจะปีนออกจากกรงเหล็กทีละคน

เย้นหว่านปิดประตูรถด้านหลังครึ่งหนึ่ง เพื่อไม่ให้คนข้างนอกเห็นการเคลื่อนไหวภายใน จากนั้นเธอก็ยืดหน้าออกไปทางประตูอย่างเงียบๆ แล้วมองดูทั้งสองกลุ่มที่หันหน้าเข้าหากันตรงหน้าขบวนรถ

ดูเหมือนว่า พวกเขาจะเจรจากันไม่ค่อยราบรื่น แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่เริ่มต่อสู้กันในทันที

ในสถานการณ์นี้ โดยทั่วไปแล้วมีความเป็นไปได้เพียงสองอย่าง หนึ่งคือฝ่ายหนึ่งยอมประนีประนอม และอีกอย่างคือการเจรจาล้มเหลว

ถ้าเป็นอย่างแรกไม่ส่งผลดีกับเย้นหว่านเลยสักนิด

อย่างที่สองต่างหากที่เป็นสิ่งที่เธอต้องการ แต่ด้วยสถานการณ์ปัจจุบัน คงต้องรอให้พวกเขาเจรจาไม่สำเร็จ แต่ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน

แต่เธอไม่สามารถรอนานขนาดนี้ได้

เธอตีผู้ชายคนนี้จนสลบ ก่อนที่คนอื่นจะรู้สึกผิดสังเกต เธอจะต้องดำเนินการให้เร็วที่สุด

เธอหันกลับมานั่งยองๆ มองหน้าเด็กๆ ด้วยสายตาจริงจัง

"เด็กๆ จ๊ะ เตรียมพร้อมกันหรือยัง"

"พร้อมแล้วครับ/ค่ะ!"

เด็กๆ ตอบกลับด้วยเสียงเบา แต่มีความเก่งกาจและความกล้าหาญแฝงอยู่ในน้ำเสียงด้วย

สิ่งที่พวกเขาต้องทำต่อจากนี้ ในอายุรุ่นเดียวกับพวกเขา นี่คงเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาคงไม่มีวันลืมมันไปตลอดชีวิต